บทที่ 2 – ความผิดพลาดของผู้สร้าง (1)

“เริ่มเกม!”

เมื่อถูกบีบบังคับ อันก็ตัวแข็งทื่อและส่ายหน้า เขาเป็นคนที่ไม่เคยยอมจำนนต่อการกดขี่ใดๆ ชายหนุ่มค่อยๆ ใช้มือกดหน้าผากน้องสาวเป็นการเตือน ขณะที่หล่อนพยายามจะโน้มตัวข้ามเคาน์เตอร์มาอย่างแรง

“ถ้าไม่มีเครดิต ก็ห้ามเข้าระบบ”

ทว่า จองอียู น้องสาวของเขากลับไม่ยอมถอย

“ก็ลองเข้าระบบเล่นๆ ดูก่อนก็ได้นี่นา พี่อ่ะ! เอาแต่ทำอะไรเองอยู่เรื่อย ถึงไม่มีแฟนสักทีไง”

“เงินสดหรือบัตร?”

“อ๋า ทำไมต้องมาเก็บเงินกับน้องสาวตัวเองด้วยล่ะ!”

“มีลูกค้ารายอื่นรออยู่ข้างหลัง รีบๆ หน่อยครับ”

“ว้า แย่จริง”

ใบหน้าของอียูแดงก่ำเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะจากด้านหลัง เธอยื่นธนบัตรที่กำแน่นอยู่ในมือส่งให้

“ยังขาดไป 500 วอนนะ...”

“เงียบไปเลย หนูจะไปโรงเรียนแล้ว!”

อียูแลบลิ้นแล้ววิ่งหนีออกจากร้านกาแฟไป อันยิ้มขณะมองตามหลังน้องสาว

ลูกค้าที่รอคิวอยู่เดินเข้ามา

“น้องสาวคุณอันนี่ร่าเริงตลอดเลยนะครับ”

“ผมอยากให้เธอใจเย็นกว่านี้หน่อย รับอเมริกาโน่ใช่ไหมครับ?”

ในฐานะชายหนุ่มผู้เปิดร้านกาแฟเล็กๆ เงียบๆ จองอันมักจะมีรอยยิ้มใจดีประดับใบหน้าเสมอ ด้วยรูปร่างสูงโปร่งและบุคลิกที่อ่อนโยน ทำให้มีลูกค้าผู้หญิงจำนวนไม่น้อยแวะเวียนมาหาเขาทุกวัน เป็นเวลาไม่ถึงปีตั้งแต่เขาเปิด ‘คาเฟ่รีซั่น’ (Cafe Reason) แต่ด้วยบรรยากาศสบายๆ ก็ทำให้ร้านมีลูกค้าประจำแวะมาอุดหนุนเสมอ

“คุณอัน เล่นเกมเอลเดอร์ลอร์ดรึเปล่าครับ?”

“ผมไม่ค่อยเก่งเรื่องเกมเท่าไหร่”

“มันเป็นเกมเสมือนจริง คุณน่าจะเล่นได้สบายๆ นะ คุณอันน่าจะลองดูหน่อย ไม่คิดเหรอครับว่าสมัยนี้คนเล่นเกมนี้มันเยอะกว่าคนที่ไม่เล่นซะอีก?”

“ฮะๆ อย่างนั้นเลยเหรอครับ นี่ครับ อเมริกาโน่เย็น”

“ถ้าคุณเริ่มเล่นเมื่อไหร่ บอกผมได้เลยนะครับ ผมจะช่วยเอง เลเวลผมค่อนข้างสูงแล้วล่ะ”

เอลเดอร์ลอร์ดเป็นเกมเสมือนจริงที่เริ่มให้บริการเมื่อไม่กี่เดือนก่อน

มันครองตลาดเกมเสมือนจริงไปแล้วอย่างรวดเร็ว ด้วยปัจจัยหลายอย่าง: ความสมจริงไร้ที่ติซึ่งเทียบไม่ได้กับเกมที่มีอยู่เดิม ระบบเกมอันเป็นเอกลักษณ์ และความจริงที่ว่าอัตราการผสานส่งผลต่อความสามารถของผู้เล่นโดยตรง

ผู้เล่นสายสวมบทบาทที่ถ่ายทำเรื่องราวของตัวละครตัวเองถูกนำไปออกอากาศในช่วงไพรม์ไทม์ ขณะที่รายได้ของผู้เล่นอันดับสูงๆ นั้นแซงหน้ารายได้ของดาราและนักกีฬาชื่อดังไปแล้ว

ความจริงที่ว่าโลกเสมือนจริงกำลังเริ่มเข้ามาแทนที่ความเป็นจริงได้กลายเป็นคำขวัญไปแล้ว นี่คือยุคของเอลเดอร์ลอร์ด

อันซื้อแคปซูลเชื่อมต่อให้อียูเมื่อสักพักก่อน แต่ตอนนี้หล่อนกลับอยากให้เขาเข้าไปเล่นด้วย เขาพอจะเดาเหตุผลที่อียูทำแบบนี้ได้

เกมเอลเดอร์ลอร์ดนั้นยากมาก ทั้งการเก็บเลเวลและพัฒนาความสามารถก็ทำได้ลำบาก มอนสเตอร์และ NPC ก็แข็งแกร่งมาก ทำให้ผู้เล่นหน้าใหม่ส่วนใหญ่ต้องทนทุกข์ทรมาน พวกเขาเป็นเหมือนคนแปลกหน้าที่เข้าไปในโลกของเหล่า NPC และต้องเริ่มต้นจากศูนย์ ดังนั้นไม่นานหลังจากที่อียูเริ่มเล่น เธอก็อดไม่ได้ที่จะมารบเร้าให้อันช่วย

ความสามารถที่แท้จริงของคนๆ หนึ่งสามารถส่งผลต่อประสิทธิภาพในเกมเอลเดอร์ลอร์ดได้ ความสามารถทางกายภาพของผู้เล่นขึ้นอยู่กับตัวละคร แต่ผู้เล่นสามารถนำเทคนิคที่พวกเขารู้อยู่แล้วมาใช้ได้ มีข่าวลือว่าเหล่าแรงเกอร์คือผู้ที่มีทักษะด้านศิลปะการต่อสู้หรือกายกรรม

อันเคยเห็นวิดีโอสงครามของเอลเดอร์ลอร์ดในโทรทัศน์ และเขาไม่ชอบมันสักเท่าไหร่

“...มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

“อ๊ะ ขอโทษครับ เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะครับ?”

“คาปูชิโน่ครับ...”

มือของอันสั่นขณะที่เขากดรับออเดอร์ เขากำหมัดที่สั่นเทาของตัวเองแน่นแล้วค่อยๆ คลายออก อาการสั่นหยุดลง และรู้สึกเหมือนมือของเขาแข็งทื่อไปหมด

ครั้งหนึ่ง เขาเคยอยู่ในสนามรบและนอนอยู่กับความตายรอบตัวทุกวัน

เขาจะไม่มีวันเล่นเอลเดอร์ลอร์ดเด็ดขาด หลังจากที่ได้สบตากับเหล่าผู้คนที่กำลังจะตายในสนามรบ เขาจะไปโห่ร้องยินดีเมื่อเห็นดาบฟันคอคนในเกมได้อย่างไรกัน?

“นายจะไม่ลองดูสักหน่อยเหรอ?”

อันส่ายหน้า

“หมายความว่ายังไง? ฉันไม่เล่น”

“เจ้านี่ ทำไมยังจมอยู่กับอดีตอีกวะ? ฉันเห็นนะว่าแกมือสั่นตอนพยายามจะยิงปืนน่ะ”

“มันไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย”

อันเบือนหน้าหนี

แพคฮันโฮ ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาหัวเราะลั่น เขาสวมชุดฮันบกประยุกต์ แต่ผมของเขากลับใส่โพเมด และสวมนาฬิการาคาแพง เขายกกาแฟที่อันนำมาให้ขึ้นจิบแล้วพึมพำ “เอ้อ ฉันดื่มไม่ลงว่ะ”

“กาแฟมันก็ขมแบบนี้แต่ไหนแต่ไรแล้ว”

“ชีวิตมันก็ไม่ได้ต่างกันนักหรอก”

อันขมวดคิ้ว

แพคฮันโฮพูดอีกครั้งก่อนจะกระดกกาแฟจนหมดแก้ว จากนั้นก็เงยหน้าหัวเราะออกมา

“นายดื่มมันหมดแล้วนี่”

“ก็แกไม่ได้บอกรึไงว่ากาแฟมันขมแบบนี้แต่ไหนแต่ไร?”

แพคฮันโฮหัวเราะพลางลูบคาง แล้วพูดต่อ “ฉันรู้ว่ากาแฟมันก็คือน้ำรสขมดีๆ นี่เอง นั่นแหละที่ทำให้ฉันกลัว”

“ฉันเกลียดเวลานายพูดจาเป็นปริศนาธรรมแบบนี้จริงๆ”

“แกมันคนขี้ขลาด”

ใบหน้าของอันยับยู่อีกครั้ง

แล้วแพคฮันโฮก็พูดขึ้น “ดูน้องสาวแกสิ อียูน่ะ โตมาคนเดียวไม่ใช่รึไง? ตอนนี้พี่ชายยังจะไม่ยอมเล่นเกมเป็นเพื่อนเธออีก ให้ตายสิ ให้ตายสิ”

“……”

“ฉันก็พูดเล่นไปงั้นแหละ แต่แกควรจะคิดถึงคำพูดของฉันอย่างจริงจังนะ”

อันกุมคางแล้วเริ่มครุ่นคิด

ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออกพร้อมกับเสียงกระดิ่งแจ้งเตือนดังขึ้น

มีคนสองคน คนหนึ่งกำลังลากอีกคนหนึ่ง ทั้งคู่เป็นเด็กผู้หญิง เสียงส้นสูงของพวกเธอดังก้องไปทั่วร้านกาแฟขณะเดินเข้ามา น้ำเสียงของพวกเธอดูไม่มั่นคงเท่าใดนัก ดูท่าแล้ว พวกเธอน่าจะเป็นลูกค้ากลุ่มสุดท้ายของวัน

อันสำรวจทุกอย่างเกี่ยวกับพวกเธอโดยอัตโนมัติ นิสัยจากสมัยอยู่สนามรบยังคงตามติดตัวเขามา เขาได้ยินเสียงพวกเธอคุยกัน

“เรื่องเอลเดอร์ลอร์ดน่ะ ฉันเลเวลอัพได้ก็เพราะพี่ช่วยเลยนะ แล้วเธออ่ะ?”

“ว้า...อิจฉาจัง ของฉันเมื่อวานมันเปลี่ยนไปเลยอ่ะ น่ารำคาญสุดๆ”

“เปลี่ยนไป?”

“เจ้าอ้วนนั่นจู่ๆ ก็มาจับก้นฉัน...ซวยจริงๆ เลย”

“แล้วเธอทำไงอ่ะ? แจ้งเรื่องรึเปล่า? ทำไมเขาทำแบบนั้น? จริงดิ?”

ดวงตาของอันเบิกกว้างเมื่อได้ยินบทสนทนานั้น ฮันโฮหยิบคุกกี้เข้าปาก แล้วพูดกับอันว่า

“อืมมม ที่จริงแล้ว ฉันก็ไปได้ไกลมากแล้วนะในเอลเดอร์ลอร์ด...”

แล้วเขาก็ชะงักเมื่อเห็นแววตาของอัน

“...อะไรวะ?”

“อาจารย์ครับ”

“มีอะไรรึ?”

“เอลเดอร์ลอร์ดน่ะครับ ฉันจะเชื่อมต่อเข้าไปได้ยังไง?”

“เปลี่ยนใจแล้วรึ?”

“ครับ”

ดังนั้น อันจึงเริ่มเล่นเกมเพื่อปกป้องน้องสาวของเขา

“เอาล่ะ”

หมู่ไม้สูงใหญ่และใบไม้อันเขียวชอุ่มบดบังท้องฟ้า แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาตามช่องว่างรบกวนสายตาของเขา เขายืนอยู่บนผืนดินอ่อนนุ่ม สูดกลิ่นของผืนป่า ได้ยินเสียงนกร้อง และเห็นแมลงคลานอยู่รอบๆ

อันสับสนงุนงง

“นี่มัน...เกมเหรอ?”

เป็นไปไม่ได้ นี่มันคือความเป็นจริง ทว่า หน้าต่างข้อความที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขากลับบอกว่านี่คือเกม

[ยินดีต้อนรับสู่เอลเดอร์ลอร์ด] [กรุณาตรวจสอบหน้าต่างสถานะของคุณ] [จุดเริ่มต้นของคุณคือป้อมปราการออร์คร็อกซ์ ขอให้โชคดี]

หน้าต่างข้อความหายไปเมื่ออันตรวจสอบมัน ป่าทึบที่ดูเหมือนจริงทุกกระเบียดนิ้วทอดตัวอยู่เบื้องหน้าเขาอีกครั้ง อันเดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายแล้วไปเจอกับแอ่งน้ำเล็กๆ กระรอกตัวน้อยที่กำลังดื่มน้ำอยู่รีบเผ่นหนีไปเมื่อเห็นอัน

อันมองเห็นรูปร่างหน้าตาของตัวเองในผืนน้ำ เขาคืออสูรกายร่างยักษ์ผิวสีเขียว มีเขี้ยวขนาดใหญ่ยื่นออกมาจากใบหน้าที่หยาบกร้าน

[หน้าต่างสถานะ] อัน, ออร์คมือใหม่ เลเวล: 1 แต้มความสำเร็จ: 0 อัตราการผสาน: 50% ความสามารถ: พละกำลังออร์ค (ทั่วไป) การฟื้นตัวของออร์ค (ทั่วไป)

เขาคือออร์ค

ผู้เล่นสามารถเลือกเผ่าพันธุ์ได้จากรายชื่อต่อไปนี้: มนุษย์, เอลฟ์, ดาร์คเอลฟ์, คนแคระ, โนม, และออร์ค เผ่าพันธุ์ออร์คนั้นดูเหมือนมอนสเตอร์ในเกม ซึ่งแตกต่างจากเผ่าพันธุ์อื่นที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายมนุษย์ อีกทั้งรูปร่างหน้าตาของพวกเขาก็ไม่สามารถปรับแต่งได้เหมือนมนุษย์ด้วย

ดังนั้น อันจึงเลือกมัน เหตุผลง่ายๆ: เขาอยากจะทำให้อียูประหลาดใจ

ทว่า เมื่อเขาแบมือออกแล้วมองดูผิวสีเขียวกับนิ้วมือหนาๆ ของตัวเอง เขาก็รู้สึกอึดอัด ราวกับว่าวิญญาณของเขากำลังสิงอยู่ในร่างของคนอื่น น้ำหนักและจุดศูนย์ถ่วงของร่างนี้แตกต่างจากความเป็นจริง ดูเหมือนจะต้องใช้เวลาสักพักเพื่อทำความคุ้นเคยกับร่างนี้

บางครั้งพวกสัตว์ต่างๆ ก็จะเจออันแล้ววิ่งหนีไป อันไล่ตามพวกมันแล้วพุ่งเข้าตะครุบ เขาจับกระต่ายได้ตัวหนึ่ง

ร่างนี้หนัก แต่ก็เร็ว ความหนาแน่นของกล้ามเนื้อแตกต่างจากมนุษย์ นี่คือออร์คที่แข็งแกร่ง

อันมองไปยังยอดแหลมของปราสาทที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือหมู่ไม้ในระยะไกล

‘แหล่งกำเนิดของเหล่านักรบออร์ค ป้อมปราการออร์คร็อกซ์’

ดูเหมือนว่าเขาจะต้องไปที่นั่น อันเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางของป้อมปราการออร์คร็อกซ์แล้วหายลับเข้าไปในป่า

หลังจากที่อันจากไป ผู้เล่นคนใหม่ก็ปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า เขาก็มองไปรอบๆ ราวกับว่านี่เป็นการเชื่อมต่อครั้งแรกของเขาเช่นกัน

“โอ้ นี่มันเอลเดอร์ลอร์ดเหรอ? จริงดิ? ดูเหมือนของจริงเลยไม่ใช่รึไง? นี่มันเกมเสมือนจริงนี่หว่า”

“ไหนดูซิ...ใส่ไว้ในหู...ทำแบบนี้...”

“อะ เชื่อมต่อแล้ว ทำไงต่อดี? เผ่าพันธุ์? ออร์คดิ ผู้ชายต้องออร์คสิวะ...หา? ให้ทำใหม่อีกรอบ?”

“อะไรนะ? มันไม่ได้อยู่ในคำแนะนำเกมไม่ใช่เหรอ? ทำไมออร์คถึงเป็นข้อผิดพลาดล่ะ? เป็นเผ่าพันธุ์ที่ผู้พัฒนาเกมเผลอเปิดไว้? เผ่าพันธุ์ห่วยๆ? ออร์คในเอลเดอร์ลอร์ดมันอ่อนแอเกินไป? ไม่มีคนเลือกเล่นเผ่านี้เลย? ไม่มีเลยเหรอ? จริงๆ อ่ะ ไม่มีเลย?”

“ทุกคนรีเซ็ตก่อนเลเวล 5 กันหมด? ไม่...ใช่ นายว่าไงนะ?”

“นี่นายพยายามจะทำตัวเลวร้ายกับพวก NPC เหมือนพวกวายร้ายที่เหยียบย่ำคนงานสัญญาจ้างค่าแรงถูกๆ งั้นเหรอ? ไม่เป็นไรเพราะนี่มันเป็นเกม? ผู้เล่นดีกว่า NPC เยอะ? พรืด ฮ่าๆๆๆ เข้าใจล่ะ”

“เข้าใจแล้ว งั้นฉันจะเป็นมนุษย์ละกัน ขอย้ำอีกทีนะว่ามันเปลืองแรงชะมัด”

[หมายเหตุผู้แปล: ส่วนท้ายนี้ตั้งใจให้สับสน เนื่องจากผู้เล่นกำลังสนทนา

กับบุคคลที่เราไม่ได้ยินเสียงจากอีกฝ่าย ซึ่งจะมีการเปิดเผยในภายหลังครับ]