บทที่ 33: เจ้าหมานรกเซเบอรัสแห่งกองทัพเรือ
บทที่ 33: เจ้าหมานรกเซเบอรัสแห่งกองทัพเรือ
บทที่ 33: เจ้าหมานรกเซเบอรัสแห่งกองทัพเรือ
“หึหึหึ เจ้าพวกโจรสลัดนี่มันฉลาดใช้ได้เลยนะ ปลุกปั่นก่อกบฏ แถมยังวางกับดักอีก ดูยังไงก็ไม่ใช่พวกคนดีสักเท่าไหร่หรอก”
เสียงหัวเราะต่ำดังออกมาจากลำคอของหลัวเออร์ ขณะที่เขาแอบซุ่มดูจากระยะไกล ก็อดหัวเราะเยาะความซุ่มซ่ามของพวกสมุนโจรสลัดไม่ได้
เกาะแก้วเป็นเกาะขนาดกลางที่ด้านนอกล้อมด้วยป่ารกหนาทึบตามแบบทั่วไป
ถัดมาคือชายฝั่ง และเมื่อเข้ามาข้างในจะเจอกับพื้นที่โล่งกว้าง จากนั้นจึงจะเป็นตัวเมือง ซึ่งแบ่งออกเป็นสองฝั่ง
เมืองชั้นในอยู่ตรงกลาง ล้อมด้วยเมืองชั้นนอกทางหนึ่ง และอีกฝั่งคือพื้นที่ผสมที่ชาวบ้านชอบเรียกกันว่า “สถานีปลายทาง”
กลุ่มโจรสลัดกลุ่มนี้เป็นขนาดปานกลางที่มีคนเกือบสองร้อยคน
แต่ไม่มีทางที่คนเยอะขนาดนี้จะซ่อนตัวได้หมด!
แต่กัปตันของพวกมันก็ไม่เลว เขาแยกเอาลูกน้องฝีมือดีไปซ่อนในที่ลับ ส่วนพวกที่เหลือก็เป็นแค่เหยื่อล่อ
แต่เสียดายที่พวกเขาดันมาเจอหลัวเออร์!
เขาหยิบหอยเด็นเด็นมุชิออกมา มองกลุ่มโจรที่โดนทิ้งไว้ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะกดโทรออก
“บรู๊บรู๊บรู๊บรู๊บ!”
“พลเรือจัตวาดริสครับ ผมหลัวเออร์เองครับ ขออนุญาตให้ยิงปูพรมครับ ขอให้จัดการพวกโจรให้หมดก่อน แล้วค่อยปราบปรามพวกกบฏต่อ”
“รายงานตำแหน่งมา”
“ชายฝั่งตะวันตก ด้านหน้าของเรือโจรสลัดสามลำ ในพื้นที่ป่าเป็นรูปพัด ระหว่างทิศสิบนาฬิกาถึงสองนาฬิกา ขออนุญาตยิงปูพรมครับ!”
“รับทราบ กองเรือจะยิงถล่มโดยตรง ส่วนฉันจะนำกำลังบุกเข้าไปปราบกบฏ”
“แกร๊บ”
เสียงเด็นเด็นมุชิหยุดลง การโทรสิ้นสุดลง หลัวเออร์ยังคงนั่งเงียบคอยเฝ้าดูสถานการณ์
ไม่นานนัก
เมื่อกองเรือรบสามลำมาถึง พวกพลปืนที่เหลืออยู่บนเรือโจรสลัดรีบยิงตอบโต้จากด้านข้าง
แต่ปืนใหญ่ของกองทัพเรือมีพิสัยไกลกว่าอย่างเทียบไม่ติด การยิงครั้งนี้เป็นฝ่ายเดียวแบบไม่เห็นฝุ่น และเรือโจรทั้งสามก็ลอยติดฝั่งในเวลาอันสั้น
โจรสลัดบางส่วนที่รอดชีวิตรีบวิ่งขึ้นฝั่ง แสร้งทำเป็นกำลังจะไปรวมกลุ่มกับพวกกบฏเพื่อขอกำลังเสริม
ทุกอย่างเป็นไปตามแผนของกัปตันเป๊ะ แม้จะคลาดเคลื่อนเล็กน้อยไปบ้างเพราะกองทัพเรือดันมาโดยเรือรบ ไม่ได้มาแบบเดินเท้า
แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ขอแค่…
“เดี๋ยว! ดูกระบอกปืนนั่นสิ! วิ่งเร็ว!”
เสียงเตือนของกัปตันโจรสลัดดังลั่น แม้เขาจะฝึกฮาคิเกราะมาระดับพื้นฐาน แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นทนทานพอจะรับปืนใหญ่ของเรือรบได้!
ของแบบนั้นมันรุนแรงกว่าปืนใหญ่ธรรมดาเยอะ!
แผนที่สมบูรณ์แบบของเขาดันโดนจับได้ได้ยังไงกันวะ!
ไม่รอช้า เขาวิ่งหนีสุดชีวิต ทิ้งลูกน้องไว้ข้างหลังอย่างไม่ใยดี วิ่งหนีออกนอกระยะยิงของเรือรบให้เร็วที่สุด
ส่วนพวกที่เหลือ…ก็เจอหายนะครั้งใหญ่
ปืนใหญ่จากเรือรบทั้งสามยิงถล่มอย่างไม่ลืมหูลืมตา ทหารเรือที่อยู่บนเรือก็ยกปืนเล็งยิงลงมาซ้ำอีกรอบ
ถึงแม้ฝีมือเล็งจะไม่แม่นนัก แต่ฝนกระสุนที่สาดลงมาก็ทำให้พวกโจรสลัดตายเป็นใบไม้ร่วง
“บึ้ม บึ้ม บึ้ม!”
กระสุนปืนใหญ่นับไม่ถ้วนระเบิดใส่ป่าเล็กๆ จนกลายเป็นทะเลเพลิงในพริบตา โจรสลัดบางคนที่ไหวตัวทันก็หนีออกมาด้วยบาดแผลเต็มตัว
สุดท้ายก็หนีเข้าไปในกับดักสุดท้ายอยู่ดี
หลัวเออร์ไม่สนใจพวกที่วิ่งหนี เขาจับตามองเพียงเป้าหมายหลักกัปตันโจรสลัดที่มีเครื่องหมายชัดเจน
“ดาบเดี่ยว” ชีน ค่าหัว 30 ล้าน
โจรสลัดตัวปัญหาที่หนีจากนิวเวิลด์กลับมาสู่แกรนด์ไลน์ และเข้าร่วมกับกลุ่มของราชสีห์ทองคำชิกิ
เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่สามารถเดินทางข้ามระหว่างสองฝั่งของแกรนด์ไลน์ได้อิสระ แถมยังพาคนอื่นไปด้วยได้ด้วย!
หลัวเออร์ไม่เลือกจะดวลซึ่งหน้าเพราะระดับพลังของพวกเขาห่างชั้นกันมาก เขาทำได้เพียงหาทางอื่นฆ่าอีกฝ่ายอย่างลับๆ
โชคดีที่อีกฝ่ายไม่มีพลังพิเศษ ไม่อย่างนั้น การล่าครั้งแรกของเขาก็คงล้มเหลวตั้งแต่ต้น
เขาถือปืนลูกซองแน่น หลัวเออร์เดินไปยังเส้นทางเดียวที่อีกฝ่ายจะผ่านทางเดินไปยังชายฝั่งตะวันออก จุดมุ่งหมายของชีนคือท่าเรือทางเหนือของเกาะ
ที่นั่นมีเรือประมงมากพอให้เขาหนีไปได้อย่างเงียบๆ
ทางด้านชีนเอง ขาที่โดนเศษเหล็กบาดกำลังเลือดไหล เดินกะเผลกหนีมาอย่างโดดเดี่ยว เขาเหมือนหมาป่าแก่ที่ระแวดระวังสุดชีวิต
“เวรเอ๊ย! แผนมันไม่ควรเป็นแบบนี้! หรือจะมีหนอนบ่อนไส้? แต่สถานการณ์แบบนั้นจะส่งข่าวได้ยังไงวะ?!”
เขาสับสน สุดท้ายก็โทษว่าเป็นความผิดพลาดของตัวเองที่ตกหลุมพรางของพวกทหารเรือต่ำช้า!
แต่ตราบใดที่เขายังมีลมหายใจอยู่ เขาก็จะกลับมาได้เสมอ! ฟื้นตัวเมื่อไหร่ เขาจะกลับมายิ่งใหญ่กว่าเดิม!
“ใครน่ะ?!”
อยู่ๆ ชีนก็หยุดกึก มองไปยังพุ่มไม้ด้านหน้าอย่างระแวงสุดขีด
ต้องมีแน่! สัญชาตญาณบอกเขาว่า ถ้ายังเดินหน้าต่อไปอีก…เขาตายแน่!
เงียบสนิท ไม่มีเสียงตอบกลับ
คู่ต่อสู้ของเขาเหมือนนักล่าที่อดทน รอให้เหย้าเผยช่องโหว่เอง
ชีนมีสีหน้าจริงจังขณะชักดาบออกมา ฮาคิเกราะบางๆ ห่อหุ้มอยู่รอบคมดาบ เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้า เตรียมจะโต้กลับได้ทุกเมื่อ
ในพุ่มไม้ด้านหลัง หลัวเออร์หลับตาสนิท ถือปืนลูกซองไว้ในอ้อมแขน
เขาไม่รีบร้อน ใช้แค่หูฟังเสียงฝีเท้าอีกฝ่ายใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
จนกระทั่ง…
“ปัง!”
เสียงลั่นปืนดังสนั่น รหลัวเออร์กระโดดพรวดออกมา แล้วยิงออกไปทันทีโดยไม่มองแม้แต่น้อย!
ฝั่งตรงข้าม ชีนตั้งท่าป้องกันทันควัน ยกดาบขึ้นเฉียงหวังหยุดกระสุนไว้
แต่ผิดคาด กระสุนเกือบห้าสิบลูกพุ่งทะลุแนวป้องกันเขา เปลี่ยนร่างของชีนให้เป็นรังผึ้ง เลือดพรุนไปทั้งตัว
ต่อให้มีร่างกายแกร่งแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์!
“ปัง!”
รอลยิงอีกนัด เขาไม่โง่พอจะเข้าไปใกล้ทันที เขารู้ดีว่าในโลกนี้มีคนที่แม้แต่ปืนใหญ่เรือรบก็ทำอะไรไม่ได้
เพื่อความแน่ใจ เขายิงอีกนัดใส่ร่างชีนที่ยังไม่ล้ม จนร่างนั้นกลายเป็นก้อนเนื้อเละๆ
ถ้าไม่มีชุดกับดาบประจำตัว ไม่มีใครจำได้แน่ว่านี่คือใคร
“แบบนี้ไม่เหมือนพวกทหารเรือเลย…หึหึ”
บนฟากฟ้า นกอัลบาทรอสตัวหนึ่งแอบบันทึกเหตุการณ์ทุกอย่างไว้ด้วยกล้อง
เพื่องานเขียนในฝันของเขา ข่าวหนังสือพิมพ์!
มอร์แกนส์ที่ตอนนี้ยังเด็กกว่าของอาคาอินุสองปีกำลังเก็บภาพถ่ายลงกระเป๋าด้วยหัวใจเต้นแรง
ตอนแรกเขาแค่จะกลับฐาน แต่บังเอิญเจอภารกิจนี้ระหว่างทาง
เขาตามหลัวเออร์มาตั้งแต่ตอนปล้นเรือ ไปจนถึงเข้าค่ายศัตรูพร้อมระเบิดจำนวนมาก
เห็นทุกความบ้าระห่ำของหลัวเออร์กับตาตัวเอง! แค่พลาดนิดเดียว หัวของเขาก็คงปลิวไปแล้ว!
ตอนนี้หนังสือพิมพ์ของเขากำลังเริ่มมีชื่อเสียง และเขาก็ต้องการข่าวแรงๆ แบบนี้!
เขาคิดพาดหัวข่าวไว้เรียบร้อย แถมตั้งฉายาให้หลัวเออร์เสร็จสรรพ!
“ปฏิบัติการฆ่าตัวตายดับกบฏ จิตวิญญาณแห่งทหารเรือ!”
《เจ้าหมานรกเซเบอรัสดาวรุ่งแห่งกองทัพเรือ!》
แค่ลมทะเลโชยเบาๆ ก็ส่งเขาบินไปได้แล้ว!
เสียดายอย่างเดียว…ไม่รู้ชื่อของอีกฝ่ายเลย ถ้ามีหอยเด็นเด็นมุชิที่ส่งข้ามมิติได้ก็ดีสิ…