ตอนที่ 27 ชวนจินเบมาเป็นพวก
ตอนที่ 27 ชวนจินเบมาเป็นพวก
“โรแลนโด จอมโกหกเหรอ?”
หลังมื้อเย็น จินเบก็ไม่ได้สนใจรายงานผลตรวจร่างกาย เพราะเขารู้ตัวดีว่าอาการหนักแค่ไหน
หลังเก็บกล่องข้าวที่เขากินจนไม่เหลือแม้แต่เม็ดสุดท้าย เขาก็มองไปยังอเล็กซานเดอร์ที่กำลังอ่านหนังสืออยู่
เขาเองก็รู้จักหนังสือ “โรแลนโด จอมโกหก” เหมือนกัน ครั้งหนึ่งเขาเคยแอบออกจากถนนมนุษย์เงือก และแอบไปยังเขตปกติ วันนั้นเขาเห็นเด็กสาวเงือกคนหนึ่งกำลังอ่านหนังสือเล่มนี้
เขาแอบยืนอ่านอย่างเงียบๆ แม้จะได้แค่อ่านไม่กี่ประโยค แต่สถานที่มหัศจรรย์ที่กล่าวถึงในหนังสือก็ทำให้เขารู้สึกหลงใหลอย่างมาก
เด็กคนไหนบ้างล่ะ ที่จะไม่มีความฝันสดใสๆ บ้าง? จินเบเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
“ใช่แล้ว โรแลนโด จอมโกหกตัวโต นายอยากดูด้วยกันไหม?”
เมื่อเห็นสีหน้าและแววตาอยากรู้อยากเห็นของจินเบ อเล็กซานเดอร์ก็ไม่ลังเลที่จะชวนเพื่อนใหม่มนุษย์เงือกคนนี้มาดูด้วยกัน
เหมือนกับที่โมนาอยากเล่นกับซาคาสึกิอยู่ตลอดเวลา อเล็กซานเดอร์เองก็โหยหาเพื่อนเหมือนกัน
ในครอบครัวแนสแด็ก มีแค่พ่อกับแม่แท้ๆ เท่านั้นที่จะอ่านหนังสือกับเขาในตอนกลางคืน
พี่ชายคนโตกับน้องสาวคนเล็กที่เป็นพี่น้องกันแท้ๆ แต่กลับมีความชอบต่างกันสุดขั้ว ส่วนพี่น้องที่รับมาเลี้ยงก็ไม่มีใครเข้าใจความหลงใหลในการผจญภัยของเขาเลย
สำหรับพวกเขาแล้ว บ้านที่มั่นคงสำคัญที่สุด ตามมาด้วยไฟแห่ง “การล้างแค้น” มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีความฝันอื่น
“ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ?”
“ใช่แล้ว!”
อเล็กซานเดอร์ยิ้มกว้างแล้วนั่งลงบนเตียงคนไข้ โน้มตัวเข้าหาจินเบ วางหนังสือไว้ตรงกลาง แล้วเปิดไปที่หน้าแรก
เขากลัวว่าจินเบจะอ่านหนังสือไม่ออก เขาจึงเริ่มเล่าเรื่องการผจญภัยของโรแลนโดให้ฟังเป็นคำพูด
“บทที่หนึ่ง: ดินแดนคนแคระดองทาทา!”
อเล็กซานเดอร์เล่าเรื่องด้วยความตื่นเต้น
หนังสือ “โรแลนโด จอมโกหก” เล่าถึงสถานที่ “ในจินตนาการ” หลายแห่งที่โรแลนโดเคยไปมา
เช่น เมืองทองคำ, ประเทศลิลลิพุท, เกาะสัตว์ยักษ์และอื่นๆ
แม้ผู้เขียนจะใส่คำเตือนท้ายเรื่องทุกครั้งว่า “นี่เป็นเรื่องแต่ง”, “เป็นเรื่องโกหก”, และเตือนเด็กๆ ว่า “การโกหกเป็นสิ่งไม่ดี” ก็ตาม
แต่อเล็กซานเดอร์รู้ดีว่าทุกอย่างคือเรื่องจริง! เพราะพ่อของเขาเป็นคนบอกเขาเอง
ยิ่งกว่านั้น เขาเคยไปยังเกาะลอยฟ้าในตำนานกับพ่อ และรู้ว่าดินแดนทองคำก็อยู่ที่นั่น แม้จะน่าเสียดายที่ยังไม่ได้สำรวจ “ชานโดร่า” แต่แค่นั้นก็เพียงพอให้เขาเชื่อคำพูดของพ่ออย่างสุดหัวใจ
สิ่งที่คนอื่นมองว่าเป็นหนังสือสอนเด็ก แต่สำหรับอเล็กซานเดอร์ มันคือเรื่องราวการผจญภัยจริงๆ!
เขาเองก็ฝันอยากเป็นนักผจญภัยที่สุดยอดแบบโรแลนโด! ออกสำรวจมุมลึกลับของท้องทะเล พิสูจน์ความจริงของโรแลนโด และเล่าเรื่องราวผจญภัยของตัวเองให้โลกฟัง!
เขาอยากเป็น “นักสำรวจผู้ยิ่งใหญ่” ด้วยตัวเอง!
⸻
เวลาค่อยๆ ผ่านไป
ในช่วงนี้ รอสเคยแวะมาดูพวกเขา แต่พอเห็นว่าทั้งสองคนเข้ากันได้ดี เขาจึงแอบเดินจากไปอย่างเงียบๆ และแค่ฝากคนครัวให้นำอาหารมาให้เท่านั้น
เขารู้ดีว่าอเล็กซานเดอร์โหยหาการผจญภัย และในฐานะพ่อ ถ้าเขาสนับสนุนได้ เขาก็จะไม่ห้ามลูก
เขายังได้ยืนยันตัวตนของจินเบจากการพูดคุย ถ้าอเล็กซานเดอร์อยากออกผจญภัยในอนาคต มีมนุษย์เงือกไปด้วยก็ถือเป็นหลักประกันชั้นดี โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายคือ “อัศวินแห่งท้องทะเล” จินเบ ที่ได้รับฉายาว่า “ราชา”
“เฮ้อ รีบมีลูกอีกสักคนเหอะ ลูกพวกนี้ไม่ช่วยอะไรเลย มีลูกสาวยังดีกว่า”
รอสพูดแบบปลงๆ เขาเคยคิดจะให้โมนา ลูกสาวคนโต มารับช่วงกิจการครอบครัวหลังเขาเกษียณ โดยให้พี่ชายใหญ่ อาโต้ ที่สนใจธุรกิจ มาช่วยดูแล
แต่สุดท้ายเขาก็เปลี่ยนใจ ผู้หญิงมักใช้อารมณ์ และโมนาก็ซุกซนเกินไป ถ้าให้เป็นผู้นำตระกูล คงมีเรื่องให้ปวดหัวบ่อยๆแน่ คนในตระกูลแนสดแด็กจึงมักเห็นรอสมีสีหน้าเหนื่อยล้าเหมือนคนนอนไม่พออยู่เสมอ
มีแค่มอร่า ภรรยาคนที่สามที่กำลังตั้งท้องอีกครั้งเท่านั้น ที่ดูอารมณ์ดีทุกวัน จนไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังยิ้มเรื่องอะไร
⸻
หลายวันต่อมา
จินเบที่ปรับตัวเข้ากับอเล็กซานเดอร์ได้อย่างสมบูรณ์ ออกจากโรงพยาบาลอย่างเป็นทางการ
การพักฟื้นในช่วงที่ผ่านมาทำให้เขาสามารถลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง แม้กระดูกที่หักจะยังเปราะบาง แต่ก็ไม่มีผลอะไรมาก
เขากับอเล็กซานเดอร์เริ่มเดินเที่ยวบนเกาะเมฆสุดมหัศจรรย์แห่งนี้
สมาชิกครอบครัวแนสแด็กที่เดินไปมา ต่างก็แอบสนใจเขา เช่นเดียวกับนักท่องเที่ยวบางคนที่มาเยี่ยมชม
แม้บางคนยังมองเขาเป็น “สัตว์ประหลาด” อยู่ก็ตาม แต่นั่นไม่สำคัญเลย ตราบใดที่อเล็กซานเดอร์เห็นเขาเป็นเพื่อน
เขาเคยเจอมนุษย์เลวร้ายมามากมาย แค่สายตาเหยียดหยามไม่ใช่เรื่องใหญ่เท่ากับสายตาของพวกค้าทาส ที่มองเขาเหมือนของซื้อขาของขาย
“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนายถึงชอบโรแลนโด จอมโกหก ขนาดนั้น ที่แท้เรื่องพวกนั้นมันเป็นเรื่องจริงหมดเลยนี่นา!”
จินเบพูดด้วยความทึ่ง
เมื่อครู่ ขณะที่เขาเดินชมเกาะเมฆแล้วแสดงความตื่นตาตื่นใจ อเล็กซานเดอร์ก็เล่าเรื่องผจญภัยมหัศจรรย์ครั้งหนึ่งของเขาให้ฟัง
นั่นคือ “เกาะลอยฟ้า”!
ที่นั่นเองคือ “ดินแดนทองคำ” ที่ว่ามีชานโดร่าซ่อนอยู่ เขากับพี่ชายเคยไปสำรวจมาแล้ว แม้จะเล่นอยู่หลายวันแต่ก็ยังหาไม่เจอ
เรื่องราวของอเล็กซานเดอร์ทำให้จินเบรู้สึกหลงใหล โลกเบื้องบนผิวน้ำมันช่างสวยงามเหลือเกิน! ไม่แปลกใจเลยที่ชาวเงือกและมนุษย์เงือกหลายคนในเกาะใต้น้ำอยากกลับขึ้นสู่ผิวน้ำ
แม้แต่เจ้าหญิงองค์ปัจจุบันก็ยังรณรงค์เรื่องนี้อย่างหนัก มีแต่คนในถนนมนุษย์เงือกเท่านั้นที่คอยหัวเราะเยาะ
“คุณรอสสุดยอดจริงๆ เขาสร้างเกาะเมฆนี้ขึ้นมาทั้งเกาะด้วยพลังของคนคนเดียวเนี่ยนะ? นี่มันเป็นไปได้จริงเหรอ?”
พอจินเบได้ยินว่าเกาะเมฆที่พวกเขายืนอยู่นี้ไม่ได้ย้ายมาจากเกาะลอยฟ้า แต่ถูกสร้างขึ้นโดยคุณรอสเพียงคนเดียว เขาก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
เขานึกไม่ออกเลยว่าเกาะเมฆที่กว้างใหญ่ขนาดนี้จะถูกสร้างขึ้นโดยพลังของคนเพียงคนเดียวได้ยังไง!
“แน่นอนอยู่แล้ว! พ่อฉันสุดยอดที่สุดเลย!”
อเล็กซานเดอร์ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ ถ้าพ่อเขายิ่งใหญ่ งั้นเขาก็ต้องยิ่งใหญ่ด้วยเหมือนกัน ความอยากอวดของเด็กผู้ชายได้ถูกเติมเต็มในตอนนี้
“ว่าไงล่ะ? อยากอยู่ที่นี่ไหม? เดี๋ยวฉันจะขอให้พ่อสอนนายให้เก่งขึ้น แล้วไปผจญภัยในทะเลกับฉันดีไหม? ออกสำรวจสิ่งลึกลับที่โลกยังไม่ยอมรับกัน! ฟังดูสนุกใช่ไหมล่ะ!”
ขณะที่จินเบยังตกตะลึง อเล็กซานเดอร์ก็ฉวยโอกาสชวนเขาโดยไม่ลังเล
เขาเคยเห็นพลังบางส่วนของพ่อ และรู้ว่าการผจญภัยต้องใช้พลัง แม้ตอนนี้เขาจะล้มผู้ชายธรรมดาได้สบายๆ แต่นั่นก็ยังไม่พอสำหรับโลกแห่งทะเลที่แท้จริง
แต่จินเบไม่เหมือนใคร!
เขาเคยเห็นกับตาว่าจินเบแค่คว้ากระแสน้ำก็สามารถเจาะทะลุเกาะเมฆได้เป็นรูเล็กๆ เลยทีเดียว!
เขาเชื่อว่า ถ้ามีจินเบอยู่ด้วย พวกเขาทั้งคู่จะต้องกลายเป็นนักผจญภัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกแน่ๆ!
เพราะงั้น ต่อให้ต้องอ้อนพ่อหรือร้องไห้ขอแม่ เขาก็จะทำทุกทางเพื่อให้จินเบแข็งแกร่งขึ้น!