ตอน 7 ความในใจ
ตอน 7 ความในใจ
ตอน 7 ความในใจ
“ช่วงนี้ดูมีความสุขดีนี่?”
รอสกับเรือของเขากำลังมุ่งหน้าไปยังหมู่เกาะชาบอนดี้ ถึงจะไม่ไกลมาก แต่ก็ไม่ได้ใกล้ ต้องใช้เวลาบินไปอีกครึ่งวัน ระหว่างนั้นตึงมีเวลาว่างให้คุยกัน
รอสเฝ้าดูซากาสึกิอย่างเงียบ ๆ มาหลายวันแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขาพยายามเข้าหาเด็ก ๆ หรือทำความรู้จักกับพวกเด็กกำพร้าบนเรือ
ซากาสึกิพยายามอย่างมากที่จะเป็นเหมือนพี่ชายที่ทุกคนพึ่งพาได้ แต่รอสอยากให้เขารู้ว่า… ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้
“ทุกอย่างก็ดีครับ แต่ผมว่าคุณควรจะอบรมโมนาให้มากกว่านี้นะครับ เธอชอบทำอะไรอันตรายเกินไปจริง ๆ!”
ซากาสึกิพูดเยอะผิดปกติเหมือนอยากจะระบาย เขารู้สึกสบายใจเวลาคุยกับรอส
“เธอถึงขนาดเอาระเบิดไปปาใส่จ้าวทะเลเลยนะครับ! แถมยังไปล้อเลียนมันอีก! เธอทั้งหมดนี้บนเรือเลยนะ!”
ดูเหมือนเขาจะอยากพูดให้หมด ไม่ได้แค่ตำหนิ แต่เหมือนเด็กที่อยากเล่าเรื่องให้ผู้ใหญ่ฟัง
รอสยิ้มแล้วถามว่า:
“ถ้าเธอมีพลังเหมือนอย่างฉัน เธอยังจะกังวลเรื่องพวกนี้อยู่อีกเหรอ?”
ซากาสึกิเงียบไป เขาก้มหน้ามองทะเลเบื้องล่าง
เมฆลอยผ่านช้า ๆ บนท้องฟ้าสูง เหมือนเวลาที่ลอยผ่านไป ความคิดในใจก็เปลี่ยนตามไปด้วย
ทะเลด้านล่างนิ่ง ๆ คลื่นเบา ๆ ซัดมาเรื่อย ๆ มีเกาะเล็ก ๆ อยู่กระจัดกระจายเหมือนความรู้สึกในใจเราที่มีหลายอย่างผสมกัน แต่ทะเลก็ยังเป็นทะเล ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันก็ยังคงนิ่งและลึกเหมือนเดิม
“ซากาสึกิ คนในครอบครัวต้องเข้าใจกัน ฉันเองก็มีพลังพอจะดูแลทุกคนอยู่แล้ว”
รอสหันหน้าไปทางลมที่พัดมาแล้วพูดต่อ
“จริงอยู่ที่โมนาออกจะซนไปหน่อย แต่เธอก็ยังเด็ก ยังควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่เราไม่ควรไปบังคับให้เธอเปลี่ยนตัวเองทันที ในฐานะพ่อและคนในครอบครัว สิ่งที่ฉันต้องทำคือ เข้าใจเธอ ค่อย ๆ สอนเธอ ไม่ใช่ไปควบคุมหรือสั่งเธอทุกอย่าง”
เขาหันกลับมาวางมือลงบนหัวซากาสึกิ แล้วลูบเบา ๆ
คำพูดของรอสอาจจะดูเหมือนเพ้อฝันไปหน่อย แต่สำหรับซากาสึกิ มันฟังแล้วรู้สึกสบายใจ
“ผมเข้าใจครับอาจารย์… แล้วผมควรทำยังไงดี? ผมไม่ได้เก่งแบบคุณ แต่ก็ไม่อยากทำให้ใครผิดหวัง”
ถึงจะเคยสาบานไว้ในใจว่าจะไม่ไปผจญภัยกับโมนาอีกแต่ถ้าเธอมาอ้อนอีก เขาอาจใจอ่อนก็ได้
เพราะเขาไม่อยากทำให้ใครเสียใจอีก
เขารู้สึกแย่ เพราะรู้ตัวว่า ที่อยากเก่ง ไม่ใช่แค่เพราะเกลียดใครแต่เพราะเขารู้สึกอ่อนแอเหลือเกิน
“เป็นตัวของตัวเองเถอะซากาสึกิ ฉันเข้าใจว่าเธอรู้สึกโดดเดี่ยวหลังจากเสียครอบครัวแต่ตั้งแต่เธอก้าวขึ้นเรือมาลำนี้ เธอเป็นครอบครัวของพวกเราแล้ว”
รอสเข้าใจดีว่า คนเรามักอยากได้สิ่งที่สูญเสียไปกลับมาเสมอไม่เว้นแม้แต่ “ครอบครัว”
“ไม่ต้องรีบรับผิดชอบอะไรหรอก
ครอบครัวคือการเข้าใจกัน ฉันเข้าใจเธอ แล้วพวกเขาก็จะเข้าใจเธอเหมือนกันแค่เปิดใจให้กว้างไว้ก็พอ”
คำพูดนั้นทำให้ซากาสึกิรู้สึกสงบลงเล็กน้อย
“เข้าใจกันและกันสินะ…”
รอสไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม แค่เอามือแตะไหล่เขาเบา ๆ
แม้ซากาสึกิจะดูเป็นผู้ใหญ่ แต่เขาก็ยังเป็นเด็ก
ความคิดของเขายังติดอยู่กับโลกแบบขาวกับดำและหลาย ๆ คนในโลกนี้ก็มีนิสัยหรือความคิดที่เพี้ยนไป เพราะประสบการณ์ในวัยเด็ก
เช่น เด็กหญิงที่ไม่เคยปฏิเสธใคร
เด็กชายที่ชอบสู้และฆ่าหรือมือปืนที่ชอบโกหกเป็นนิสัย
ซากาสึกิเงียบไป แล้วนึกถึงวันก่อนหน้านี้ตอนที่โมนามาชวนเขาไป “ผจญภัย”
วันนั้นเขาเพิ่งฝึกเสร็จ เหงื่อยังไม่ทันแห้งเลย
โมนาวิ่งมาหาแล้วคว้ามือเขาไว้ พูดอย่างตื่นเต้นว่า:
“พี่ซากาสึกิ! ไปผจญภัยกับหนูหน่อย! พี่คนอื่นไม่มีใครว่างเลย เหลือแต่พี่แล้ว~ นะ~ นะ~ นะ~”
เด็กมักไม่ค่อยโกหกถึงเธอจะมาชวนเขาเพราะไม่มีใครว่างแต่แค่นั้นก็ทำให้ซากาสึกิรู้สึกดีแล้ว
คำว่า “พี่ซากาสึกิ” ทำให้เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเติมเต็มในใจเป็นความสุขที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน
นั่นคือความรักจากครอบครัวเหรอ?
ไม่สิ… มันคือ “ความรับผิดชอบ” ต่างหาก
แต่ความรับผิดชอบไม่ได้มีแค่ความสุข มันมีภาระที่หนักหน่วงตามมาด้วย
หลังจากเขาตอบตกลง โมคาซิก็เดินตามมาด้วยอย่างเงียบ ๆ
แล้วจ้าวทะเลก็โผล่ออกมา
แล้วโมนา… ก็ขว้างระเบิดใส่มัน!!
ตู้ม!!!!
เสียงระเบิดดังสนั่นจ้าวทะเลโกรธจัด
แต่โมนายิ่งหัวเราะอย่างมีความสุข
จนมันพุ่งมาทางเรือแต่พี่โมคาซิก็จัดการมันในพริบตา
เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาไม่กี่วินาที
แต่ความรู้สึกของเขามันปั่นป่วนจนเริ่มมึน
ตอนใกล้เที่ยงคืน โมนายังยิ้มอยู่ข้าง ๆ พูดว่า:
“ขอบคุณนะพี่ซากาสึกิ! ทำอะไรที่สนุกแบบนี้ต้องมีคนดูสิ~ หนูสนุกมากเลย~”
เธอพูดเหมือนศิลปินที่ได้คำชมจากคนดู
ซากาสึกินั่งคิด…
จริง ๆ แล้ว… การดูอยู่ห่าง ๆแล้วค่อยให้คำแนะนำทีหลัง มันก็น่าจะดีเหมือนกัน
ในเมื่อมีทั้งอาจารย์และพี่โมคาซิอยู่แล้วเขาจะรีบร้อนแบกทุกอย่างไว้ทำไม?
โดยเฉพาะ… เมื่อเขายังไม่มีพลังพอจะรับผิดชอบอะไรเลย
พลัง… ฉันต้องการพลังมากกว่านี้…
“เข้าใจตัวเองให้ดี แล้วเป็นตัวของตัวเองซะตอนนี้เธอยังไม่ได้มีภาระอะไรมาก แค่ทำให้ตัวเองไม่เสียใจในอนาคตพอแล้ว”