ตอนที่ 5 ศิษย์พี่ใหญ่และข่าวดี

ตอนที่ 5 ศิษย์พี่ใหญ่และข่าวดี

ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา รอสก็รู้จากเมฆเฝ้าระวังว่า ซากาสึกิได้ฝืนขีดจำกัดของตัวเองไปแล้ว เขาจึงรีบถอนเมฆคลื่นกระแทกออกอย่างรวดเร็ว

“พุฟฟ์—”

ทันทีที่ถอนเมฆคลื่นกระแทกออก

ซากาสึกิล้มลงนอนแน่นิ่งบนพื้น นอนหงายราวกับซากไก่

“เยี่ยมมาก ซากาสึกิ! ใช้เวลานานกว่าที่ฉันคาดไว้ซะอีก ตอนนี้เธอไปพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ”

รอสใช้เมฆยกตัวซากาสึกิที่เกือบหมดสติขึ้นมา พร้อมกล่าวชมโดยไม่ลังเล

ด้วยความช่วยเหลือของเมฆเฝ้าระวัง เขาเข้าใจดีว่าซากาสึกิเติบโตขึ้นมากแค่ไหนในช่วงเวลาเพียงยี่สิบนาที มันคือประสิทธิภาพที่น่ากลัว ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นเป็นสองเท่า!

ท่ามกลางความเจ็บปวดอย่างรุนแรงนี้ ซากาสึกิก็ได้ก้าวเข้าสู่ชีวิตใหม่ครั้งแรก

เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนที่เขาเคยใช้เมฆนี้ฝึกเป็นครั้งแรก เขาเองยังทนได้แค่ห้านาทีเท่านั้น ยังอ่อนแอกว่าซากาสึกิในตอนนี้มาก

สมแล้วที่เป็นปีศาจ… การเติบโตก็ต้องเป็นแบบปีศาจเช่นกัน นี่ไม่ใช่สิ่งที่อัจฉริยะอย่างเขาจะลอกเลียนแบบได้เลยตลอดชีวิต

“20 นาที แค่ 20 นาทีเองงั้นเหรอ…”

ต่างจากความพอใจของรอส ซากาสึกิกลับรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอ ไม่สามารถทนได้แม้แต่ 20 นาที

แม้ว่าทุกส่วนของร่างกายจะส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด แต่จิตใจของเขากลับแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ และพยายามขยับร่างกายอย่างสุดกำลัง

เมื่อเปรียบเทียบกับอุดมคติของตัวเอง และความเจ็บปวดของโลกใบนี้ ความเจ็บปวดปางตายนี่มันก็แค่เรื่องเล็กน้อย!

ทำไมฉันถึงยังไม่แข็งแก่รงขึ้นอีก!

ทำไมตอนนี้ฉันถึงได้อ่อนแอขนาดนี้!

ทำไมแค่นี้ฉันยังทนไม่ไหว!

แค่กระดูกหักกับอวัยวะภายในเสียหาย มันไม่ถึงกับตาย แล้วฉันจะยอมแพ้กับความเจ็บนิด ๆ น้อย ๆ แค่นี้ได้ยังไงกัน!

ซากาสึกิที่นอนแน่บนเมฆก็เริ่มขยับอย่างช้าๆ เขาค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นด้วยมือของตัวเอง และยืนขึ้นต่อหน้าสายตาอึ้ง ๆ ของรอส

“อาจารย์… ต่อเลยครับ!”

“เธอทำได้ดีมากแล้ว ซากาสึกิ ไม่ต้องพูดอะไรอีก รอให้ร่างกายจองเธอฟื้นก่อน แล้วฉันจะจัดการให้เอง”

ยังไม่ทันที่ซากาสึกิจะพูดอะไรต่อ รอสก็ใช้เมฆพันตัวเขาไว้บังคับให้พักผ่อน

อะไรจะอึดขนาดนี้! ถ้าเรื่องความอดทน รอสยอมรับเลยว่าเขาไม่อึดเท่าซากาสึกิจริง ๆ

“อาจารย์!”

ร่างของโมคาซิเดินเข้ามาจากประตูอย่างช้า ๆ และมายืนอยู่หน้ารอสที่กำลังจะออกจากห้องฝึก

เขาสูงสามเมตร ตัวผอม แม้จะดูสูงแต่กลับให้ความรู้สึกเปราะบาง

มีผมเหมือนหนาม ท่าทางสง่า มีแผลเป็นบนหน้า ใส่แจ็กเก็ตเท่ ๆ และสะพายดาบยักษ์ยาวสี่เมตรไว้บนหลัง

ในมือของเขาถือกล่องข้าวใบใหญ่ ซึ่งแค่กลิ่นหอมก็ทำให้คนหิวทันที

“อ้อ โมคาซิ เพิ่งกลับมางั้นเหรอ?”

รอสพยักหน้าและถามขึ้น

ซากาสึกิที่อยู่ไม่ไกลก็มอง “พี่ชาย” คนนี้อย่างสนใจ เขาไม่เห็นอีกฝ่ายมาก่อนจึงอดสงสัยไม่ได้

ทุกคนบนเรือชอบโมคาซิมาก และด้วยเหตุนี้ก็ทำให้พวกเขาชอบตัวเขาในฐานะศิษย์คนที่สองของรอสเช่นกัน จนหลายคนเรียกเขาว่า “พี่รอง”

“อืม ข่าวได้รับการยืนยันแล้ว จะมีการประมูลใหญ่ที่หมู่เกาะชาบอนดี้ในอีกครึ่งเดือน และผลปีศาจที่อาจารย์สนใจก็มีอยู่ในนั้นด้วย”

โมคาซิตอบเสียงเรียบ แล้วหันไปมองซากาสึกิที่ถูกพันด้วยเมฆ พลางพูดว่า“นี่คือศิษย์ใหม่ของท่านอาจารย์เหรอครับ? ชื่อซากาสึกิใช่ไหม? ดูท่าทางแข็งแกร่งดี”

ซากาสึกิพอได้ยินคำชมก็ก็พยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะจ้องไปที่กล่องข้าวในมือของอีกฝ่าย

ร่างกายของเขากำลังเรียกร้องมัน แม้จะเพิ่งกินข้าวเช้าไปไม่นาน แต่ตอนนี้กลับหิวจนท้องร้อง รอสเห็นดังนั้นจึงค่อย ๆ คลายเมฆที่พันตัวเขาไว้ แล้วรับกล่องข้าวจากโมคาซิมาเปิดดู

นี่คืออาหารที่เขาให้คนเตรียมไว้ให้ซากาสึกิโดยเฉพาะ ไม่คิดว่าโมคาซิจะนำมันมาส่งเอง แบบนี้ก็สบายไปเยอะ

เขายื่นอาหารให้ซากาสึกิที่รีบกินอย่างหิวโหย แล้วรอสกับโมคาซิก็ไปนั่งคุยกันตรงลานโล่ง

“ซากาสึกิมีพรสวรรค์มาก ฝากเธอสอนดาบให้เขาด้วยนะ น่าจะช่วยฝึกความทนทานได้ดี”

“ไม่มีปัญหาครับ!”

โมคาซิพยักหน้าอย่างมั่นใจ ในฐานะพี่ใหญ่ก็เป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้วที่จะต้องฝึกให้ศิษย์น้อง

อีกอย่างเขาเองก็อยากลองดู เพราะถึงขนาดอาจารย์ยังชมพรสวรรค์ของเด็กคนนี้ ถ้าฝึกให้เก่งได้จริง เขาก็อาจจะมีโอกาสได้ออกไปหาประสบการณ์ใน “โลกใหม่” ก็เป็นได้

การจะเป็นนักดาบอันดับหนึ่งของโลก จะฝึกอยู่ลำพังไม่ได้หรอก!

ความฝันของเขาคือเป็นนักดาบที่เก่งที่สุดในโลก!

รอสพยักหน้าและพูดว่า:

“ดี งั้นฝากบอกน้องสาวเธอด้วย ให้สั่งลูกเรือไปหาท่าเทียบเรือที่ใกล้ที่สุด พักกันสักหน่อย แล้วฉันจะไปชาบอนดี้เอง”

เมื่อไม่กี่วันก่อน รอสได้ส่งโมคาซิไปเกาะชาบอนดี้เพื่อสืบข่าวตามที่เห็นในหนังสือพิมพ์

เป็นข่าวจากสำนักข่าวขนาดกลางที่โฆษณาการประมูลผลไม้ปีศาจหน้าตาแปลกตา ดูเหมือนผลไม้ห้าลูกติดกันบนกิ่งไม้

ผลไม้มีรูปร่างคล้ายลูกปัดญี่ปุ่นโบราณและแต่ละลูกมีตาเล็ก ๆ อยู่ด้านหน้า

บังเอิญมาก เพราะรอสดันรู้จักผลไม้นี้!

ผลปีศาจสายพารามิเซีย—ผลผี!

เป็นผลไม้สายเหนือมนุษย์ที่มีความสามารถหลากหลายและพลังโจมตีดี หากเป็นไปได้ รอสอยากได้มันไว้ให้ลูกหลานของตัวเอง

เพราะในโลกของโจรสลัด พรสวรรค์ทางสายเลือดนั้นสำคัญก็จริง แต่ไม่ได้แปลว่าพ่อแข็งแกร่งแล้วลูกออกมาจะแข็งแก่รงเสมอไป ทุกอย่างไม่แน่นอน

สำหรับลูกบางคนที่ไม่มีพรสวรรค์ รอสก็ไม่ได้คิดจะทอดทิ้ง แต่ตั้งใจจะใช้ผลปีศาจดี ๆ มาชดเชยให้

หลังจากนั่งคิดอยู่บนพื้น รอสก็ตัดสินใจจะไปด้วยตัวเอง

เพราะชาบอนดี้ไม่เหมือนทะเลทั้งสี่ มันวุ่นวายเกินไป แถมยังมีเผ่ามังกรฟ้าอยู่ด้วย

ใครจะรู้ว่าพวกนั้นจะคลั่งแล้วอยากจับเด็กกำพร้าที่เขาเลี้ยงมาไปเป็นทาสเมื่อไหร่

ถ้าเป็นแบบนั้นเขาควรจะช่วยดีไหม?

ยิ่งกว่านั้น การประมูลใหญ่แบบนี้ มักมีพวกมังกรฟ้าเข้าร่วมเป้าหมายของเขาก็ชัดเจนดีอยู่แล้ว จะไปเสี่ยงให้ยุ่งยากทำไม

“อืม ไปเถอะครับ ไม่ต้องห่วง ยังไม่มีโจรสลัดในทะเลเหนือที่สู้ผมได้ ผมจะปกป้องทุกคนเอง”

โมคาซิถอดดาบออกจากหลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ถ้ารอสไม่อยู่ คนเดียวที่ปกป้องครอบครัวนี้ได้ นอกจากทหารก็มีแต่เขา และในเรื่องพละกำลัง เขาเชื่อว่าไม่มีใครเหนือกว่าเขาแน่!

“งั้นฝากเธอด้วยนะ”

รอสกล่าวอย่างนุ่มนวล

ไม่ว่าจะในในฐานะพี่เขยหรือศิษย์คนโต โมคาซิก็ถือว่าเป็นคนที่ไว้ใจได้มาก

เขารู้ดีว่าความฝันของอีกฝ่ายคืออะไร และรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ต้องให้เขาอยู่กับตนตลอด พอทุกอย่างจบแล้ว บางทีเขาอาจจะปล่อยให้โมคาซิออกไปผจญภัยในโลกใหม่ตามที่ฝันไว้ก็ได้

การเดินทางนี้จะสิ้นสุดลงในไม่ช้า และทะเลเหนือจะเป็นจุดหมายสุดท้ายของเขา เมื่อเรื่องทุกอย่างจบลง เขาก็วางแผนจะไปตั้งรกรากที่ทะเลตะวันออก

ที่นั่นเหมาะสำหรับทั้งการใช้ชีวิตและการพัฒนาอนาคต