บทที่ 4: การฝึกกับเมฆ

บทที่ 4: การฝึกกับเมฆ

คลื่นลมพัดโหมกระหน่ำ พาเอากาลเวลาและสายลมลอยผ่านไป

สามวันต่อมา ในห้องฝึกซ้อมบนเรือ

ที่นี่คือสถานที่ที่รอสส์ใช้ฝึกฝนตัวเองเป็นประจำ และยังใช้เป็นที่ฝึกลูกศิษย์ด้วย ภายในห้องไม่มีอุปกรณ์ฝึกซ้อมอะไรเลย มีเพียงห้องโล่งกว้าง และเมฆสีสันต่างๆ ที่ลอยไปมา

“ซาคาาสึกิ ตั้งแต่วันนี้ฉันจะเริ่มฝึกฝนให้เธอ ฉันใช้เวลาสามวันที่ผ่านมา วางแผนการฝึกให้เธออย่างละเอียดแล้ว”

รอสส์หรี่ตายิ้มอย่างมั่นใจ งูเมฆเส้นหนึ่งพันรอบแขนของเขาค่อยๆ ขยับตัวเหมือนมีชีวิต มันแลบลิ้นและอ้าปากขึ้นราวกับกำลังพูดว่า “พร้อมหรือยัง?”

“พร้อม” ซาคาาสึกิตอบสั้นๆ เขาเป็นคนพูดน้อย

ช่วงสามวันที่ผ่านมา การได้รับอาหารที่เพียงพอทำให้เขาดูแข็งแรงขึ้นมาก เหมือนมีพลังเต็มเปี่ยม และในช่วงเวลาเดียวกันนั้น เขาก็ได้ทำความรู้จักกับทุกคนในเรือ ทุกคนเรียกเขาว่า

“พี่รอง” ด้วยความเป็นกันเอง และไม่มีใครสนใจเลยว่าเขาเป็นแค่เด็กอายุ 13 ปี

สิ่งนี้ทำให้เขาเริ่มรู้สึกถึง “ความรับผิดชอบ” บางอย่าง หรืออาจจะเป็นความรู้สึกที่อยากจะปกป้องเหล่าพี่น้องที่เรียกเขาอย่างอบอุ่นว่า “พี่รอง”

แต่หากจะปกป้องใครสักคน สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ “พลัง” เขาอยากแข็งแกร่งขึ้น เพื่อที่เมื่ออันตรายมาเยือนคนที่เขารักจะไม่ต้องตายต่อหน้าต่อตาเขาอีก

แม้จะยังไม่รู้ว่าต้องทำยังไง แต่เขาก็อยากแข็งแกร่งให้ได้!

รอสส์พยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะเมื่อพูดถึงความปรารถนาอยากจแข็งแกร่ง อาจจะมีเพียงเขาในตอนที่เพิ่งมาถึงโลกนี้เท่านั้น ที่เข้าใจความรู้สึกของซาคาาสึกิในตอนนี้

ฮาคิแห่งการสังเกต เป็นพลังที่วิเศษมาก ความสามารถพื้นฐานของมันคือการ “จับทิศทางการโจมตีของศัตรู” คล้ายๆ กับการอ่านเส้นทางกระสุนในเกมยิงปืน

นอกจากพัฒนาความสามารถพื้นฐานแล้ว ยังสามารถฝึกฝนต่อไปจนได้ความสามารถพิเศษ เช่น มองเห็นอนาคต ได้ยินเสียงของทุกสรรพสิ่งมองทะลุจิตใจ รับรู้ความรู้สึกร่วม เป็นต้น

รอสส์ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเขาเป็นคนจากอีกโลกหนึ่งหรือเปล่า แต่ฮาคิของเขาสามารถจับความคิดของคนอื่นได้เล็กน้อย ราวกับว่าเขามี สัมผัสทางจิต ที่อ่อนๆ

และตอนนี้ หัวใจของซาคาาสึกิเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอยากแข็งแกร่ง พลังปรารถนานั้นสว่างไสวเหมือนแสงไฟในคืนมืด เหมือนดวงอาทิตย์ที่ทั้งร้อนและเย็นในเวลาเดียวกัน

“แรงใจดีมาก งั้นเริ่มจากการฝึกร่างกายกันก่อน”

รอสส์พูดพลางโบกมือเบาๆ ทำให้ก้อนเมฆสีขาวลอยมาตรงฝ่ามือเขา จากนั้นเขาใช้พลังผลปีศาจทำให้มันพองตัวขึ้น

“นี่คือเมฆแรงกระแทก ที่ฉันพัฒนาขึ้นมา หลักการมันได้แรงบันดาลใจมาจากหอยชนิดหนึ่งที่มีพลังวิเศษ มันสามารถดูดซับแรงกระแทกแล้วปล่อยกลับออกมาได้ทั้งหมด”

เมฆในมือของรอสส์สั่นสะท้านเหมือนสิ่งมีชีวิต สั่นด้วยความถี่สูงจนตามองแทบไม่ทัน

รอสส์ยกมันขึ้นอย่างภาคภูมิใจแล้วพูดว่า “และฉันใช้ประโยชน์จากพลังนั้น ผสมกับความรู้ที่ฉันมี พัฒนาเมฆแรงกระแทกแบบสั่นสะเทือนความถี่สูงจนได้สิ่งนี้มา”

“มันไม่ได้รุนแรงถึงตาย แต่สามารถใช้แทนการฝึกซ้อมทั่วไปได้เลย เพราะเมื่ออยู่ในนั้น กล้ามเนื้อของเธอจะถูกสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง ทำให้ฝึกได้ทั่วถึงและมีประสิทธิภาพสูงมาก!”

ความจริงแล้ว รอสส์สามารถแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ตอนอายุแค่ 26 ปี โดยไม่มีอาจารย์หรือประสบการณ์การต่อสู้มากมาย ก็เพราะเครื่องมือโกงนี้แหละ มันช่วยให้เขาประหยัดเวลาฝึกร่างกายไปได้ถึง 70% จนสามารถไปโฟกัสที่ฮาคิและพลังของผลปีศาจของเขาได้เต็มที่

แต่ของที่โกงแบบนี้ ย่อมมีข้อจำกัด

รอสส์พูดต่อพลางมองหน้าซาคาาสึกิที่ตกตะลึง “อย่าเพิ่งดีใจ ถ้าคนธรรมดาเข้าไปในนี้ ไม่ถึงหนึ่งนาทีร่างกายก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว!”

“เธอมีพรสวรรค์ที่ดีมากซาคาสึกิ แต่หากเธอทนไม่ไหว ฉันก็จำเป็นต้องสร้างพื้นฐานให้เธอก่อน”

รอสส์ไม่คิดจะเร่งรัด เพราะถึงแม้เมฆจะดูนุ่มฟู แต่จริงๆ แล้วคือของแข็ง หากไม่แข็งแกร่งพอ แค่ไม่กี่ครั้งร่างกายก็อาจจะพังทลายได้

เขาแค่อยากดูว่าเจ้าหนูคนนี้จะทนได้แค่ไหน ถ้าไหวล่ะก็ การฝึกแบบทั่วๆ ไปอาจจะไม่จำเป็นอีกต่อไป บางที...

ก่อนที่ซาคาสึกิจะเข้าร่วมกับกองทัพเรือ เขาอาจจะกลายเป็น “ปีศาจ” ตัวจริงได้เลย!

“เข้าใจแล้วครับ!” ซาคาาสึกิเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังในทันที

ถึงแม้เขาจะไม่ตายเพราะมีอาจารย์รอดูอยู่ แต่ความเจ็บปวดเขาต้องรับเต็มๆ

แต่นี่อาจเป็นราคาของพลังและถ้าเขาฝืนทนไหว อีกไม่นานเขาจะสามารถยืนได้ด้วยลำแข้งของตัวเองได้

เพราะงั้น... เขาต้องอดทนให้ได้!

สายตาของเขาค่อยๆ แน่วแน่ขึ้น ลมหายใจกลับมาสม่ำเสมอ ร่างกายเหมือนเสือที่เตรียมพุ่งเข้าตะครุบเหยื่อ หรือช้างที่ยืนตระหง่านไม่หวั่นไหว

รอสส์พยักหน้าอย่างพอใจ

“การฝึกกับอัจฉริยะช่างง่ายดายนัก เพราะเขามี ‘ความตระหนักรู้’ อยู่ในตัว!”

“เมฆแห่งการมองเห็น!”

งูเมฆที่พันแขนของรอสส์ค่อยๆ เลื้อยเข้าไปในเมฆแรงกระแทก ฮาคิแห่งการสังเกตของรอสส์ก็แทรกซึมเข้าไปในเมฆนั้นผ่านงูเมฆ

นี่คือการประยุกต์ใช้ฮาคิขั้นสูงแบบเดียวกับ “เครือข่ายจิต” ของเอเนล

แต่ต่างกันตรงที่ เอเนลใช้คลื่นวิทยุกระจายออกไป

ส่วนรอสส์ต้องปล่อยฮาคิเข้าไปในเมฆที่เป็นของแข็ง ซึ่งยากกว่ามาก

เพื่อประหยัดพลังฮาคิ รอสส์จึงใช้วิธีส่งผ่านตัวกลางอย่างงูเมฆ และใช้พลังแค่บางส่วนในแต่ละครั้ง

หากเปรียบเทียบ เอเนลคือ “เรดาร์เคลื่อนที่”

ส่วนรอสส์คือ “กล้องวงจรปิด” ที่ติดตั้งได้ตามจุดต่างๆ

แต่ถ้าเกิดสู้กันจริงๆ เมฆพวกนี้จะถูกปล่อยเต็มที่โดยไม่ต้องใช้ตัวกลางใดๆ

ในไม่ช้า เมฆที่สั่นสะเทือนด้วยความถี่สูงก็โอบรอบตัวซาคาาสึกิไว้ เหลือไว้เพียงศีรษะ