34.หวังดี

กู้หรูเฟิงนิ่วหน้าและส่งสายตาเดียดฉันท์ไปให้เซียงเช่า “โลกทุกวันนี้ ดำกลับถูกกล่าวว่าขาว ที่เจ้าพูดมาตรงข้ามกับความจริงที่เกิดขึ้น เซียงเช่า ที่ผ่านมาข้าเคยคิดว่าเจ้าเป็นเด็กมีเมตตา แต่ยามนี้ข้าเพิ่งรู้ว่าข้ามองผิดไป”

ดวงตาเซียงเช่าปรากฏเพียงความตกตะลึง นางไม่เคยคิดว่ากู้หรูเฟิงจะไม่เชื่อในตัวนางแบบนี้

ทว่ามันเป็นความจริง ไม่ได้ทำก็คือไม่ได้ทำ ทว่าตอนนี้  พูดเรื่องร้ายแรงออกไปแล้ว หากกลับคำ เกรงว่าคงต้องทนทุกข์กับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามามากมาย  ยามนี้หลิ่วเจินช่างฉลาดเจ้าเล่ห์นัก พวกนางนับว่าได้ขุดหลุมฝังตัวเองแท้ ๆ

พอกู้หรูเฟิงกล่าวจบ  เขาก็หันไปมองหลิ่วเจินที่ยืนอยู่ข้าง ๆตนเองโดยไม่รู้ตัว ด้วยกลัวว่านางจะไม่พอใจขึ้นมา

ตรงกันข้ามหลิ่วเจินหาได้สนใจอะไรมากนัก นางเพียงมองสองแม่ลูก เซียงเช่าและมารดาว่ายังจะเล่นเล่ห์ตีโพยตีพายอันใดอีก

กล่าวกันว่าในยุคจีนโบราณ ความบริสุทธิ์ถือเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตลูกผู้หญิง หากความบริสุทธิ์สูญสิ้นไปแล้ว ภายหน้าย่อมหมดหวังจะได้แต่งงาน

หญิงสาวหาใช่คนใจไม้ไส้ระกำอันใด นางเพียงแต่ต้องการเตือนพวกนางสองแม่ลูก ว่าอย่าคิดมาแหย่นางอีก  ไม่เช่นนั้น ก็ต้องรับผลกรรมที่ตามมาให้ได้

ยามนี้หากเซียงเช่าไม่สามารถอยู่ข้างกายกู้หรูเฟิงได้ แถมยังไม่เหลือความบริสุทธิ์อีก เกรงว่าชีวิตที่เหลือคงพังย่อยยับ

มันจะเป็นการโหดร้ายกับเด็กสาวคนหนึ่ง แต่นางก็สมควรได้รับ

“พี่หรูเฟิง  ไยท่านถึงไร้หัวใจปานนี้? ได้ตัวเซียงเช่าไปแล้ว แต่กลับพูดออกมาเช่นนี้” ทันใดนั้นเซียงเช่าก็ร่ำไห้ น้ำตาหลั่งรินเป็นสาย

ผู้คนที่อยู่รายรอบเห็นเซียงเช่าเจ็บปวด ให้รู้สึกเวทนานัก ทว่ากู้หรูเฟิงก็ยิ่ง่ไม่คล้ายว่ากำลังพูดโกหก ชั่วขณะนั้นพวกเขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

“ท่านป้า คงเห็นแจ่มแจ้งว่าบนผ้าปูที่นอนมีหยดสีแดงหรือไม่? หากไม่มี ท่านป้าต้องมีคำอธิบายดี ๆ ให้เรา ท่านเอาข้อกล่าวหาลอย ๆเช่นนี้ มาผูกมัดสามีข้า ต้องการอันใดรึ? ข้ามิได้จะทำให้พวกท่านลำบาก และไม่อยากได้รับการชดเชยใด ๆ ป้าก็ให้เซียงเช่ามาขอโทษพวกเราเสีย เรื่องนี้จะได้ถือว่าเลิกแล้วต่อกัน”

หลิ่วเจินเองก็ไม่ต้องการ เพราะเรื่องทำนองนี้ทำร้ายชีวิตที่เหลือของเซียงเช่าได้จริง ๆ และนางจะไม่เหลือความสุขในชีวิตอีกต่อไป อย่างนี้เรียกว่า ‘กระทำการใด ควรเหลือเส้นทางหนึ่งไว้ วันหนึ่งจะได้พบเจอกันอีก’

หญิงสาวหาทางลงให้สองแม่ลูกนี้แล้ว พวกนางจะเชื่อฟังยอมลงมาดี ๆ หรือไม่ อันนี้ก็เป็นเรื่องของพวกนาง สรุปสั้น ๆ โอกาสที่ยื่นให้ หากชอบก็รับไว้ ไม่ชอบก็ทิ้งมันไป

“ไม่มีทาง! นี่ไง มีอยู่หนึ่งรอยตรงนี้ไง นี่ไม่ใช่รอยเปื้อนรึ!” ภรรยาผู้ใหญ่บ้านไม่สนใจ คว้าผ้าปูเตียงไปดู แล้วชี้ไปที่ ๆหนึ่งบนผ้าปูเตียง แต่ก็ไม่ยอมหันส่วนนั้นมาให้ทุก ๆคนดู

ภายใต้แสงไฟสลัว เมื่อมองออกไปก็เห็นรอยหนึ่งรอยบนผ้าปูเตียง แต่ยากจะบอกว่ามันคืออะไร ใครเล่าจะรู้บ้าง? เหนืออื่นใด ไม่มีใครได้เห็นใกล้ๆชัด ๆ

“ท่านป้า ท่านบอกว่าใช่  เช่นนั้นก็เอามาให้พวกเราทุกคนดูชัดๆสิว่าใช่หรือไม่ อย่าซุกไว้กับอกสิ ไม่ยอมให้ใครดู  ยิ่งคิดว่าท่านแหกตาพวกเรานะ” หลิ่วเจินจ้องยายป้า

อย่างนี้เขาเรียกว่า ‘ทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ น้ำมาใช้ดินต้าน’ (เปรียบถึงไม่ว่าจะมาวิธีไหนก็สามารถรับมือได้) คนผู้นี้ใช้วิธีอะไร นางมองแวบเดียวก็รู้แล้ว เพียงแต่ฝีมือช่างอ่อนหัดจัง รับมือไม่ยากเลยจริง ๆ

ทุกคนที่อยู่รอบ ๆต่างเห็นพ้อง “ใช่แล้ว ป้า มาให้พวกเรายืนยันสักครั้งเถิดว่าไม่ได้กล่าวหาคุณชายกู้ผิด ๆ” ที่จริง เป็นเพราะพวกเขาแค่อยากเอาไปนินทาจนตัวสั่น เลยต้องการดูว่ากู้หรูเฟิงข่มเหงเซียงเช่าจริง ๆหรือไม่

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านพลันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว นางกอดผ้าปูเตียงในอ้อมแขนไว้แน่น เพื่อกันไม่ให้ใครมาฉกเอาไปง่าย ๆ  ข้อแก้ต่างของนางก็คือ “ไม่ ทำแบบนี้ได้อย่างไร นี่คือไม่ใช่ผ้าปูเตียงของผู้ใด ความบริสุทธิ์ของเซียงเช่าถูกทำลายโดยคนผู้นี้ ซ้ำยังจะมาเอาของเช่นนี้ไปให้ใคร ๆดูอีก อย่างนี้จะไม่ทำให้เซียงเช่าเสียเกียรติรึ?”