35.แย่งหลักฐาน

หลิ่วเจินพบว่าข้อแก้ต่างของนางน่าสนใจดีจริง ๆ  ตั้งแต่เริ่มเปิดฉากจนถึงตอนนี้ คนผู้นี้ตั้งใจใช้แต่ข้อแก้ต่างนี้อยู่ท่าเดียว นี่กะจะกัดไม่ปล่อยเลยใช่ไหม?

ชาวบ้านซึ่งยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ รู้สึกกระดากใจ หากพวกเขาเข้าไปแย่งผ้ามา มันจะดูไม่ดีเอา แต่เพราะพฤติกรรมของภรรยาผู้ใหญ่บ้านเป็นแบบนี้ มันยิ่งทำให้คนสงสัยว่า ที่เซียงเช่ากับมารดานางพูดมามันจริงหรือไม่จริง

“ท่านป้า ในเมื่อพวกผู้ชายดูไม่ได้ แต่พวกเราผู้หญิงคงดูได้กระมัง!” ผู้หญิงทั้งหมดในที่นี้ล้วนมีสามีกันหมดแล้ว จะมองดูของพวกนี้ก็คงไม่แปลก อีกทั้ง ว่ากันตามหลักการแล้ว นี่ไม่ใช่การทำให้เซียงเช่าขายหน้า แต่นี่คือการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเซียงเช่า “ ภรรยาเสี่ยวซานเอ่ยขึ้น

ภรรยาเสี่ยวซานมองใบหน้าหลิ่วเจินที่สุขุมเยือกเย็น ดูไม่อินังขังขอบ ในใจให้รู้สึกกลัดกลุ้มแทน จะดีจะชั่วก็คือสามีของตัวเอง หากเจอสามีตนพูดขึ้นมาว่าได้ครอบครองเซียงเช่าไปแล้ว ก็คงหมดหนทาง จำต้องให้สามีแต่งนางเข้ามาเป็นภรรยา ไม่ว่าใคร ก็คงไม่เต็มใจให้สามีตัวเองมีสามภรรยา สี่อนุหรอก

กู้หรูเฟิงเอื้อมมือหมายจะจับมือหลิ่วเจินอีกครั้ง แต่หลิ่วเจินเบี่ยงตัวหลบไปโดยไม่พูดไม่จา หญิงสาวเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครมาโดนตัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในสถานการณ์ตอนนี้เลย จะมาดึงมือทำซากอะไรตอนนี้เล่า?

กู้หรูเฟิงจำใจต้องปล่อยมือลงอย่างกระดาก ชายหนุ่มก้มหน้าเล็กน้อยไม่กล้ามองหลิ่วเจิน เขารู้สึกได้เลยว่าหลิ่วเจินกำลังโกรธเขาจริง ๆ เขาอยากอธิบายให้นางฟังนัก แต่ยังต้องรอให้ถึงยามที่อยู่กันเพียงลำพังสองคนก่อน จึงค่อยอธิบายได้  เขาอยากบอกนางว่าเขาซื่อสัตย์ต่อนางเพียงไร ขอเพียงหลิ่วเจินเชื่อใจ เขาก็พอใจแล้ว ส่วนผู้อื่นจะเชื่อหรือไม่ นั่นไม่เกี่ยวอะไรกับเขา

เซียงเช่ายิ่งชอกช้ำใจเข้าไปใหญ่ เมื่อกี๊กู้หรูเฟิงเพิ่งทำท่าทางแบบนั้นเพื่อเอาใจหลิ่วเจิน ไฉนนางถึงไม่ได้รับสิ่งนั้นบ้าง ความริษยาของเด็กสาวเพิ่มพูน ส่งผลให้ความเกลียดชังทบเท่าทวี หลิ่วเจินผู้ซึ่งไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ นางไม่ต้องร้องขอ กลับได้สิ่งนั้นมา เท่านั้นยังไม่พอ ยังทำสีหน้าดูแคลนแบบนั้น ใส่พี่หรูเฟิงอีก

“ทำไม่ได้ ไม่ว่าใครก็ห้ามทำทั้งนั้น!” ภรรยาผู้ใหญ่บ้านไม่รู้จะพูดปฏิเสธยังไง แต่ก็ยังคงกัดฟันปฏิเสธต่อไป

ริมฝีปากหลิ่วเจินหยักโค้งขึ้น นางรอเวลานี้มานานแล้ว “ป้า ท่านไม่เต็มใจให้คนเห็นให้ทุกคนยืนยัน  แล้วยังจะเอาแต่กล่าวหาว่าสามีข้าขืนใจเซียงเช่าอยู่ได้ พูดมาเช่นนี้ แล้วหลักฐานอยู่ที่ไหนเล่า? พอพวกเราต้องการหลักฐาน ท่านก็ไม่ให้ดู เกรงว่าเป็นเพราะป้ากำลังหลอกพวกเราอยู่ใช่หรือไม่? ท่านอยากจะพูดอะไรท่านก็พูด ทำอย่างกับว่าทุกคนหลอกง่ายนักรึ?”

ยิ่งฟังหลิ่วเจินพูดมา ก็ยิ่งคิดว่าภรรยาผู้ใหญ่บ้านทำราวกับพวกเขาโง่เง่าเต่าตุ่น เพราะฉะนั้นความรู้สึกดี ๆของเหล่าชาวบ้าน ต่อสองแม่ลูกคู่นี้จึงลดลงฮวบฮาบ

“อาหลิ่วพูดถูก ป้าอยากพูดอะไรก็พูดได้ นี่ไม่ใช่เป็นการใส่ร้ายป้ายสีกันรึ?” ก่อเรื่องทำร้ายผู้อื่นในช่วงเทศกาลปีใหม่เช่นนี้ ประเดี๋ยวได้ถูกสวรรค์ลงทัณฑ์เอาจริง ๆ หรอก”

“ตกลงเถิดป้า พวกเราก็เห็นเชียงเช่ามาตั้งแต่เกิด พวกเราเองก็ไม่อยากให้เซียงเช่าเสียความบริสุทธิ์ไปง่าย ๆ ท่านในฐานะมารดา เอาแต่กอดหลักฐานเอาไว้ ไม่ให้ทุกคนดู แล้วพวกเราจะเชื่อคำพูดท่านได้อย่างไร แสดงว่าครอบครัวพวกท่านปรารถนาคุณชายของอาหลิ่วใช่ไหม ก็เลยรอจังหวะทำเรื่องสกปรก จะได้แต่งลูกสาวเข้าบ้านผู้อื่น”

“.......”

บรรดาผู้คนที่อยู่ที่นี่ตอนนี้ เริ่มปรึกษาหารือกัน  ทว่าแค่ฟังประโยคที่สนทนากัน ก็รู้ว่าผู้คนส่วนใหญ่เทใจอยู่ข้างหลิ่วเจินแล้ว

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านพลันพูดไม่ออก ยิ่งนางโต้แย้งมากเท่าไร คนก็จะยิ่งเชื่อนางน้อยลงเรื่อย ๆ อย่างนี้เรียกว่าวิสัยขโมยย่อมกลัวความผิด

หลิ่วเจินผู้ซึ่งทีแรกยืนอยู่ข้าง ๆ กู้หรูเฟิง ในพริบตาเดียว ก็ไปยืนอยู่ตรงหน้าภรรยาผู้ใหญ่บ้าน หญิงสาวคว้าผ้าปูเตียงแล้วกระชากอย่างแรง

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านรีบคว้าผ้าตรงหน้านางกลับอย่างว่องไวตามสัญชาติญาณ

แล้วคนทั้งสองก็เริ่มยื้อแย่งผ้าปูเตียงกัน ชาวบ้านที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ ต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่ แม้ทั้งสองไม่ได้ใช้มือไปตบตีกัน ทว่าก็ยังใช้มืออยู่ดี

“ปล่อยนะ! ปล่อยสิ!” ภรรยาผู้ใหญ่บ้านเอ็ดตะโรลั่น และยิ่งออกแรงดึงผ้าปูเตียงมากขึ้น