33.หาทางลงให้

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านทำหน้าไม่ถูก ไม่คาดว่าหลิ่วเจินจะสุขุมคัมภีรภาพ  ไม่เอะอะมะเทิ่ง หากนางโวยวายอาละวาดเสียหน่อย  ตอนนี้เรื่องน่าจะวุ่นวายไปถึงไหนต่อไหนไหนแล้ว จากนั้นจะไม่มีใครสนใจหรอกว่าเซียงเช่าถูกกู้หรูเฟิงขืนใจจริงหรือไม่ จะกลับดำเป็นขาว ก็ไม่ต้องกลัวว่ามีคนเห็น

หากเป็นแบบนั้น แผนนางจะได้ผลและจะไม่มีใครสามารถบอกว่าเป็นจริงหรือไม่

แต่ไม่นึกว่าหลิ่วเจินกลับฉลาดเจ้าเล่ห์ ทำใจสงบนิ่งได้อย่างรวดเร็ว ซ้ำยังรู้วิธีหาความจริง ซึ่งเมื่อก่อนนางมักตะโกนกรีดร้อง ไม่สนใจว่าเรื่องนี้มีความจริงหรือไม่

“ไม่มีร่องรอยอันใดเลย” ภรรยาเสี่ยวซานพลิกผ้าปูที่นอนหาดูทุกจุด แต่ไม่พบร่องรอยใด ๆ นางรู้สึกแปลกใจ จึงพูดขึ้น

พวกชาวบ้านพอได้ยินภรรยาเสี่ยวซานพูดเช่นนั้น ก็งุนงงสับสน เลยกรูกันเข้ามาตรวจดูผ้าปูที่นอนกันใหญ่

กลุ่มคนถือโคมไฟยืนล้อมรอบมุงดูผ้าปูที่นอนผืนหนึ่ง เป็นภาพที่ดูตลกจริง ๆ

“ไม่พบอะไร ไม่พบอะไรจริง ๆ” ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

คนอื่น ๆ ที่ได้ยินบางคนตั้งข้อสงสัย แต่ละคนต่างบอกว่าใช่ไปตาม ๆกัน ส่วนคนที่ยังโลเลไม่รู้จะเชื่อฝ่ายไหนดี ก็ตัดสินใจเลือกข้างได้โดยพลัน

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านรีบรุดไปกระชากผ้าปูเตียงจากกลุ่มชาวบ้าน “พวกเจ้ามาเบิ่งตามองของส่วนตัวผู้อื่นตามอำเภอใจได้อย่างไร? ช่างไม่ละอายใจกันบ้างเลย”

หลิ่วเจินเห็นภรรยาผู้ใหญ่บ้านป้ายอะไรบนผ้าปูเตียง ก็แอบหัวเราะในใจ แหมรีบป้ายผ้าใหญ่เลยนะ  หากป้ายไปแล้ว จะทำให้ลบสิ่งที่ทำลงไปแล้วได้ ก็ไม่ว่ากัน

หลิ่วเจินแค่คิดในใจเท่านั้น แต่ก็ยังตามน้ำปล่อยให้ภรรยาผู้ใหญ่บ้านเล่นละครต่อไป

“เหตุใดท่านป้าถึงดูวิตกกังวลมากนักเล่า? มีอะไรผิดปกติรึ?”  หลิ่วเจินมองดูภรรยาผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งเพ่งจ้องผ้าปูเตียงในมือตนเองด้วยสายตาเคร่งเครียด

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านหยุดมือที่กำลังป้ายผ้าลง คล้ายกลัวความผิด เลยไม่กล้าทำต่อ

กู้หรูเฟิงเห็นภาพเหตุการณ์นี้โดยตลอด จึงสาวเท้าเข้ามาหมายจะเข้าขัดขวาง

หลิ่วเจินลากตัวเขากลับไป “จะเดินเข้ามาทำอะไรฮึ? ไม่ต้องมาสร้างปัญหาให้ข้าเลย!” หลิ่วเจิงทอดมองกู้หรูเฟิงอย่างเฉยชา ที่จริงนางมิได้ตั้งใจจะตำหนิอีกฝ่าย

หญิงสาวรู้สึกว่าการให้กู้หรูเฟิงก้าวเท้าออกไปตอนนี้ มีแต่จะพ่ายแพ้ถูกกินเสียมากกว่า ตอนนี้นางเป็นฝ่ายคุมเกมอยู่ จะปล่อยให้เขาสอดเท้าเข้ามาก่อปัญหาทำซากอันใด?

ฝ่ายกู้หรูเฟิงซึ่งถูกหลิ่วเจินลากตัวกลับมา เชื่อไปแล้วว่าหลิ่วเจินคงรู้สึกว่าเขาเป็นตัวปัญหา และจะทำให้เรื่องยุ่งเข้าไปใหญ่  ชายหนุ่มนิ่วหน้าน้อย ๆ  และจำใจต้องกลับมายืนเจี๋ยมเจี้ยมอยู่ข้างกายนาง สายตาเขาจ้องอยู่แต่หลิ่วเจินเท่านั้น  เดิมทีหลิ่วเจินเกิดมามีนิสัยคล้ายคนที่ดุร้ายสุดขั้วอยู่แล้ว คิ้วนางจะขมวดไปมา สีหน้าท่าทางจะต่างไปจากสีหน้ายามโกรธของคนปกติโดยทั่วไป

ยิ่งเขาเฝ้ามองนางเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกว่าหลิ่วเจินกำลังโกรธเขาอยู่

แม้เซียงเช่าในใจจะหวาดกลัวและกระทั่งเกิดความละอาย  ทว่าดวงตานางไม่เคยละไปจากกู้หรูเฟิงเลย เมื่อเห็นกู้หรูเฟิงเอาแต่จับจ้องหลิ่วเจิน   ก็ให้รู้สึกปวดใจนัก เด็กสาวไม่รู้ว่าที่กู้หรูเฟิงเอาแต่มองหลิ่วเจิน ก็เพราะอยากรู้ว่า นางกำลังโกรธเขาอยู่หรือไม่

กู้หรูเฟิงกำลังเดาอารมณ์ของหลิ่วเจินอยู่

“ท่านป้า ครานี้ท่านคงเห็นแจ่มแจ้งแล้วว่า ไม่มีรอยอะไรบนผ้าปูที่นอนเลย ท่านบอกว่า เซียงเช่าไม่เคยโกหก เช่นนั้นย่อมหมายความว่าเซียงเช่าถูกขืนใจจริง ๆ  ทว่าบนผ้าปูที่นอนนี้ไม่มีร่องรอยอัน ไม่เช่นนั้น หากนางถูกชายครอบครองจริง ๆ  คนลงมือย่อมไม่ใช่สามีข้าแน่ ใจจริงของเซียงเช่าคงไม่มีเจตนาใส่ความสามีข้ากระมัง”

หลิ่วเจินพูดด้วยน้ำเสียงดังกังวานฟังดูมีเหตุผล ผู้อื่นก็ไม่รู้สึกว่ามีความผิดปกติอันใด

ใบหน้าเซียงเช่าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะความหนาวเย็น หรือเพราะโกรธและอายกันแน่ “เจ้า...เจ้ากำลังพูดจาเหลวไหลอันใด!  ข้าจะถูกคนอื่นครอบครองได้อย่างไร? เป็นพี่หรูเฟิงนั่นแหละที่เป็นคนทำ ทำไมถึงไม่ยอมรับเล่า!” เด็กสาวผู้น่าสงสารจับจ้องกู้หรูเฟิงด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา