32.ถูกบังคับ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ลูกสาวนางและนางต้องการตอนนี้ก็คือ  ต้องยืนยันให้ได้ว่าเซียงเช่าถูกบังคับขืนใจ และมิได้ไปยั่วยวนฝ่ายชายก่อน หากรูปการณ์เป็นเช่นนี้ ลูกสาวนางจะได้ไร้ยางอายน้อยกกว่าหลิ่วเจิน อีกทั้งซื่อเสียงของนางย่อมไม่เสียหายมากนักเป็นแน่

และหากเรื่องนี้ถูกเปิดโปงขึ้นมา พวกนางจะแก้ตัวไม่ขึ้นเลย

“ไม่มีทาง!” มีฟ้าดินเท่านั้นที่รู้ว่าเซียงเช่าของข้าถูกเจ้าบังคับให้สูญเสียความบริสุทธิ์ !” หัวเด็ดตีนขาดภรรยาผู้ใหญ่บ้านก็ไม่ยอมตกลงด้วย นางสู้อุตส่าห์วางแผนมาเป็นอย่างดี จนมาเจอเซียงเช่าลงมือไม่สำเร็จ  แล้วหลิ่วเจินดันเสนอวิธีให้ตรวจร่างกายขึ้นมา

หลิ่วเจินยกมือขึ้นกอดอก พลางยกยิ้มมุมปาก ส่วนคนอื่น ๆเห็นแล้วรู้สึกว่าใบหน้านางมืดดำลงไปอีก

“ข้ารึ? ข้าอยากได้ความบริสุทธิ์ของเซียงเช่าไปทำซากอันใดเล่า? หรือเพื่ออำนวยความสะดวกให้พวกท่านโยนข้อหาไร้สาระใส่หัวสามีข้ารึ? ข้าไม่เหมือนป้าอย่างท่านหรอกนะ ที่ทำตัวซื่อบื้ออ่อนแอให้คนสงสารน่ะ” พอกล่าวจบ ก็หัวเราะหึ ๆอย่างเย้ยหยัน

ข้าไม่เหมือนท่านหรอก ที่ทำตัวซื่อบื้ออ่อนแอให้คนสงสาร

“ที่เจ้าพูดมานี่หมายความว่าอะไร? เซียงเช่าเป็นเด็กสาวมีพ่อมีแม่นะ โดนคนมาตรวจร่างกายแบบนี้  ชื่อเสียงภายหน้าจะเป็นอย่างไร! โดนผู้ชายบ้านเจ้าทำลายไปแล้ว แล้วยังโดนเจ้ารังแกอีก อย่าเห็นว่าพอพวกเราใจดีให้พึ่งพา ก็มารังแกพวกเราเช่นนี้!” ภรรยาผู้ใหญ่บ้านดึงตัวเซียงเช่ามาไว้ข้างหลังนาง ด้วยกลัวว่าหลิ่วเจนจะมาบังคับลากตัวเซียงเช่าไปตรวจร่างกาย

หลิ่วรู้สึกขำมาก นี่แสดงว่ากำลังกลัวโดนเปิดโปงใช่หรือไม่? แล้วไม่กลัวว่าหากกู้หรูเฟิงทนรับข้อกล่าวหานี้ไม่ได้แล้วฆ่าตัวตายขึ้นมา จะไม่มาตามหลอกหลอนพวกท่านทุกคืนรึ?

หลิ่วเจินทอดมองเซียงเช่าซึ่งกำลังถูกภรรยาผู้ใหญ่บังตัวไว้ แถมตอนอยู่ด้านหลังนาง เซียงเช่ายังตัวสั่นด้วยความหนาวเหน็บ หญิงสาวนึกในใจ “ช่างน่าสงสารจริง ๆ ยืนอยู่ที่นี่โดยสวมเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชิ้นและเฝ้ามองดูมารดาตัวเอง พร่ำพูดว่าตัวเองถูกขืนใจ จุดหลักก็เพราะกระทั่งโอกาสพิสูจน์ความบริสุทธิ์ก็ยังมีไม่ได้ หากข้าไม่ช่วยเจ้า สวรรค์ก็คงไม่ยอมปล่อยเจ้าไปอยู่ดี

“รังแกรึ? ดูเหมือนว่าป้ากำลังรังแกสามีข้าและข้ามากกว่านะ ไม่ถูกต้องเลย มาพูดเหมาว่าสามีข้าครอบครองลูกสาวท่าน ซ้ำยังไม่ให้หลักฐานใด ๆ บนเตียงรึก็สะอาดสะอ้าน และไม่มีคราบสีแดงทิ้งไว้เลย เซียงเช่าไม่ได้บอกว่าตัวนางโดนเขาครอบครองรึ ทว่าเตียงที่สามีข้านอนไม่มีรอยแต้มสีแดงเลยสักนิด  ข้าเกรงว่าไม่ใช่ว่านางโดนคนอื่นครอบครอง แล้วมาใส่ความสามีข้า ส่วนตัวนางเองก็บอกความจริงกับใครไม่ได้นะ”  หลิ่วเจินพูดเป็นนัย ๆ

ทุก ๆคนต่างมองภรรยาผู้ใหญ่บ้านและเซียงเช่าเป็นตาเดียว เพื่อดูว่าพวกเขาสองแม่ลูกจะโต้กลับอย่างไร  ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยไฟแห่งความปรารถนา ความอยากซุบซิบนินทาจุดติดแล้ว

“เรื่องนี้..จะเป็นไปได้อย่างไร! เซียงเช่าเป็นสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องประหนึ่งหยกชั้นดีมาตลอด หากมีสิ่งไม่ดีเกิดขึ้น นางจะไม่ร้องตะโกนให้คนช่วยได้อย่างไร!  เซียงเช่าไม่ใช่ลูกของผู้อื่นที่ชอบก่อความหายนะเช่นนั้นแน่!  ไม่ใช่ว่าทุกคนในหมู่บ้านต่างก็เห็นเซียงเช่าเติบโตมารึ? เซียงเช่าเป็นเด็กจิตใจดี และไม่เคยทำร้ายใคร ๆเลย” ภรรยาผู้ใหญ่บ้านแสร้งทำเป็นพูดไปเช็ดน้ำตาไป

ช่างดูน่าเวทนาอะไรเช่นนี้  ชาวบ้านแต่ละคนต่างลังเลสองจิตสองใจ

แหมพอโดนตอกกลับเข้าหน่อย ก็ทำท่าบีบน้ำตาเสียแล้ว  ทำแค่นี้ก็ดูน่าสงสารแล้วรึ? พอนางเอาความจริงอีกเรื่องขึ้นมาพูด  เลยทำให้เรื่องนี้ดูคล้ายไม่โกหกไปเลย

หลิ่วเจินจึงย่างเท้าเดินเข้าไปด้านในทันที

ในห้องนอนยามนี้ เย็นเยือกไปทั้งห้องแล้ว ไม่มีร่องรอยหรือกลิ่นคาวความใคร่หลังเหตุการณ์อย่างว่าเลย

หลิ่วเจินสาวเท้าไปสามก้าว และย่างเท้าไปข้างหน้าอีกสองก้าว เพื่อดึงผ้าปูที่นอนบนเตียงขึ้นมา จากนั้นก็เดินออกมาจากห้อง แล้วเหวี่ยงผ้าปูที่นอนลงบนพื้น

“ลองหาดูสิว่ามีร่องรอยอะไรบ้างไหม หากเจอก็จำเอาไว้ด้วย กินแต่ข้าวไม่กินกับเช่นนี้ ก็อย่าเอามาใช้กล่าวหาผู้อื่นมั่วซั่วสิ”  หลิ่วเจินเหลือบมองผ้าปูเตียงบนพื้นแวบหนึ่ง  ครั้นแล้วก็หัวเราะ เที่ยวกล่าวหาผู้อื่นอย่างไร้ความเป็นธรรม ธาตุแท้ก็ไม่ต่างอะไรกับพวกอันธพาลนักหรอก

ภรรยาเสี่ยวซานเดินเข้าไปตรวจดูผ้าปูเตียง นางตรวจดูอย่างละเอียดแทบทุกตารางนิ้ว ทว่าก็ไม่พบแต้มสีแดงใด ๆ ผ้าปูเตียงนั้นสะอาดสะอ้าน มีเพียงรอยพับไม่กี่รอย รวมถึงรอยเปื้อนจากหิมะบางส่วนเท่านั้น