31.ขอตรวจร่างกาย

กู้หรูเฟิงรู้สึกถึงความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวหลิ่วเจิน ซ้ำยังรู้สึกว่าตนเองเป็นแค่เม็ดกรวดเม็ดทรายอันไร้ค่า ใคร ๆคงหัวเราะเยาะเขาจนฟันร่วงที่อ่อนแอ จนกระทั่งต้องให้ผู้หญิงคนหนึ่งมาออกหน้าพูดให้  ทว่าเขาก็ไม่ได้อ่อนแอ มาแค่วันเดียว หรือสองวันสักหน่อย ดูเหมือนผู้อื่นก็ไม่สนใจเรื่องนี้มากนัก

“มีอันใดรึ? เจ้าเป็นคนลงมือแท้ ๆ แล้วจะไม่ยอมรับผิดรึ? ลูกสาวข้าทั้งคน ยังไม่ออกเรือนเลย นางเป็นสุภาพสตรีผู้งดงามอ่อนหวานน่ารัก คนดี ๆ คนหนึ่ง ถูกชายในครอบครัวเจ้าที่เอาแต่สร้างความผิดหวังผู้นี้ ทำลายลงไปแล้วแบบนี้ แล้วหลังจากนี้จะทำยังไงกันต่อไปดี!  ชั่วชีวิตที่เหลือเกรงว่าคงไม่มีบุรุษคนใดกล้าแต่งนางเป็นภรรยาแล้ว !” ภรรยาผู้ใหญ่บ้านโวยวายอย่างไร้เหตุผล เริ่มสรรหาถ้อยคำดูถูกทุกชนิดมาพูด

พอได้ฟังแล้ว หลิ่วเจินรู้สึกอิดหนาระอาใจจริง ๆ อีกฝ่ายเอาแต่พ่นถ้อยคำมั่วซั่วเปล่าประโยชน์มาเป็นวรรคเป็นเวร ถูกทำลายความบริสุทธิ์รึ?  ไม่มีประเด็นอื่นจะพูดบ้างแล้วหรือไร?

“ขอประทานโทษ ฮูหยิน ท่านเอาแต่พูดเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง แล้วเอามาบอกว่าเป็นจริงเสียเป็นวรรคเป็นเวร บ่งชี้ได้ว่าบางทีเซียงเช่าอาจยังไม่เคยโดนข่มเหงก็เป็นได้ ท่านควรจะพูดว่าเซียงเช่าบ้านท่าน โดนสามีบ้านข้าทำอะไร และทำอย่างไรสิ โดนหรือไม่โดน  ลองตรวจสอบดูแล้วจะไม่ทราบเชียวรึ?” หลิ่วเจินรู้สึกขำ คนอะไร อยากให้ลูกสาวตัวเองถูกผู้ชายกระทำชำเรามากปานนี้เชียว ช่างเป็นมารดาที่ประเสริฐยิ่งนัก

ผู้คนที่อยู่รายรอบคิดว่าที่หลิ่วเจินพูดมามีเหตุผลน่าคิด ซ้ำยังรู้สึกว่าควรมีการตรวจสอบดูสักครั้ง และไม่ควรกล่าวหาผู้อื่นอย่างไม่ยุติธรรมเช่นนี้

“ที่เซียงเช่าพูดมาทั้งหมดก็สร้างปัญหาให้นางแล้ว นางยังจะโป้ปดทุกคนได้รึ? เพื่อนบ้านต่างก็เห็นเซียงเช่าตั้งแต่นางเกิดจนโตมาป่านนี้ นิสัยนางเป็นเช่นไร ทุก ๆ คนจะไม่รู้เชียวรึ  แล้วนางจะโป้ปดมดเท็จได้อย่างไร ที่บอกว่าโดน ก็คือโดนจริง ๆ หลายปีที่ผ่านมาเซียงเช่าเคยมีประวัติหลอกลวงคนมาแต่งงานด้วยรึ?”

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านพยายามยิ่งยวดให้ผู้คนคล้อยตาม ใบหน้านางดุดันจริงจัง และสิ่งที่นางพูดดูคล้ายว่าเป็นความจริง

ผู้คนที่อยู่รายรอบมองใบหน้าที่ดุดันจริงจังของภรรยาผู้ใหญ่บ้าน ในใจก็นึกทบทวนความทรงจำอย่างละเอียด สุดท้ายก็ไม่พบเรื่องเช่นนั้นเลย

แต่อย่างไรพวกเขาก็ต้องให้หน้าผู้ใหญ่บ้านและภรรยาผู้ใหญ่บ้าน ดังนั้นพวกเขา ทั้งหมดจึงพยักหน้าตอบว่าใช่

หลิ่วเจินยิ้มเยาะขึ้นโดยพลัน

เอ..นี่ชักจะไม่เข้าท่าแล้ว รอยยิ้มนี้ ช่างทำให้สันหลังของผู้คนรอบ ๆสั่นระริกด้วยความเย็นยะเยือก ใบหน้าของหลิ่วเจินมืดครึ้มลง

“ประเสริฐนัก! ท่านป้าและคนอื่น ๆ หวังว่าจะไม่โดนใครตบหน้าในภายหลังนะ  ท่านไม่ได้เอาแต่พูดว่าเซียงเช่าถูกบังคับขืนใจหรอกรึ? ในหมู่บ้านนี้ ข้าเกรงว่าจะมีสตรีที่แต่งงานแล้วและสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วอยู่หลายนาง เพียงขอให้ผู้เป็นมืออาชีพในเรื่องนี้ ตรวจสอบดู จะฟันธงไม่ได้เชียวรึ? และจะได้เป็นการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเซียงเช่า! ซ้ำยังได้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของสามีข้าด้วย” หลิ่วเจินเอ่ยอย่างเน้นหนักทุกคำพูด

นางเอาแต่บอกว่าลูกนางไม่เคยโกหกรึ? เช่นนั้นก็ดี ตรวจดูให้เห็นจะ ๆกันไปเลย หากยังไม่เคยโดนข่มขืน แล้วยังแสร้งพูด แสร้งทำท่าทางน่าสงสารว่าตัวเองโดนข่มขืนจริง ๆ  ทำอะไรกับใครไว้ คราวนี้ผู้คนก็จะเห็นเอง?

“ไม่มีทาง!” ภรรยาผู้ใหญ่บ้านปฏิเสธอย่างไม่ลังเล

นางจะปล่อยให้พวกเขาทำอย่างนั้นได้อย่างไร! หากพวกเขาตรวจร่างกายเซียงเช่าจริง ๆขึ้นมา ชื่อเสียงเซียงเช่าคงได้ถูกทำลายย่อยยับแน่ครานี้!

หลิ่วเจินเลิกคิ้วขึ้นเอ่ยขึ้น “ทำไมจะไม่ได้เล่า?  เอ..หรือท่านป้ารู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมา? กลัวว่าเซียงเช่าจะไม่ได้โดนครอบครองเข้าจริง ๆ  แต่โดนบังคับว่าให้พูดว่าถูกครอบครองแล้วใช่หรือไม่  จะจริงหรือจะหลอก หากได้ตรวจดูก็รู้เองนั่นแหละ!”

ผู้คนที่รายรอบอยู่ต่างรู้สึกว่าหลิ่วเจินพูดมามีเหตุผล จึงพยักหน้าคล้อยตาม “ใช่แล้ว ป้า หากยอมให้เอาข้อกล่าวหาที่ไม่มีมูลไปยัดใส่ผู้อื่น เกรงว่าจะเป็นการทำลายชีวิตคนๆหนึ่งเลยนะ”

หลิ่วเจินรู้สึกพึงพอใจไม่น้อย อย่างน้อย ไม่ใช่ว่าชาวบ้านจะโง่เขลาไปเสียทุกคน

ภรรยาผู้ใหญ่บ้าน บิดผ้าเช็ดหน้าในมือ อย่างกลัดกลุ้มเหลือแสน นางไม่รู้ว่าจะไปต่ออย่างไรดี หากมีการตรวจร่างกายขึ้นมา ก็จะยืนยันได้ว่าเซียงเช่ายังบริสุทธิ์อยู่ แล้วยังไงต่อล่ะ?  เซียงเช่ามิโดนตราหน้าเป็นนังขี้โกหกไร้ยางอาย ซึ่งดูเหมือนไม่ต่างจากหลิ่วเจินที่เคยก่อเรื่องในตอนนั้นเลย