ตอนที่ 35 อาวุธลับ

ตอนที่ 35 อาวุธลับ

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาถอนหายใจ ก่อนกล่าวว่า:

“เสี่ยวจื้อเป็นเด็กยากจน เขาต้องอยู่ตัวคนเดียวในบ้าน พวกเราเพื่อนบ้านจึงรวบรวมเงินกัน เพื่อช่วยจัดงานศพแม่ของเขาให้”

จัดงานศพหรือ?

ลั่วหลานมองผู้หญิงที่พูดและกลุ่มคนด้วยความประหลาดใจ แม้ว่าพวกเขาจะจัดเตรียมงานเร็วเกินไป แต่นางก็รู้สึกประทับใจความรักใคร่ปรองดองกันระหว่างเพื่อนบ้านเช่นนี้

นางเหลือบมองทุกคน แล้วยิ้มอ่อนโยน

“ข้ารู้สึกประทับใจมากที่ทุกคนมาช่วยเหลือกัน แต่แม่ของเสี่ยวจื้อพ้นขีดอันตรายแล้ว ทุกคนโปรดเก็บของเหล่านี้ไปเถิด! แล้วใครที่พอมีเวลาก็สามารถมาช่วยดูแลนางได้”

เมื่อได้ยินสิ่งที่นางพูด ทุกคนมองหน้ากันด้วยความสับสน ผู้ชายหลายคนที่กำลังทำงานไม้ก็ตกตะลึงเช่นกัน ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

เสี่ยวจื้อมองนางด้วยสีหน้าไม่เชื่อ “พี่สาว ท่านพูดจริงหรือเปล่า? แม่ของข้าปลอดภัยแล้วจริงหรือขอรับ?”

ลั่วหลานเม้มปากนางแล้วยิ้ม นางยกมือขึ้นสัมผัสแก้มน้อย ๆ ของเขา แล้วพูดเสียงเบา:

“เจ้าคิดว่าพี่สาวล้อเล่นหรือ? แต่นางจะไม่ฟื้นขึ้นมาจนกว่าจะถึงกลางดึก และจะต้องนอนนิ่งอยู่บนเตียงเจ็ดวัน ถ้าพวกเจ้าไม่มีเวลาดูแลนาง ข้าจะหาคนมาช่วยดูแลให้...”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้หญิงหลายคนยกมือขึ้นแล้วพูดว่า “พวกเราช่วยดูแลนางได้ พวกเราผลัดกันดูแลนางได้”

เมื่อได้ฟังคำพูดของพวกนาง ลั่วหลานพยักหน้าด้วยความโล่งใจ แล้วพูดกับเสี่ยวจื้อ:

“เจ้าเข้ามากับพี่สาวก่อน จะบอกวิธีเปลี่ยนยาให้แม่เจ้า”

นางกังวลเรื่องฝากงานเปลี่ยนขวดน้ำเกลือให้กับคนอื่น ดังนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเสี่ยวจื้อคงจะปลอดภัยกว่า

เสี่ยวจื้อเป็นเด็กฉลาดจริง ๆ นางสอนขั้นตอนการเปลี่ยนผ้าปิดแผลและการถอดเข็ม เขาก็พยักหน้าอย่างมั่นใจ

“พี่สาว ข้าเข้าใจแล้ว หากแม่ของข้าฟื้นจริง ข้าจะยอมทำทุกอย่างตามที่ท่านต้องการเลยขอรับ”

นางลูบหัวเด็กน้อย แล้วพูดเบาว่า:

“นางต้องฟื้นอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง! ตอนดึกเจ้าอยู่คุยกับนางได้ แล้วเอาโจ๊กให้นางพรุ่งนี้เช้า ข้าจะมาเปลี่ยนยาให้นางพรุ่งนี้”

แม้จะอยากรู้ว่านางเอายามาจากไหน แต่เสี่ยวจื้อยังไม่ถามออกไป ตราบใดที่สามารถรักษาแม่ของเขาให้หายได้ เขาก็ไม่สนใจเรื่องอื่น

ขณะที่นางกำลังจะจากไป เพื่อนบ้านของเสี่ยวจื้อต่างมองมาที่นาง ด้วยสายตาเหมือนมองคนประหลาด บางคนไม่เชื่อว่านางจะรักษาแม่ของเสี่ยวจื้อได้จริง ๆ บางคนถึงกับตัดสินใจว่าจะอยู่รอที่นี่ จนกว่าแม่ของเสี่ยวจื้อจะฟื้น

ทันทีที่นางก้าวออกจากประตู เสี่ยวจื้อก็วิ่งตามนางมา

“พี่สาว เอาไก่ตัวนี้กลับไปด้วยเถิดขอรับ! ข้าขอติดหนี้ค่ารักษาพยาบาลท่านก่อน เมื่อข้าโตขึ้นและหาเงินได้ ข้าจะจ่ายให้พี่สาวเองขอรับ”

เมื่อมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่จริงจังของเสี่ยวจื้อ ลั่วหลานก็เผยรอยยิ้ม

“เก็บไก่ตัวนี้ไว้ให้มันวางไข่ แล้วเก็บไปขายเพื่อหาเงินเถิด! เรื่องหนี้ค่ารักษาพยาบาล รอเจ้าโตแล้วค่อยนำมาจ่ายให้พี่สาวก็ได้”

เสี่ยวจื้อเม้มปากมองนางด้วยความสงสัย

“จริงหรือขอรับ? เช่นนั้นพรุ่งนี้พี่สาวจะมาเปลี่ยนยาให้แม่หรือไม่ขอรับ?”

“แน่นอน ค่ารักษาของพี่สาวนั้นแพงมาก เมื่อเจ้าโตขึ้น เจ้าจะต้องหาเงินให้ได้เยอะ ๆ นะ!”

“พี่สาวไม่ต้องกังวลขอรับ” จู่ ๆ เสี่ยวจื้อก็ยืนตัวตรง แล้วพูดด้วยท่าทางเด็ดขาด:

“ข้าจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พี่สาวเป็นสองเท่า ไม่สิ สามเท่าไม่ก็สิบเท่าแน่นอนขอรับ ถ้าแม่ของเสี่ยวจื้อฟื้น เสี่ยวจื้อจะต้องตอบแทนพี่สาว ที่ช่วยชีวิตนางไว้แน่นอนขอรับ!”

ประกายตาและจิตใจของเขาดูโตกว่าอายุเขาจริง ๆ น้ำเสียงและวิธีการทำสิ่งต่าง ๆ ของเขาก็มีระเบียบมากกว่าผู้ใหญ่เสียอีก

ลั่วหลานลูบหัวเขา แล้วยกยิ้มจาง “เอาล่ะ! เช่นนั้นก็เรียบร้อยแล้ว พี่สาวจะไม่เก็บค่ารักษาแม่ของเจ้าตอนนี้ เมื่อเจ้าโตขึ้น เจ้าค่อยหาเงินมาจ่ายให้พี่สาวทีหลังได้”

หลังจากพูดเช่นนั้น นางจึงให้คำแนะนำเกี่ยวกับวิธีการดูแลแม่ของเขา จากนั้นจึงเดินกลับตำหนักอ๋องอวี้

ขามานางวิ่งกระหืดกระหอบมาจนเหนื่อยล้า ขากลับนางเหนื่อยเกินกว่าจะวิ่งแล้ว นางอยากเดินสบาย ๆ ในใจคิดว่าตำหนักอ๋องอวี้จำเป็นต้องซื้อรถม้า ไม่เช่นนั้นการเดินทางไปข้างนอกจะไม่สะดวก

เมื่อนึกถึงเรื่องซื้อของก็เริ่มกังวลอีกแล้ว พรุ่งนี้จะไม่มีเสบียงในตำหนัก ดูเหมือนนางจะต้องกลับไปคุยกับเหลิ่งอวี้ เพื่อขอสมบัติเขาไปแลกเงินเพื่อซื้ออาหารก่อน

แต่นี่ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาระยะยาว เขามีสมบัติมากมาย แต่ก็ทำให้รอดไปได้เพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่ตลอดชีวิต

เมื่อนึกถึงปัญหานี้ นางรู้สึกปวดหัว

จะนำเงินไปสร้างเงินได้อย่างไร?

ตอนนี้เหลิ่งอวี้เป็นอัมพาตอยู่บนเตียง ทางราชสำนักได้ตัดเงินเดือนเขา ภาระทั้งตำหนักจึงตกอยู่กับนาง นางจะหาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัวใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร?

ทันใดนั้นดวงตาของนางพลันเป็นประกาย หากต้องการหาเงิน นางต้องค้นหาจุดแข็งของตัวเอง

จุดแข็งที่เป็นดั่งอาวุธลับของนางคือการรักษาผู้อื่นไม่ใช่หรือ! สามารถเรียกเก็บค่ารักษาพยาบาลได้!

คิดได้เช่นนั้น นางก็รู้สึกตื่นเต้นและเดินอย่างสบายใจขึ้นมาก แต่เรื่องนี้ต้องหารือกับเหลิ่งอวี้ก่อน เพราะนางเป็นพระชายาแห่งตำหนักอ๋องอวี้ ในยุคนี้หากผู้หญิงจะไปปรากฏตัวในที่สาธารณะ จะค่อนข้างไม่เหมาะสม

เมื่อนางกลับถึงตำหนักก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว อาอวี่กลับมาแล้ว พร้อมกับกระโถนทองแดงหล่อ จากนั้นลั่วหลานก็ถือกระโถนทองแดง ที่สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษสำหรับเขาเข้าไปในห้อง

วันนี้เหลิ่งอวี้ไม่กังวลเมื่อลั่วหลานออกไปข้างนอก เพราะเขารู้ว่าหญิงสาวจะไม่ทอดทิ้งเขา

จนกระทั่งเขาได้ยินนางเปิดประตู รอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความโล่งใจและความสุข พลันปรากฏบนใบหน้าเขา

“เหลิ่งอวี้ ดูสิว่าข้าเอาอันใดมาให้ท่าน”

ทันทีที่นางเข้ามา นางแทบรอไม่ไหวที่จะยื่นกระโถนสำหรับปัสสาวะให้เขาดู

เขาเห็นแล้วก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงขมวดคิ้วถามว่า:

“นี่คืออันใด?”

“นี่เป็นของท่าน ต่อไปท่านสามารถใช้มันแทนการลุกไปเข้าห้องน้ำได้เพคะ”

ลั่วหลานแสดงท่าทางเมื่อพูดจบ

เมื่อมองกระโถนทองแดงที่มีส่วนล่างใหญ่ ส่วนปากแคบและมีฝาปิด ดวงตาของเหลิ่งอวี้ก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ทำเองย่อมดีกว่ารบกวนนาง

“อยากลองใช้หรือไม่เพคะ?”

ลั่วหลานกำลังจะยกผ้าห่มที่คลุมร่างเขาขึ้น แต่เขารีบหยุดไว้อย่างรวดเร็ว

“ยัง ตอนนี้ข้ายังไม่ปวด...”

เขาเอื้อมมือออกไปหยิบกระโถนปัสสาวะมาวางไว้บนเตียง ในระยะที่เอื้อมมือถึงได้ จากนั้นลั่วหลานก็สั่งการ:

“เอาล่ะ! เช่นนั้นก็วางไว้ตรงนั้นก่อนเพคะ จะได้หยิบมาใช้ได้ง่าย หากฉี่เสร็จแล้วท่านต้องเรียกข้านะเพคะ ไม่เช่นนั้นหากปล่อยไว้นานจะมีกลิ่น”

พูดจบ นางก็เปิดผ้าห่มของเขาออก แล้วพึมพำ: “ข้าออกไปข้างนอกมาทั้งเช้า ไม่เช่นนั้นคงเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ไปนานแล้ว”

ใบหน้าของเหลิ่งอวี้แดงก่ำ เขาเม้มปากแน่น หลับตาลงเพราะรู้สึกเขินอายเกินกว่าจะมองนาง

สักพักนางช่วยเปลี่ยนผ้าปูและผ้าอ้อมที่สะอาดให้เขาจนเสร็จ แล้วนั่งลงข้างเขา เมื่อเห็นใบหน้าเขาแดงระเรื่อเพราะความเขินอาย นางจึงชวนพูดคุยอย่างอ่อนโยน:

“เหลิ่งอวี้ ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านสองเรื่องเพคะ”

เหลิ่งอวี้หันมองนาง “เจ้าตัดสินใจได้เลย ไม่จำเป็นต้องปรึกษากับข้าหรอก”

ลั่วหลานยกมือขึ้นบีบปลายจมูกของเขา “เช่นนั้นได้อย่างไรล่ะเพคะ? ตอนนี้เรามีกันแค่สองคน แน่นอนว่าเราต้องหารือเรื่องครอบครัวด้วยกัน”

เมื่อได้ฟังดังนั้น เหลิ่งอวี้ก็ตกตะลึง นางบอกว่านางกับเขามีกันแค่สองคน เหตุใดเขาฟังแล้วรู้สึกมีความสุขถึงเพียงนี้?

เขาจึงพยักหน้าเบา ๆ “เช่นนั้นเจ้าพูดมาเลย! ข้าจะฟัง”

ลั่วหลานจึงกล่าวว่า:

“สองเรื่องเพคะ เรื่องแรก ข้าต้องการนำสมบัติบางชิ้นของท่านไปแลกเปลี่ยนเป็นเงิน เพราะช่วงนี้ค่าใช้จ่ายของครอบครัวเราค่อนข้างสูงเพคะ”

“ได้เลย”

เขาตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด “วางของเหล่านั้นไว้ตรงนั้นก็มีแต่ทำให้รำคาญตา เอาไปจำนำให้หมดได้เลย!”

ลั่วหลานพยักหน้า แล้วพูดว่า: “อีกเรื่องหนึ่ง ข้าอยากจะเปิดสถานพยาบาลในตำหนัก...”

หลังจากที่นางพูดเช่นนี้ เหลิ่งอวี้นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะถามว่า:

“เพราะเหตุใด?”

......................................................................................