DHCM ตอนที่ 14 การตอบสนอง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้พิทักราตรีนั้นเป็นส่วนหนึ่งของ ‘ด้านลี้ลับ’ ในโลกที่เขาอยู่ปัจจุบัน

ความรู้ และทักษะที่แท้จริงของผู้พิทักราตรีนั้นย่อมอยู่ใน ‘ด้านลี้ลับ’ เช่นกัน

สำหรับเจสันซึ่งเคยเผชิญกับ ‘ด้านลี้ลับ’ นี้มาก่อนแล้ว มันเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้เรียนรู้ทักษะและความรู้ของผู้พิทักราตรี

แต่เจสันก็ค่อย ๆ สงบลง เขาไม่สามารถไปที่ 17 ถนนฮาร์เลมได้อย่างเปิดเผย

เขาไม่ได้ลืมตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง เขาเป็นเพียง ‘ผู้สืบทอดผิดปรกติ’ บุคคลที่สืบทอด ‘เอกลักษณ์’ ของผู้อื่น

เจสันตระหนักดีถึงความสะดวกสบายที่ตัวตนสามารถนำมาให้ได้ หากเขาไม่ได้สืบทอดชื่อ ‘เจสัน’ และอาชีพ ‘บุรุษไปรษณีย์’ เขาคงไม่สามารถอาศัยอยู่ในเมืองสลีปเลสได้แม้แต่วันเดียว

ดังนั้นเจสันไม่ได้ต่อต้านการเป็น ‘ผู้พิทักราตรี’

ทว่าต่างจากเมื่อครั้งที่เขาสืบทอดตัวตนของ ‘เจสัน’ ที่ได้รับความทรงจำบางส่วนมาด้วย แต่เมื่อเขาได้รับตัวตนเป็น ‘ผู้พิทักราตรี’ เขากลับไม่มีความทรงจำที่เกี่ยวข้องใด ๆ เลย แม้แต่ความทรงจำพื้นฐานที่สุด ซึ่งนั่นทำให้เขาตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขาจะต้องระมัดระวังมากขึ้น เช่นเดียวกับที่เขาทำอยู่ตอนนี้

ต่างจากนายอำเภอ และผู้คนที่เขาเพิ่งพบ อาจารย์ของผู้ที่เขารับช่วงต่อตัวตนต้องคุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดี

ข้อสรุปชั่วคราวของเขาคือ เขาจะถูกเปิดโปง หากเขาทำตัวแตกต่างไปจากตัวตนที่เขาได้รับสืบทอดมาเพียงเล็กน้อย

และเนื่องจากไม่มีความทรงจำใด ๆ เกี่ยวกับตัวตนในปัจจุบันเลย มันจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เขาจะเปิดเผยข้อบกพร่อง

“ฉันจะทำให้อาจารย์ยอมรับการเปลี่ยนแปลงของฉันได้ยังไง? และทำไม ‘ผู้พิทักราตรี’ ที่เกษียณแล้วคนนี้ถึงมาที่โรดโดยไม่ได้มีธุระอะไรเป็นพิเศษ?” เจสันคิด

ดวงตาของเจสันเลื่อนดูจดหมาย

จากนั้นส่ายหัวเล็กน้อย

ผู้เกษียณอายุคนอื่นอาจจะนั่งอยู่เฉย ๆ โดยไม่ทำอะไรเลย แต่ผู้พิทักราตรีคนนี้กลับไม่ใช่!

เนื่องจากผู้พิทักราตรีเป็นส่วนหนึ่งของ ‘ด้านลี้ลับ’ เจสันจึงไม่อาจเชื่อในสิ่งที่เรียกว่าการเกษียณอายุ ท้ายที่สุดแล้ว ใครเล่าจะคาดเดาได้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นใน ‘ด้านลี้ลับ’ หรือพูดให้ชัดกว่านั้นคือ ไม่มีใครรู้หรอกว่ามีสัตว์ประหลาดตัวใดซ่อนอยู่ในความมืด

ฉะนั้นแม้ว่าผู้พิทักราตรีจะ ‘เกษียณ’ แล้ว เขาก็ควรอยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคยและ ‘สะอาด’ แทนที่จะไปยังสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ซึ่งจะเพิ่มโอกาสในการพบเจอเหตุการณ์ ‘ด้านลี้ลับ’ มากขึ้นเท่านั้น

เว้นเสียแต่ว่า…

อาจารย์คนนี้จะตั้งใจมาที่โรดด้วยจุดมุ่งหมายบางอย่าง

โดยไม่รู้ตัว เจสันนึกถึงการโจมตีที่เขาเผชิญมา

“อาจารย์มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า?” เจสันสงสัย ความคิดบางอย่างแวบผ่านหัวของเขา เป็นความคิดโง่ ๆ แต่ดูน่าจะใช้การได้

“ลอบโจมตี! ฉันถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว! เป็นการโจมตีในความมืดที่คนธรรมดาทั่วไปไม่เห็น! เพราะการโจมตีนั้น บางครั้งจะมีเสียงกระซิบและพึมพำดังในหูของฉัน ทำให้ฉันหงุดหงิด โกรธ และใกล้บ้า ส่งผลให้บุคลิกของฉันเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้แต่ความจำของฉันก็เริ่มเลือนลาง และจำได้แค่ว่าฉันเป็น ‘ผู้พิทักราตรี’ เท่านั้น…”

หลังจากคิดเรื่องข้อแก้ตัวอยู่ครู่หนึ่ง เจสันก็พับกระดาษจดหมาย ใส่กลับลงในกระเป๋าเดินทาง จากนั้นลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

แน่นอนว่าไม่ใช่ที่ 17 ถนนฮาร์เลม

แม้ว่าจะมีข้อแก้ตัวที่สมเหตุสมผลสำหรับการเปลี่ยนแปลง เขาก็จะไม่ไปพบอาจารย์ด้วยตนเอง เพราะนั่นถือว่าประมาทเกินไป แต่จะเพิกเฉยต่อคำเชิญของอาจารย์ไปเลยคงไม่ได้เหมือนกัน

ลูกศิษย์คนหนึ่งมายังเมืองที่อาจารย์ของเขาพักอยู่ แต่กลับหลบหน้า มีบางอย่างผิดปกติ นั่นคงเป็นความคิดแรกที่เข้ามา ภายใต้สมมติฐานนี้ มีความเป็นไปได้สูงมากที่อาจารย์จะเป็นฝ่ายริเริ่มมาหาเขาเอง

ถือเป็นสถานการณ์ที่เจสันไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุด

ดังนั้นเขาจึงต้องการคนส่งสาร

และจะมีใครเหมาะไปกว่าฟินช์ เจ้าหน้าที่ตำรวจในการรับบทนี้อีก?

…

ทางเดินของหอพักตำรวจนั้นไม่กว้างมากนัก ขนาดเพียงสองคนเดินสวนกันเท่านั้น ยกเว้นห้องที่เจสันพัก ห้องทั้งสองข้างนั้นเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง แม้ประตูจะถูกล็อก แต่เขาก็ยังได้กลิ่นบุหรี่แรง ๆ ลอยออกมาจากห้อง ชั้นที่เจสันอาศัยอยู่นั้นเต็มไปด้วยห้องเดี่ยวสำหรับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่อาศัยอยู่คนเดียว เพื่อความสะดวกในการทำงาน ห้องเดี่ยวเกือบทั้งหมดจึงรวมสำนักงานและที่พักอาศัยเข้าด้วยกัน เจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มจะอาศัยอยู่ที่ชั้นล่าง โดยมีสี่คนอาศัยอยู่ในห้องเดียวกัน

ฟินช์อาศัยอยู่ชั้นล่าง

เจสันเคาะประตูห้อง 202 ตามหมายเลขห้องที่ฟินช์บอกเขาไว้

ก็อก ก็อก ก็อก!

“ฉันเจสัน” เจสันแนะนำตัว

“ท่านเจสัน เชิญเข้ามาเลยครับ”

ฟินช์ซึ่งถูกโจมตี ถูกบอนดี้ขอให้อยู่ในห้องเพื่อพักผ่อน หลังจากได้ยินเสียงเคาะประตู เขาก็รีบมาเปิดให้ทันที ชายหนุ่มในชุดลำลองมองเจสันที่ยืนอยู่นอกประตูด้วยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า

“มีอะไรที่พอให้ผมช่วยไหมครับท่านเจสัน?”

เนื่องจากเจสันช่วยชีวิตเขาไว้ ฟินช์จึงใช้คำพูดที่ให้เกียรติเขามากเป็นพิเศษ เจสันยื่นเหรียญไดม์ทองแดง 2 เหรียญที่เตรียมไว้ล่วงหน้าให้กับเขา พวกมันคือเงินสำหรับซื้อเห็ดและหนังสือพิมพ์ก่อนหน้านี้

“ไม่เป็นไรครับ ยังไงมันก็แค่ 2 ไดม์ทองแดงเท่านั้น” ฟินช์กล่าว

ชายหนุ่มโบกมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เจสันไม่มีความตั้งใจที่จะเอาเงินนั้นกลับคืน

“ฉันบอกว่ายืม ดังนั้นฉันต้องคืน” เจสันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เขาไม่ได้เกรงใจ แต่เป็นความคิดของเขาจริง ๆ เขาแค่ไม่อยากเป็นหนี้ใครโดยไม่มีเหตุผล ไม่ว่าจะเป็นเงินหรือความช่วยเหลือ ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาตกลงจะจ่ายเงินคืน

เมื่อเผชิญกับคำยืนกรานของเจสัน ฟินช์จึงทำได้เพียงยอมรับเงินนั้น

“ฟินช์ คุณพอช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม?” เจสันกล่าวต่อ

“แน่นอนครับท่าน ท่านต้องการให้ผมช่วยอะไรครับ?” ฟินช์ถามพร้อมพยักหน้าทันที

“ฉันต้องการให้คุณส่งข้อความถึงชายคนหนึ่งชื่อแดนที่เลขที่ 17 ถนนฮาร์เลม”

“โปรดบอกเขาว่าตอนนี้ฉันกำลังมีปัญหาบางอย่าง มันไม่ใช่ปัญหาเล็ก ๆ แต่เป็นอะไรที่ร้ายแรงและซับซ้อนกว่านั้นมาก ดังนั้นฉันจึงไปพบเขาตอนนี้ไม่ได้”

เจสันกล่าว และสังเกตเห็นความกังวลที่ปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าเขาอย่างชัดเจน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นคนใจดี เขาเป็นห่วงเจสัน เจสันที่เห็นดังนั้นขอโทษฟินช์ในใจอย่างเงียบ ๆ จากนั้นจึงพูดต่อไป “แต่ไม่ต้องห่วง ปัญหายังอยู่ในการควบคุมของฉัน นอกจากนี้ฉันยังพบวิธีแก้ไขแล้ว นั่นคือข้อความทั้งหมดที่ฉันอยากฝาก”

ขณะที่เขาพูดอย่างนั้น เจสันก็ยิ้มอย่างมั่นใจให้ชายหนุ่ม

“ท่านหมายถึงคุณแดน?” ชายหนุ่มตกใจรีบถามทันที

“ใช่ เขาเป็นอาจารย์ของฉัน” เจสันไม่ปฏิเสธและอธิบายกับฟินช์ว่าเขาเป็นลูกศิษย์ของแดน

ทันใดนั้นชายหนุ่มก็แสดงสีหน้าโล่งใจออกมา สำหรับฟินช์แล้ว เจสันเป็นคนน่าเชื่อถือมาก ไม่ต้องพูดถึงอาจารย์ของเขาเลย เขาเชื่อว่าอาจารย์ของเจสันต้องเป็น ‘ผู้พิทักราตรี’ ที่เก่งกาจและน่าเชื่อถืออย่างไม่ต้องสงสัย

“ผมจะรีบไปทันทีครับ”

สิ้นเสียงชายหนุ่มก็ออกไป

เจสันมองตามหลังเขาไป เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายจะบอกทุกสิ่งที่เขาพูดกับอาจารย์ของเขา

“แล้วไงต่อ?” เจสันถามตัวเอง

เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองมีแผน หรือขั้นต่อไปหรือไม่ บางทีเขาอาจเป็นคนจำพวกนั้น คนที่ไม่ได้วางแผนอะไรเอาไว้เลย มันขึ้นอยู่กับว่าเขาเจออะไรในตอนนั้น

หรือบางทีเขาควรทำร้ายตัวเองแรง ๆ เพื่อให้ดูน่าสงสาร ด้วยวิธีนี้ ข้อแก้ตัวของเขาจะได้ดูน่าเชื่อถือมากขึ้น

แต่เจสันล้มเลิกความคิดนี้ทันที

เขาไม่แน่ใจว่า ‘อาจารย์’ จะเห็นการเปลี่ยนแปลงของเขาหรือไม่ หากอีกฝ่ายไม่สังเกตเห็น แต่เขากลับทำมากเกินไป เขาคงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอโง่

“วิธีที่ดีที่สุดคืออะไร?” เจสันคิดเช่นนี้อยู่ในใจขณะที่กำลังจะกลับห้องของเขา ตอนนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออก