DHCM ตอนที่ 15 เสียงคร่ำครวญ

ชายวัยกลางคนในเครื่องแบบผลักเปิดประตูเข้ามาในห้อง เป็นชายไว้เครา ร่างกายดูแข็งแรง ดวงตาแหลมคม และมีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ ใกล้สันคิ้ว ซึ่งเห็นได้ชัดเมื่อโดนแสงแดดยามบ่าย

ชายผู้นี้คือ ฮอลล์ ปลัดคนเก่งของบอนดี้

หลังจากที่บอนดี้พาคนส่วนใหญ่ไปสืบสวนหาที่อยู่ของ ‘สัตว์ประหลาด’ ฮอลล์จึงเข้ามารับหน้าที่ดูแลที่นี่แทนบอนดี้

“ท่านเจสัน?” ฮอลล์อุทาน

ฮอลล์รู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นเจสันอยู่ในห้อง นักสืบคนนี้ไม่คาดคิดว่าจะได้พบเจสันที่นี่

“สวัสดีตอนบ่ายนักสืบฮอลล์” เจสันโบกมือให้เขา

“คุณกำลังมองหาฟินช์อยู่รึเปล่า?”

“เขาออกไปช่วยฉันส่งข้อความ ถ้ามีอะไรที่ฉันพอช่วยคุณได้ ฉันยินดีช่วย” เจสันพูดกับเขา

เจสันเคยพบกับอีกฝ่ายที่หอนาฬิกา แม้ว่าเขาจะไม่คุ้นเคยนักสืบคนนี้มากเท่ากับฟินช์ แต่เขาก็จำชื่อของอีกฝ่ายได้ผ่านการคุยเรื่องทั่วไปกับบอนดี้ ในทำนองเดียวกัน เจสันยังเดาจุดประสงค์ของอีกฝ่ายได้อีกด้วย

ไม่ใช่เรื่องยากที่จะคาดเดา หลังจากบอนดี้พาเจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ไปแล้ว เหตุผลเดียวที่ฮอลล์มาตามหาฟินช์ที่ถูกสั่งให้พัก ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือ มีบางอย่างเกิดขึ้น และพวกเขาต้องการคนอย่างเร่งด่วน

ความจริงก็เป็นไปตามที่เจสันคาดเดาไว้ ฮอลล์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วเมื่อจำได้ว่า ‘ผู้พิทักราตรี’ ที่อยู่ตรงหน้าเขาเพิ่งได้รับการว่าจ้างให้เป็น ‘ที่ปรึกษาพิเศษ’ เขาจึงเริ่มเล่าให้เจสันฟังถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

“มีการลักพาตัวเกิดขึ้นครับ” นักสืบคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเสริมว่า “แต่คดีนี้มัน…ค่อนข้างแปลก”

การเป็นนักสืบแสดงให้เห็นว่าฮอลล์ต้องมีประสบการณ์มากมาย โดยทั่วไป แม้ว่าคดีจะซับซ้อน แต่เขาจะบอกว่าคดีนี้ยาก ไม่ใช่ ‘แปลก’ อย่างแน่นอน

นั่นทำให้เจสันเกิดความอยากรู้มากขึ้น

“แปลกเหรอ?” เจสันถามคำเดิมซ้ำ

“ใช่ครับ แปลก” ฮอลล์พยักหน้าแล้วพูดต่อ “ถ้าท่านไม่รังเกียจ ผมว่าเราคุยกันระหว่างทางดีกว่า”

“สถานที่เกิดเหตุอยู่ชานเมือง ไกลจากที่เราอยู่ตอนนี้พอสมควร แถมท่านยังต้องรีบกลับมาให้ทันตอนกลางคืนด้วย” หลังพูดจบ นักสืบก็มองเจสันด้วยสายตาคาดหวัง

“แน่นอน” เจสันตอบด้วยรอยยิ้ม

แม้เขาจะได้รับการว่าจ้างให้เป็นที่ปรึกษาพิเศษ แต่เขายังมีหน้าที่รับผิดชอบการลาดตระเวนตอนกลางคืนด้วย

ในเมื่อเขารับเงินมาแล้ว เขาจึงไม่คิดจะหลบเลี่ยงความรับผิดชอบ

ท้ายที่สุด เขาถือว่ามันเป็นหนึ่งในสิ่งที่เขารับปากไว้

ที่ประตูมีรถม้าซึ่งดูเหมือนจะมีราคาแพงมาจอดอยู่

คนขับยืนอยู่หน้ารถม้า เมื่อเห็นเจสันและฮอลล์ออกมา เขาก็หันหลังกลับ เปิดประตู จากนั้นยืนรออยู่ด้านข้างอย่างเงียบ ๆ

“เชิญครับคุณนักสืบ” คนขับรถม้าพูดกับพวกเขา

เมื่อเจสันและฮอลล์เดินเข้าไป คนขับก็โค้งคำนับพวกเขาอย่างสุภาพ

แม้ว่ากระบวนการทั้งหมดจะไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เจสันสังเกตเห็นว่าคนขับดูประหม่าต่อหน้าเขา ราวกับกังวลอยู่ตลอดเวลาว่าจะหยาบคายหรือทำอะไรผิด

เมื่อเทียบกับรถม้าราคาแพงที่อยู่ข้างหลังอีกฝ่าย ความวิตกกังวลของคนขับจึงดูแปลก และไม่สอดคล้องกันเท่าไรนัก

แต่เจสันยังคงเงียบอย่างชาญฉลาด

เขาไม่ลืมว่าเขาเป็นเพียงที่ปรึกษาพิเศษ และคนที่มีสิทธิ์ออกความคิดเห็นจริง ๆ คือฮอลล์

ฮอลล์พยักหน้าให้คนขับอย่างสุภาพแล้วขึ้นรถม้า เจสันทำเช่นเดียวกัน พยักหน้าให้คนขับแล้วเดินตามหลังฮอลล์ขึ้นรถม้าไป

หลังจากทั้งสองขึ้นมาแล้ว คนขับก็ปิดประตู ยืนยันอีกครั้งว่าทั้งคู่นั่งกันเรียบร้อย จากนั้นก็รีบกลับไปยังที่นั่งของตน และฟาดแส้

เพี๊ยะ!

รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวช้า ๆ ด้วยเสียงบดล้ออันดัง ประมาณสามนาทีต่อมา รถม้าเริ่มเร่งความเร็วขึ้น ทิวทัศน์บนท้องถนนทั้งสองข้างเคลื่อนตัวไปอย่างรวดเร็ว แต่ผู้คนภายในรถม้ากลับไม่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนแม้แต่น้อย

ทักษะการขับขี่ที่โดดเด่นของคนขับสร้างความประหลาดใจให้เจสัน

แน่นอนว่ามันเป็นเพราะรถม้าเป็นของชั้นยอดด้วย

เจสันไม่รู้เรื่องรถม้ามากนัก แต่เมื่อมองดูครั้งแรก เขาสามารถบอกได้ทันทีว่ารถม้าคันใหญ่ที่ลากโดยม้าสองตัวนั้นพิเศษมาก ไม่จำเป็นต้องรู้รายละเอียด มันเป็นความประทับใจแรกของเขา เช่นเดียวกับตอนที่คนธรรมดาทั่วไปเห็นทองคำหรืออัญมณี

แล้วหลังจากลองนั่งด้วยตัวเองล่ะ?

เจสันสัมผัสได้ถึงความนุ่มของที่นั่ง และเบาะรอง หลังวางมือบนที่วางแขน เขายังสังเกตเห็นว่าเครื่องประดับบนนั้นเป็นหินอาเกตและหินเทอร์ควอยซ์อันล้ำค่า เขาสูดหายใจเข้าลึก ได้กลิ่นน้ำแข็ง อาหาร และเครื่องดื่มในช่องลับที่ด้านข้างและใต้รถม้า

“ตู้เย็นเคลื่อนที่เหรอ? ช่างหรูหราอะไรเช่นนี้”

แม้ว่าเจสันจะไม่ค่อยรู้เรื่องรถม้ามากนัก แต่เขารู้มากพอว่าการติดตั้งตู้เย็นเคลื่อนที่ในรถม้านั้นมีค่าใช้จ่ายสูงมาก เนื่องจากจะต้องมีห้องใต้ดินสำหรับเก็บน้ำแข็งในฤดูหนาว ซึ่งการขุด และบำรุงรักษาห้องเก็บน้ำแข็งดังกล่าวถือเป็นสิ่งที่คนทั่วไปทำไม่ได้

ต้องเป็นขุนนาง หรือไม่ก็นักธุรกิจผู้มั่งคั่ง

เจสันเริ่มคาดเดาตัวตนว่าใครคือเจ้าของรถม้า

จากนั้นเขาจึงหันไปมองฮอลล์

เขาไม่ลืมสิ่งที่ฮอลล์พูดก่อนหน้านี้เกี่ยวกับความแปลกของคดี

นักสืบนั่งตัวตรงและเริ่มอธิบาย

“ผู้ที่ถูกลักพาตัวคือท่านเฟลย์ตัน เขาเป็นหนึ่งในนักธุรกิจที่ร่ำรวยที่สุดคนหนึ่งในเมืองโรด เขาเป็นเจ้าของบริษัทขนส่ง เหมืองถ่านหิน โรงงานทอผ้า และอีกมากมาย”

“ก่อนเกิดเหตุเพลิงไหม้ ท่านเฟลย์ตันมักจะเข้าร่วมงานเลี้ยงการกุศลที่ถูกจัดขึ้นโดยนายกเทศมนตรีเมืองโรด แต่หลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้ ท่านเฟลย์ตันก็ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคม กลายเป็นคนเก็บตัว”

“เขาออกจากเมือง และไปอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ชานเมือง นอกจากนี้เขายังไล่คนรับใช้ออกเกือบหมด เหลือไว้เพียงพ่อครัวและสาวใช้ไม่กี่คน”

ใบหน้าของฮอลล์เต็มไปด้วยความเศร้า เห็นได้ชัดว่านักธุรกิจผู้มั่งคั่งคนนี้มีชื่อเสียงที่ดี

“ไฟ?” เจสันพูดคำที่เขาสนใจซ้ำอีกครั้ง

“ครับ มันเป็นอุบัติเหตุ หลังจากงานเลี้ยงอาหารค่ำ ท่านเฟลย์ตันที่เมาไปเผลอชนเทียนล้มจนเกิดไฟลุกท่วมบ้านทั้งหลัง คนรับใช้ชาย แม่บ้าน และสาวใช้ของเขา ทุกคนเสียชีวิตในกองเพลิง แม้ว่าท่านเฟลย์ตันจะถูกช่วยชีวิตออกมาได้ แต่รูปลักษณ์ของเขากลับเสียหายถาวรภายใต้ไฟนั้น”

ฮอลล์ถอนหายใจ เขาดูเศร้ามากขึ้น และถึงกับส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อพูดถึงเรื่องไฟไหม้

“สรุปแล้วผู้ที่ถูกลักพาตัวคือนายเฟลย์ตันใช่ไหม?” เจสันถาม

“ใช่ครับ คนที่ถูกลักพาตัวคือท่านเฟลย์ตันแน่นอน แต่ที่แปลกเพราะผู้ลักพาตัวทิ้งจดหมายไว้ฉบับหนึ่งที่ระบุว่าตนลักพาตัวท่านเฟลย์ตันไป ทว่าภายในจดหมายฉบับเดียวกันนั้นกลับไม่ได้เขียนอะไรเกี่ยวกับค่าไถ่ หรือข้อเรียกร้องเลย”

ฮอลล์พยักหน้า จากนั้นเน้นเสียงขึ้น “ไม่มีการเรียกค่าไถ่ทรัพย์สินหรือเรียกร้องเกินเหตุ! ราวกับว่าคนพวกนั้นมาเพื่อตั้งใจจะลักพาตัวท่านเฟลย์ตันโดยเฉพาะ แต่การมีอยู่ของจดหมายฉบับนั้นทำให้ทฤษฎีนี้เป็นไปไม่ได้ เพราะการทิ้งจดหมายไว้ดูโฉ่งฉ่างเกินไป”

“หากผู้ลักพาตัวตั้งใจจะยั่วยุตำรวจหรืออวดอ้างความสามารถของตน การลักพาตัวชายผู้มั่งคั่งที่ใช้ชีวิตสันโดษ และแทบไม่ได้รับการปกป้องก็ดูไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่นัก” ฮอลล์อธิบายความคิดของเขา

เจสันไม่ได้พูดอะไร เพียงฟังอย่างอดทนและตั้งใจ

เพราะเขารู้ดีว่านักสืบที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นมืออาชีพและมีประสบการณ์มากกว่าเขามาก

แต่แล้วแค่เพียงชั่วครู่

“อ๊าก!”

เสียงร้องอันน่าเวทนาทำให้คนทั้งสองหยุดชะงัก เจสันและฮอลล์อดไม่ได้ที่จะมองไปทางที่เสียงกรีดร้องดังขึ้น ทันใดนั้นรูม่านตาของพวกเขาก็หดตัวลงเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า