DHCM ตอนที่ 13 ความรู้และทักษะ

เจสันมองดูกระดาษในมือของเขาด้วยร่องรอยของความประหลาดใจบนใบหน้า

เอกสารดังกล่าวเป็นจดหมายแต่งตั้ง โดยมีการระบุเกี่ยวกับเจสันดังนี้…

นายเจสันได้รับการแต่งตั้งให้เป็นที่ปรึกษาพิเศษประจำเขตของเราเป็นระยะเวลาสามเดือน ตั้งแต่วันที่ 14 สิงหาคม Hr 1871 ถึงวันที่ 14 พฤศจิกายน Hr 1871

สถานีตำรวจเมืองโรด

14.8.1871

…

จดหมายเขียนด้วยลายมือที่เรียบร้อย เป็นไปตามรูปแบบทางการ และมีตราประทับสีแดงที่ตอนท้าย

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจดหมายแต่งตั้งฉบับนี้มีผลทางกฎหมาย

และนี่คือสาเหตุที่ทำให้เจสันแปลกใจ

นายอำเภออย่างบอนดี้สามารถมีอิทธิพลต่อสถานีตำรวจเมืองโรดได้อย่างไร?

แม้ว่าเขาจะถูกเรียกว่านายอำเภอ ทว่าสิ่งที่เขาทำนั้นกลับแทบจะเหมือนนายตำรวจยศสูง

แต่แล้วเจสันก็นึกขึ้นได้ว่าบอนดี้รู้เรื่องของ ‘ผู้พิทักราตรี’ ด้วย

และนี่ไม่ใช่สิ่งที่นายอำเภอทั่วไปจะรู้

เห็นได้ชัดว่าบอนดี้เองมีความลับบางอย่างเก็บซ่อนไว้

อย่างไรก็ตาม เจสันไม่สนใจที่จะเจาะลึกถึงความลับดังกล่าว

ทุกคนต่างมีความลับ

บอนดี้มี

เจสันเองก็มีเช่นกัน

เมื่อพิจารณาถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา เจสันเชื่อว่าการร่วมมืออย่างเป็นมิตรคือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาสองคน

‘สอดส่องชีวิตเขา? นั่นรังแต่จะส่งผลเสียตามมาเท่านั้น’ ความคิดต่าง ๆ แวบผ่านในหัว

เจสันมองไปยังบอนดี้

“นี่คืออะไร?” เจสันถาม

เจสันถามโดยตั้งใจทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

“ถึงแม้จะเป็นเพียงช่วงสั้น ๆ แต่ฉันก็ยอมรับในความสามารถของคุณ เจสัน ฉันไม่คิดว่าการจ้างงานระยะสั้นจะเหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบันของเรา ความร่วมมือระยะยาวเป็นทางออกที่ทุกฝ่ายได้ประโยชน์” บอนดี้กล่าว

“แน่นอนว่าค่าธรรมเนียมการจ้างงานระยะสั้นจะได้รับการชำระทันที” บอนดี้เสริม

“ค่าจ้างของสัญญาระยะยาวคือ ทอง 1.5 กรัมต่อสัปดาห์ นั่นรวมถึงคุณสามารถพักที่นี่และใช้ห้องนี้ได้ฟรี คุณยังสามารถขอคืนค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมได้อีกด้วย” บอนดี้อธิบาย

หนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับมีราคา 1 ไดม์ทองแดง 4 ไดม์ทองแดงมีค่าเท่ากับทองแดง 1 กรัม ทองแดง 22 กรัมมีค่าเท่ากับเงิน 1 กรัม และเงิน 16 กรัมมีค่าเท่ากับทอง 1 กรัม

นั่นแปลว่า ทอง 1 กรัมจะมีค่าเท่ากับ 1,408 ไดม์ทองแดง

ถึงแม้จะเป็นหนังสือพิมพ์ราคาถูก แต่ราคาของมันยังเทียบเท่ากับราคาเห็ดทั้งหมดที่เจสันเพิ่งซื้อมา

เห็นได้ชัดว่าแม้แต่ 1 ไดม์ทองแดงยังมีอำนาจซื้อที่ดีเช่นกัน ไม่ต้องพูดถึงทอง 1 กรัมเลย

ดังนั้นทอง 1.5 กรัมต่อสัปดาห์ก็เพียงพอที่จะแสดงถึงความจริงใจของบอนดี้ได้

แถมยังมีที่พักและครัวให้ใช้ฟรีด้วย? มันเป็นข้อเสนอที่ดีจริง ๆ

เจสันไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

“ฉันเห็นด้วย แต่ตอนนี้ฉันอยากได้ค่าจ้างสัปดาห์แรกก่อน นอกจากนี้ ฉันยังหวังว่าจะได้รับการสนับสนุนด้านอาวุธและอุปกรณ์ด้วย” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เจสันก็ยื่นคำขอเพิ่มเติม

ตามคำกล่าวอ้างจากสิ่งที่เรียกว่าภารกิจหลัก เขาจะอยู่ที่นี่เพียงเจ็ดวันเท่านั้น คงเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะได้รับค่าจ้างรายสัปดาห์หลังเขาออกจากที่นี่ไป ดังนั้นจะดีกว่าหากขอเบิกเงินล่วงหน้า วิธีนี้จะทำให้เขาสามารถซื้อเครื่องครัวและเครื่องเทศที่จำเป็นได้ เขาต้องการเครื่องครัวเพิ่มเติมเพื่อทำอาหาร และเขาก็เบื่อเต็มทีกับอาหารที่ปรุงด้วยเพียงเกลือพริกไทยเท่านั้น

อย่างน้อยเวลาเขาทำสตูว์เนื้อ เขาก็ขอใส่มันฝรั่งกับหัวไชเท้าด้วย ไม่ถือว่ามากเกินไปใช่ไหม?

ส่วนอาวุธและอุปกรณ์ล่ะ? เจสันไม่เคยคิดว่าเขามีเพียงพอ

ถ้าทำได้ เขาอยากพก RPG สองกระบอกติดตัวตลอดเวลาด้วยซ้ำ

“ไม่มีปัญหา” บอนดี้ยอมรับเงื่อนไขของเจสันโดยไม่แม้แต่จะคิด

เพราะข้อเสนอนี้คือสิ่งที่เขาให้เจสันเพื่อตอบแทนที่ช่วยชีวิตลูกน้องของเขาไว้ แน่นอนว่านั่นรวมถึงเขาเห็นความสามารถของเจสันด้วย

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าจริงจังของนายอำเภอ พร้อมกันนั้นเขายื่นมือที่ไม่ได้รับบาดเจ็บออกมา

เจสันจับมือกับบอนดี้และเขย่าเล็กน้อย

“ยินดีที่ได้ร่วมงานกับคุณ”

จากนั้นเจสันจึงบอกทุกอย่างที่เขาคิดไว้ก่อนหน้านี้ให้บอนดี้ฟัง

“ช่วงพักสามวันสามารถทำให้สัตว์ประหลาดพวกนั้นแข็งแกร่งขึ้นได้?” ทันใดนั้นสีหน้าของบอนดี้ก็ดูเคร่งขรึมมากขึ้นกว่าเดิม

ในฐานะนายอำเภอที่รับผิดชอบคดีนี้ เขารู้ดีว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไรหากสัตว์ประหลาดเหล่านั้นแข็งแกร่งขึ้น

“ตอนนี้ฉันยังไม่แน่ใจ ทั้งหมดเป็นเพียงการคาดเดาส่วนตัวเท่านั้น” เจสันพูดอย่างตรงไปตรงมา

“เป็นเพียงการคาดเดา… เข้าใจแล้ว ฉันจะเพิ่มเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนกลางคืน!”

สิ้นเสียง บอนดี้ก็เตรียมจะจากไป สำหรับเขา แม้ว่าจะเป็นเพียงการคาดเดา แต่เขาจะไม่ประมาท

“เดี๋ยวก่อน!” เจสันรีบหยุดอีกฝ่ายที่รีบเร่งไว้ เมื่อบอนดี้หันกลับมามองด้วยความสับสน เจสันก็เล่าความคิดอื่นที่เขามีก่อนหน้านี้ “แม้ว่าพวกมันจะเป็นสัตว์ประหลาด แต่พวกมันยังคงต้องการอาหาร และการพักผ่อนเหมือนกับสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่”

“เจสัน คุณกำลังจะบอกว่า…” ดวงตาของบอนดี้เป็นประกาย

“ใช่ อย่างที่คุณคิด หากต้องการซ่อนสัตว์ประหลาดโดยไม่ถูกใครพบ มันต้องมีที่ลับ ดังนั้นการหามันคงไม่ใช่เรื่อง่าย อย่างไรก็ตาม อาหารไม่ได้โผล่ออกมาจากอากาศบาง ๆ การซื้อเนื้อสัตว์ และผักปริมาณมากจึงถือเป็นเบาะแสที่น่าจับตามองที่สุด โดยเฉพาะการซื้อที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้” เจสันพยักหน้า

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง!” พูดจบบอนดี้ก็ออกไป

เขาดูตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ในที่สุดเขาก็พบความก้าวหน้าบางอย่าง

หรือจะพูดให้ชัดเจนกว่านั้น ในตอนแรกเมื่อต้องเผชิญกับสัตว์ประหลาดเหล่านี้ เขาได้รับอิทธิพลจากเรื่องราวในชีวประวัติที่อ่านมานานแล้วเสมอ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถตัดสินใจ หรือแม้แต่จะบอกว่าควรเริ่มต้นจากตรงไหนได้เลย

แล้วตอนนี้ละ?

ในที่สุดเขาก็สามารถจัดการทุกอย่างให้เข้ารูปเข้ารอยได้

เจสันมองดูชายผู้มั่นใจเดินจากไปก่อนที่จะหันหลังแล้วกลับเข้าไปในห้อง

เมื่อประตูปิดลง สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ ‘กระเป๋าเดินทางของเขา’

เจสันค่อนข้างอยากรู้เกี่ยวกับกระเป๋าเดินทาง ซึ่งจู่ ๆ ก็กลายมาเป็น ‘กระเป๋าเดินทางของเขา’ ใบนี้มาก

แน่นอนว่าเจสันยังคงตื่นตัวอยู่เสมอ

ความรู้สึกเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากกระเป๋าเดินทางเท่านั้น แต่ยังเกิดจากข้อความที่กระเป๋าเดินทางใบนั้นพกติดมาด้วย เช่น เขาสงสัยว่านี่เป็นการทดสอบเพื่อคล้ายข้อสงสัยในตัวตนของเขาหรือไม่

ทว่าจากที่ผ่านมา มันดูไม่เหมือนแบบนั้น

ทัศนคติของบอนดี้ที่แสดงต่อเขาพูดแทนตัวเองหมดแล้ว

แต่ถ้าสิ่งนี้เป็นเพียงน้ำผึ้งที่เคลือบอยู่ล่ะ? เจสันจะหาวิธีจัดการกับมัน

โชคดีที่เจสันคิดมากเกินไป

หลังจากที่เขาเปิดกระเป๋าเดินทางออก ทุกอย่างก็ได้รับการยืนยัน

ในกระเป๋าเดินทางนั้นมีชุดแบบเดียวกันกับที่เจสันกำลังสวมใส่ รองเท้าหนังคู่หนึ่ง และหมวกล่าสัตว์สีดำ

นอกจากนี้ เจสันยังพบจดหมายและกระเป๋าเงินในช่องด้านข้างของกระเป๋าอีกด้วย

หลังจากตรวจสอบ และยืนยันว่าไม่มีอะไรเหลืออยู่ในกระเป๋าเดินทางอีก เจสันจึงเปิดดูกระเป๋าเงินก่อน

ในกระเป๋าเงินมีทอง 1 กรัม เงิน 4 กรัม ทองแดง 11 กรัม และเหรียญ 1 ไดม์ทองแดง 2 เหรียญ

“กำไร”

เจสันพูดกับตัวเองขณะหยิบจดหมายขึ้นมา

หลังจากตรวจสอบซองจดหมายเสร็จ เจสันก็เปิดอ่าน

…

ถึง เจสัน

เจสัน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ฉันหวังว่าเธอจะผ่านการทดสอบ ‘หญ้าเขียว’ ของ ‘ผู้พิทักราตรี’ ได้สำเร็จ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ส่วนชีวิตของฉันเหรอ? ค่อนข้างดีทีเดียว

รู้ไหม ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยตั้งแต่เกษียณ แต่เมื่อไม่นานมานี้ ฉันได้ยินมาว่าโรดกลายเป็นเมืองที่พัฒนาแล้ว ดังนั้นฉันจึงอยากดูให้เห็นด้วยตาตัวเอง หากเธอต้องการเรียนรู้ทักษะรวมถึงความรู้บางอย่างที่ ‘ผู้พิทักราตรี’ ตัวจริงควรจะรู้ เธอสามารถมาที่นี่เพื่อพบฉันได้

ฉันจะพักอยู่ที่ 17 ถนนฮาร์เลมชั่วคราว

รักเสมอจากแดน อาจารย์ของเธอ

10.7.1871

…

“อาจารย์? ความรู้และทักษะที่ ‘ผู้พิทักราตรี’ ตัวจริงควรจะรู้?” ดวงตาของเจสันเป็นประกายขณะกระซิบกับตัวเอง