DHCM ตอนที่ 11 ลิ้นและเนื้อสับ

เมื่อคอของเขาสัมผัส ‘เชือก’ ลื่น ๆ เจสันก็ยกมือขึ้นแล้วคว้า ‘เชือก’ โดยสัญชาตญาณ

การเคลื่อนไหวของเขาทั้งรวดเร็วและแม่นยำ!

แน่นอนว่านี่คือผลลัพธ์จากการ 'ฝึกซ้อมประจำวัน' ของเจสัน

สิ่งที่ควรรู้ไว้คือ การที่ ‘บุรุษไปรษณีย์’ ถูกปืนจ่อที่ท้ายทอย ไม่ใช่สถานการณ์เดียวที่คาดว่าจะต้องเผชิญ แต่ยังพบเห็น ‘บุรุษไปรษณีย์’ ถูกรัดคอจากด้านหลังได้บ่อยครั้งเช่นกัน ซึ่งอันที่จริง อย่างหลังนั้นพบได้บ่อยกว่าแบบแรกมาก

ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งของอย่างเชือกมักจะหาได้ง่ายกว่าปืนเสมอ

แต่ถึงแม้จะมีปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณช่วย ทว่าเมื่อเผชิญกับ ‘เชือก’ ที่จู่ ๆ รัดแน่นขึ้น เจสันก็แทบหายใจไม่ออก แรงของมันนั้นเกินกว่าที่มือข้างเดียวจะรับไหว!

ยิ่งกว่านั้น ยังมีแรงดึงจาก ‘เชือก’ อีกฝ่ายต้องการจะดึงเจสันลงมา

เจสันไม่ได้เผชิญหน้ากับมันด้วยการขัดขืน

อันเนื่องจากเจสันรู้ดีว่าการหันหน้าไป และสู้กลับมีแต่จะยิ่งทำให้อีกฝ่ายได้เปรียบมากขึ้นเท่านั้นผ่านแรงจากจุดหมุน ซึ่งนั่นหมายถึงลมหายใจที่จะหมดไปเร็วยิ่งขึ้น

ดังนั้นเจสันจึงใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ด้วยการนอนลงพร้อมกับเล็งปืนในมือไปข้างหลัง

แต่!

แต่ตรงนั้นไร้วี่แววของศัตรู

หรืออีกนัยหนึ่ง ศัตรูไม่ได้อยู่ข้างหลังเขาเลยตั้งแต่แรก

ทว่ามันอยู่ใน…

อยู่ในนาฬิกา!

ใช่ เป็นนาฬิกาเรือนนั้นที่กำลังจะปิดแต่ยังบอกเวลาได้ตรง เป็นนาฬิกาเรือนนั้นเองที่เจสันมองข้ามไป!

นาฬิกาเรือนนี้แขวนไว้บนที่สูง ปลายนาฬิกาอยู่สูงจากพื้นประมาณหนึ่งเมตร ‘เชือก’ สีเข้มสองเส้นที่มีเมือกเหนียวหยดลงยื่นออกมาจากปลายนาฬิกา เส้นหนึ่งกำลังรัดคอเจสัน ส่วนอีกเส้นกำลังรัดคอฟินช์

เมื่อเทียบกับเจสันแล้ว ชายหนุ่มคนนี้อยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่กว่ามาก ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เนื่องจากพยายามเอา ‘เชือก’ ออก แต่สิ่งนั้นทำให้เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่า

เจสันปล่อยมือจากปืนพกที่ถืออยู่ ทันทีที่ปืนพกตกลงบนพื้น ระเบิด K2 ก็อยู่ในมือเขา

นิ้วชี้ที่เกี่ยวอยู่ในสลักออกแรงเล็กน้อย

คลิก

หลังจากดึงสลักออก เจสันก็สะบัดข้อมือ ระเบิดมือลอยขึ้นสูงเป็นเส้นโค้ง ทะลุผ่านเข้าไปในนาฬิกาจากด้านบนได้อย่างแม่นยำ

ตูม!

แรงกระแทกมหาศาลทำให้นาฬิกาสั่นสะเทือน คลื่นที่หลงเหลือยังดึงโซ่โลหะที่เชื่อมนาฬิกากับคานแนวนอนรอบ ๆ ตึงมากจนขาด

กริ๊ง!

นาฬิกาเรือนใหญ่ตกลงมาบนพื้นท่ามกลางเสียงโลหะกระทบกัน ผลกระทบจากการตกทำให้นาฬิกาโลหะมีรอยแตกร้าวมากมายปรากฏให้เห็นทั่วบนพื้นผิว

เห็นได้ชัดว่านาฬิกาไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป วันที่งานจะแล้วเสร็จตามที่นายกเทศมนตรีกำหนดเห็นทีคงต้องถูกเลื่อนออกไปอีกครั้ง

แต่เจสันไม่ได้กังวลเรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย

เมื่อ ‘เชือก’ ที่คอของเขาคลายออกหลังจากการระเบิด เขาก็พลิกตัวและลุกขึ้นยืน จากนั้นไม่เพียงแค่หยิบปืนขึ้นมาจากพื้นเท่านั้น แต่เขายังคว้า ‘เชือก’ เส้นนั้นมาด้วย

ความรู้สึกหิวในท้อง รวมถึงกลิ่นหอมของมัน ล้วนบอกเขาว่านี่คือ ‘อาหาร’ แสนอร่อย

เจสันตะโกนสุดเสียงโดยหันปากกระบอกปืนไปทางนาฬิกาเรือนใหญ่

“ฟินช์!”

“ผมไม่เป็นไรครับท่าน!”

ชายหนุ่มที่หลุดจากพันธนาการรีบตั้งสติ ปืนพกปรากฏขึ้นในมือของเขา และเล็งไปที่นาฬิกาเช่นกัน

ไม่กี่วินาทีต่อมา ควัน และฝุ่นที่ฟุ้งขึ้นจากการตกของนาฬิกาเริ่มสลายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเจสันเห็นว่าภายในนาฬิกานั้นมี ‘เนื้อสับ’ ซึ่งเต็มไปด้วยสะเก็ดระเบิด เขาก็ถอนหายใจโล่งอก

เห็นได้ชัดว่าอาหารได้รับความเสียหายบ้างเล็กน้อย แต่ยังปลอดภัยเพียงพอ

สำหรับเจสัน มันไม่ใช่สิ่งที่ยอมรับไม่ได้

อาหารจะปลอดภัยต่อการบริโภคหรือไม่นั้นมีความสำคัญพอ ๆ กันกับรสชาติที่อร่อย

และจะดีที่สุดถ้าทั้งสองอย่างรวมอยู่ด้วยกัน

ตึก ตึก ตึก!

เสียงฝีเท้ามากมายดังมาจากบันไดเก่า

เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เข้ามาเสริมกำลัง

สายตาของพวกเขาทั้งหมดจับจ้องไปยังนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ร่วงลงมาด้วยความประหลาดใจ ไม่รู้ว่าจะต้องอย่างไร

“ฟินช์ คุณไปเก็บเนื้อสับมา”

เจสันออกคำสั่ง จากนั้นหลังหยุดไปครู่หนึ่ง เขาจึงเสริมว่า “อย่าลืมใส่ถุงมือด้วย”

“ครับท่าน”

ชายหนุ่มตอบรับทันที

เขาไม่มีวันลืมว่าเจสันเป็นผู้เชี่ยวชาญในการจัดการกับสัตว์ประหลาดพวกนี้ และอีกอย่าง เจสันเพิ่งช่วยชีวิตเขาไว้

ชายหนุ่มสวมถุงมือ และเริ่มเก็บเนื้อสับจากบริเวณโดยรอบทีละน้อย ในระหว่างนั้น เจสันก็หยิบ ‘เชือก’ ที่รัดคอชายหนุ่มก่อนหน้านี้ขึ้นมา พันมันเข้าด้วยกันกับ ‘เชือก’ ที่รัดคอเจสันก่อนหน้านี้ และถือมันไว้ในมือ

สัมผัสลื่น ๆ ของมันทำให้เขาไม่สบายใจ

เมื่อรวมเข้ากับการคาดเดาว่าส่วนของร่างกายที่สอดคล้องกับ ‘เชือก’ นี้น่าจะเป็นลิ้น ทำให้ระดับความไม่สบายใจนั้นเพิ่มขึ้นไปอีกขั้น

อย่างไรก็ตาม ความหิวในท้องช่วยหักกลบความรู้สึกนั้นได้เป็นอย่างดี แทนที่จะรู้สึกเช่นนั้น เขากลับเต็มไปด้วยความคาดหวังและความสุข

อย่างไรก็ตาม ตำรวจที่อยู่รอบตัวเขาไม่คิดเช่นนั้น

หลังจากเพิ่งประสบกับเหตุการณ์ที่หัวหน้าของพวกเขาถูกโจมตี มาตอนนี้พวกเขาต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เห็นชิ้นส่วนของสิ่งมีชีวิต ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่รับรู้ปกติ ถูกถืออยู่ในมือของเจสันด้วยมัดที่ขดเป็นวง ชายหนุ่มหลายคนหน้าซีดอย่างรวดเร็ว รีบเอามือปิดปากแล้ววิ่งลงบันได แม้แต่เจ้าหน้าที่สืบสวนที่มีประสบการณ์บางคนยังหน้าซีดเช่นกัน

“ไปหาถุงมาให้ฉันหน่อย”

เจสันพูดกับนักสืบวัยกลางคนคนหนึ่ง

“ครับท่าน”

อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที

หลังจากเจสันใส่ ‘เชือก’ ทั้งสองเส้นลงในถุงกระดาษคราฟท์ ความรู้สึกอึดอัดในอากาศรอบข้างก็หายไปอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม คนหนุ่มสาวที่เพิ่งเข้ามาทำงานสายนี้ยังคงกลัวที่จะเข้าใกล้เจสัน

สิ่งนี้ไม่ได้รบกวนเจสัน

เขาไม่ใช่คิมป์ตัน เขาจะทำให้ทุกคนชอบเขาได้ยังไง?

“บอนดี้เป็นยังไงบ้าง?”

เจสันถาม

“สบายดีครับ เขาแค่โดนยิงที่แขน”

“แต่มือปืนใช้โอกาสท่ามกลางความโกลาหลหลบหนีไปได้”

นักสืบตอบกลับมา

โดนยิงที่แขนเหรอ?

เจสันรู้สึกตกใจ

นี่ดีกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก

ตามที่เขาคิด หากอีกฝ่ายตั้งกับดักไว้เพื่อเปิดการโจมตีแบบกะทันหัน แม้ว่าบอนดี้จะไม่ตาย เขาก็จะยังได้รับบาดเจ็บสาหัส

ความเร็วในการตอบสนองของบอนดี้ดีกว่าที่เจสันคาดไว้มาก!

เจสันชื่นชมปฏิกิริยาของนายอำเภอคนนั้น จากนั้นหรี่ตาลงเล็กน้อย

มือปืนสามารถหลบหนีไปได้ ทว่าไม่ผิดไปจากที่เจสันคาดไว้นัก

ที่จริงการที่อีกฝ่ายสามารถหลบหนีออกไปได้โดยไม่ติดขัดนั้นถูกต้องแล้ว

เพราะ…

เพราะนี่ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากกับดักที่อีกฝ่ายวางไว้!

และสิ่งที่เรียกว่า ‘เหตุการณ์สัตว์ประหลาดโจมตี’ หรือ ‘เหตุการณ์กินเนื้อคน’ นั้น ควรจะถูกเรียกว่า ‘เหตุการณ์ที่มนุษย์สร้างขึ้น’ ที่กำกับโดยอีกฝ่าย!!

อีกฝ่ายเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม หลังทราบว่าฝ่ายตรงข้ามได้เรียกกำลังเสริมอย่างเขาซึ่งเป็น ‘ผู้พิทักราตรี’ อีกฝ่ายจึงไม่ได้ลงมือทันทีที่มีโอกาส แต่กลับตัดสินใจเคลื่อนไหวหลังจากทดสอบเจสันแล้ว

ถ้าจะพูดให้เข้าใจง่าย ๆ คือ ศพที่ถูกแขวนอยู่ตรงนี้เป็นเพียง ‘เหยื่อล่อ’ เท่านั้น!

‘เหยื่อล่อ’ ที่จะล่อเขาและบอนดี้มาติดเบ็ด

ในทำนองเดียวกัน การยิงบอนดี้เพื่อทำให้เขาเสียสมาธิก็เป็นส่วนสำคัญอย่างยิ่งในแผนของอีกฝ่ายเช่นกัน!

ถ้าไม่ใช่เพราะระเบิดที่เขาพกติดตัวมาด้วย คงเกรงว่า…

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เจสันก็มองไปยังนาฬิกาเรือนใหญ่ที่วางราบอยู่ตรงนั้น ฟินช์หนุ่มคลานเข้าไปข้างใน และพยายามอย่างดีที่สุดที่จะหยิบเนื้อสับทั้งหมดใส่ลงในถุงกระดาษ ความกว้างของตัวนาฬิกานั้นพอดีกับตัวเขา

“จุดบอดในสายตาของฉัน!”

“มาลองคิดดู ก่อนหน้านี้ฉันละเลยมันไปจนหมด!”

“ฉันต้องจำบทเรียนนี้ไว้!”

เจสันไม่เคยปฏิเสธหรือเพิกเฉยต่อความผิดพลาดของตนเอง เขาจะจดจำทุกความผิดพลาดที่เกิดขึ้น และเรียนรู้จากมันเพื่อหลีกเลี่ยงการทำพลาดซ้ำอีกในอนาคต หรือแม้กระทั่งทำให้ดียิ่งขึ้น

เขาไม่ได้เกิดมาพร้อมกับนิสัยแบบนี้

มันเป็นคำสอนที่มาจาก ‘เมืองสลีปเลส’

ทุกคนที่อยากจะมีชีวิตรอดใน ‘เมืองสลีปเลส’ จะต้องยอมรับและปฏิบัติตามคำสอนนี้จากใจจริง

แค่ว่า… หลังจากทำผิดพลาดครั้งแรก บางคนไม่ได้รับโอกาสแก้ตัวครั้งที่สอง

แล้วเขาละ?

เขาเป็นผู้โชคดี

เฮ้อ

เจสันผ่อนลมหายใจออก เขาหยิบถุงกระดาษที่ฟินช์ยื่นให้แล้วเดินลงไป

เขาไม่ชอบเป็นฝ่ายตั้งรับ

เขาเลือกที่จะเป็นฝ่ายริเริ่ม

แต่หากความสามารถของเขาไม่เอื้ออำนวย เมื่อพิจารณาจากหลักการนี้ เขาจึงเลือกที่จะอดทนแทน

โชคดีที่เวลามันจะไม่นานเกินไป

เจสันเหลือบมองถุงกระดาษสองใบที่เต็มไปด้วย ‘อาหาร’ ในมือ จากนั้นมุมปากของเขาก็ยกขึ้น