DHCM ตอนที่ 10 ที่เกิดเหตุ

“เขา... เขา…”

เสียงของนายตำรวจหนุ่มติดขัดอยู่ในลำคอ ราวกับว่ามีวัตถุแข็ง ๆ บางอย่างกำลังบีบรัดคอเขาไว้ จนกระทั่งสายตาของบอนดี้จับจ้องไปที่เขา นายตำรวจหนุ่มจึงพูดออกมาด้วยความหนักหน่วง

“เขาตายแล้ว”

ทันใดนั้น เจสันก็เห็นว่าบอนดี้กำหมัดแน่น

“ที่ไหน?”

บอนดี้ถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“ที่ครอสสแควร์!”

นายตำรวจหนุ่มตอบกลับ

บอนดี้ไม่พูดอะไรอีกแล้วเดินออกไปทันที เจสันที่เห็นดังนั้นจึงรีบเดินตามหลังเขาไป

ด้วยความวิตกกังวล บอนดี้ตัดสินใจไม่เดิน นายอำเภอพาเจสันขึ้นรถม้าทันที

นายตำรวจหนุ่มคนนั้นทำหน้าที่ขับรถม้า

ด้วยเสียงแส้ฟาด รถม้าก็พุ่งตรงไปยังถนนเคนซิ่ง

ถนนเคนซิ่งเป็นถนนที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในโรดทั้งอดีตและปัจจุบัน ถนนสายนี้กว้างพอที่จะรองรับให้รถม้าสองคันขับสวนกันได้ แต่ในเวลานี้ รถม้าทุกคันบนถนนสายนี้ต่างพร้อมใจกันรีบหลีกทางให้รถม้าที่มีตราตำรวจ

รถม้าแล่นด้วยความเร็วสูงผ่านถนนที่คับคั่งไปด้วยร้านค้า และมาถึงใจกลางถนนเคนซิ่ง ที่ตั้งของครอสสแควร์

ต่างจากถนนสายอื่นที่เต็มไปด้วยร้านค้าแบบดั้งเดิม หรือร้านค้าที่เพิ่งเปิดใหม่ ครอสสแควร์นั้นค่อนข้างกว้าง และสิ่งที่สะดุดตาที่สุดคงหนีไม่พ้นสถาปัตยกรรมอย่างหอนาฬิกาซึ่งมีความสูงกว่า 20 เมตร

ในขณะนี้ ไม่ว่าจะเป็นสุภาพบุรุษที่สวมทักซิโด้สีดำพร้อมหมวกไหมสีเดียวกัน สุภาพสตรีที่แขนเสื้อบุด้วยลูกไม้ หรือสามัญชนที่สวมเสื้อแขนยาวและกระโปรงทอมือเนื้อหยาบ ทุกคนต่างมองไปยังหอนาฬิกาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกลัว

ที่นั่นมีศพสภาพไม่สมบูรณ์ถูกแขวนลงมา

ศีรษะของศพติดอยู่ด้านบนสุด ในขณะที่แขนขาทั้งสี่กระจายอยู่ตามเสาด้านล่าง

เจสันที่กระโดดลงจากรถม้ามองเห็นศพได้อย่างง่ายดาย

“ตามฉันมา!”

บอนดี้พูด และรีบพุ่งไปทางหอนาฬิกา โดยมีเจสันติดตามมาอย่างใกล้ชิด

"ท่านครับ!"

"ท่านครับ!"

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ปิดกั้นฝูงชนรีบทำความเคารพบอนดี้ จากนั้นหลีกทางให้บอนดี้และเจสัน เปิดเส้นทางตรงไปยังด้านในของหอนาฬิกา

ประตูหอนาฬิกาเปิดอยู่

ตัวล็อคประตูถูกแขวนอยู่บนประตูรั้วเหล็ก โดยไม่มีร่องรอยความเสียหาย

พื้นดินรกไปด้วยวัสดุสำหรับการก่อสร้าง เช่น อิฐ หิน และเครื่องมือต่าง ๆ วางกองกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปหมด

“เพื่อให้เมืองโรดดูทันสมัยมากขึ้น นายกเทศมนตรีจึงมีแผนจะติดตั้งนาฬิกาในหอนาฬิกาเก่าแก่กว่าศตวรรษอันนี้ โดยอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่ว่าจะคง ‘นาฬิกา’ เอาไว้ ดังนั้นพวกเขาจึงจะปิดผนึกทุกทิศเพื่อติดตั้งเข็มชั่วโมง เข็มนาที และเข็มวินาที”

“จากความคืบหน้าตามกำหนดการ ทั้งหมดน่าจะแล้วเสร็จภายในสิ้นเดือน”

“อย่างไรตาม ดูเหมือนมันจะต้องเลื่อนออกไปนานกว่านั้น”

บอนดี้เห็นสายตาของเจสันหยุดอยู่ตรงบริเวณที่วัสดุก่อสร้างวางอยู่ เขาจึงอธิบายสถานการณ์ให้ฟังทันที

เจสันพยักหน้าโดยไม่ซักถามอะไรเพิ่มเติม และเดินตามบอนดี้ไปอย่างใกล้ชิดขณะที่พวกเขาเดินขึ้นไป

บันไดนี้ทำด้วยไม้และเก่ามาก เวลาเหยียบก็จะมีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดออกมา

มันทำให้เจสันต้องระมัดระวังมากขึ้น

เขาไม่อยากพลาดก้าวใดก้าวหนึ่งแล้วตกลงไป

หลังจากผ่านจุดเปลี่ยนสามรอบ เจสันก็มาถึงยอดหอนาฬิกา

จากที่นี่ เขาสามารถมองเห็นเมืองโรดทั้งเมืองได้จากมุมสูง มีสถานที่ก่อสร้างที่ถูกแดดร้อนจัดแผดเผา และกลุ่มคนที่พลุกพล่าน เมืองนี้โดยรวมดูเจริญรุ่งเรือง และจะดียิ่งกว่านี้หากไม่มีแขนหรือขาติดอยู่กับเสา

หัวแร้งถูกใช้เจาะทะลุแขนขา จากนั้นจึงนำไปเสียบเข้ากับเสา 2 ต้นจาก 4 ต้นของหอนาฬิกา ส่วนศีรษะถูกเสียบเข้ากับสายล่อฟ้าบนยอดสุดของหลังคา มันถูกวางในลักษณะที่ส่วนบนของศีรษะหันลง และมีดวงตาคู่หนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยความว่างเปล่ากำลังมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

ชัดเจนว่ากะโหลกศีรษะของชายผู้โชคร้ายรายนี้ถูกเจาะจนทะลุ

ที่น่าสังเกตก็คือ คล้ายกับการวางศีรษะให้คว่ำลง แขนขาก็ถูกวางไว้ด้านตรงข้ามเช่นกัน

ว่าง่าย ๆ แขนและขาซ้ายติดอยู่กับเสาด้านขวา ขณะที่แขนและขาขวาติดอยู่กับเสาด้านซ้าย

เจสันใช้บันไดเชือกปีนขึ้นไปเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ จากนั้นจึงกลับเข้าไปในหอนาฬิกาอีกครั้ง

“เจออะไรไหม?”

บอนดี้ถามทันที

เมื่อเผชิญกับสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของนายอำเภอ เจสันครุ่นคิดสักครู่ จากนั้นเขาจึงตอบกลับไป “เมื่อคืนเราคงถูกหลอก สิ่งนี้น่าจะเป็นสิ่งที่มันต้องการทำจริง ๆ สัตว์ประหลาดตัวเล็กที่ถูกฉันยิงตายน่าจะเป็นแค่เหยื่อล่อที่ใช้เพื่อดึงดูดความสนใจของเราเท่านั้น ในขณะเดียวกัน... มันก็พยายามจะทดสอบฉันด้วย”

เจสันหยุดคิดชั่วขณะ

“นอกจากคุณแล้ว ยังมีใครอีกบ้างที่รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่?”

เขาถามเช่นนั้นออกไป

“นี่คุณกำลังสงสัยลูกน้องของฉันอยู่เหรอ?”

"เป็นไปไม่ได้!"

“พวกเขาซื่อสัตย์และเชื่อถือได้ทุกคน”

บอนดี้ชะงัก จากนั้นรีบแย้ง

เมื่อเผชิญกับการโต้แย้งดังกล่าว เจสันก็มีข้อสงสัยของตัวเอง เช่นเดียวกับที่เขามีข้อสงสัยต่อนายอำเภอที่อยู่ตรงหน้าเขา

หลังจากใช้ชีวิตในเมืองสลีปเลสมาหนึ่งปี มันทำให้เขาเรียนรู้ว่าไม่ควรไว้ใจคนแปลกหน้า

เจสันไม่สนใจนายอำเภอแต่ยังคงถามต่อไป

“ผู้คนแถวนี้พบอะไรบ้างไหม?”

เนื่องจากที่นี่กำลังอยู่ในระหว่างการปรับปรุง จึงย่อมมีคนมาพักที่นี่บ้างเป็นธรรมดา

ถึงจะเป็นเวลากลางคืนก็ควรจะมีคนคอยเฝ้ายามอยู่

“ฟินช์?”

บอนดี้ตะโกนสุดเสียง

ทันใดนั้น นายตำรวจหนุ่มที่ไปแจ้งให้พวกเขาทราบ และเป็นคนพาพวกเขามาที่นี่ได้วิ่งเข้ามา

นายตำรวจหนุ่มสวมเครื่องแบบตำรวจยืนตรง ทำความเคารพบอนดี้ จากนั้นหันไปทางเจสัน และพยักหน้าเพื่อรับรู้การมีอยู่ของเขา

ชายหนุ่มมีคิ้วหนาและดวงตาที่สดใสมีชีวิตชีวา ใบหน้าของเขาแม้จะดูอ่อนเยาว์กว่า แต่มีความเคร่งขรึมคล้ายกับบอนดี้ แม้แต่การเดิน และท่าทางการยืนของเขาก็ยังคล้ายกับบอนดี้

กำลังเลียนแบบบอนดี้อยู่?

เจสันคาดเดา

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชายหนุ่มคนนี้คือผู้ชื่นชมและนับถือบอนดี้อย่างสูง

“คนแถวนี้เห็นอะไรบ้าง?”

บอนดี้ถามอย่างตรงไปตรงมา

"ไม่มีครับ!"

“เมื่อคืนคนที่ได้รับหน้าที่เฝ้ายามเมาจนหมดสติ”

“ที่จริงแล้ว หากไม่ใช่เพราะผู้คนที่อยู่นอกหอนาฬิกาพบว่ามีบางอย่างผิดปกติหลังจากรุ่งสาง ตอนนี้เขาก็คงจะยังเมาอยู่”

ฟินช์ตอบกลับ

คำตอบดังกล่าวทำให้จังหวะการหายใจของนายอำเภอถี่ขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของเขาแดงก่ำ มือของเขากำแน่น อย่างไรก็ตาม หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างหดหู่ เหมือนลูกโป่งที่ปล่อยลมออก

เห็นได้ชัดว่านายอำเภอคนนี้เข้าใจว่าการแสดงความโกรธต่อคนขี้เมาถือเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาด

“ไปพาจิตรกรมาที่นี่ คุณจะช่วยบันทึกทุกอย่าง”

บอนดี้พูดกับชายหนุ่ม

"ครับท่าน"

ชายหนุ่มทำความเคารพอีกครั้ง

บอนดี้พยักหน้าและเดินลงไป

ฝูงชนที่รวมตัวกันที่เชิงหอนาฬิกาเริ่มมีมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาจึงต้องเข้าไปจัดการกับพวกเขา นอกจากนี้ยังมีนักข่าวคนหนึ่งที่เข้ามาเพราะได้ยินข่าว ซึ่งนี่ก็เป็นเรื่องที่จำเป็นต้องให้บอนดี้จัดการเช่นกัน เขาไม่อยากให้ลูกน้องภายใต้การดูแลของเขาทำผิดพลาดโดยไม่จำเป็นจากแรงกระตุ้นชั่ววูบ

ครั้งนี้เจสันไม่ได้เดินตามเขาไป

เขาไม่เก่งในการจัดการกับปัญหาประเภทนี้

“ท่านเจสันครับ”

จู่ ๆ เสียงของชายหนุ่มก็ดังขึ้น

"หืม?"

เจสันมองไปทางนายตำรวจหนุ่ม

“พวกเราทุกคนทราบข่าวการมาถึงของท่าน นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับพั้งค์ มันทำให้เราทุกคนต้องใช้ชีวิตอยู่ในภาวะตื่นตระหนกมาหลายวัน หัวหน้าเพียงต้องการทำให้เราสบายใจ”

“แต่ได้โปรดอย่างเข้าใจเขาผิด”

“เขาเป็นดี คนผู้ซึ่งสมควรได้รับความเคารพมากที่สุด”

ชายหนุ่มเน้นย้ำ

"เอาล่ะ ฉันเข้าใจ"

เจสันพยักหน้าเพื่อแสดงว่าเข้าใจ แต่นั่นไม่ได้ทำให้เจสันคลายความระวังลง เขามองชายหนุ่มอยู่สามวินาทีเต็มก่อนจะเปิดปากพูดอีกครั้ง ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่สบายใจ

“แล้วคุณรู้ไหมว่าใครเป็นคนแรกที่แสดงอาการตื่นตระหนก?”

“หรือ…”

“ใครเป็นคนแรกที่พูดถึงเหตุการณ์พวกนี้?”

เจสันลดระดับเสียงของเขาให้ต่ำลง จากนั้นค่อย ๆ เน้นย้ำออกมาทีละคำ

วิธีการซักถามเช่นนี้เต็มไปด้วยความกดขี่อย่างไม่ต้องสงสัย

ชายหนุ่มซึ่งเริ่มรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เกิดกังวลขึ้นมาทันที

“เป็น… เจฟฟรีย์!”

“ใช่ เป็นเจฟฟรีย์!”

“หลังจากเกิดคดีที่สองขึ้น เขาก็พูดในโรงอาหารว่า ‘ไม่มีทางที่จะเป็นฝีมือมนุษย์ ต้องเป็นสัตว์ประหลาดในตำนานพวกนั้นแน่ ๆ!’”

ชายหนุ่มคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจในที่สุด

เจฟฟรีย์เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจคนที่สามที่เสียชีวิต เป็นคนที่เหลืออยู่เพียงศีรษะ

เจสันจดชื่อนี้ไว้อีกครั้ง

จากนั้นเขาถามต่อไป

“แล้วพวกคุณคิดยังไงกับ ‘สัตว์ประหลาดในตำนาน’ เหล่านั้นบ้าง?”

“อย่างที่พูดครับ พวกมันคือสิ่งที่ควรมีอยู่แค่ในตำนานและเรื่องเล่าเท่านั้น”

“ถ้าผมไม่ได้เห็นด้วยตาของตัวเอง… ผมคงไม่มีวันเชื่อว่าจะมีสิ่งแบบนี้อยู่บนโลก”

ชายหนุ่มหัวเราะอย่างขมขื่น

แน่นอนว่าการดำรงอยู่เหล่านี้ไม่เคยเป็นที่รู้จักของคนทั่วไป แต่สำหรับบางคน มันไม่ใช่ความลับอะไร!

เจสันมั่นใจในเรื่องนี้มาก

มิฉะนั้น นายอำเภอคนนั้นก็คงไม่ขอความช่วยเหลือจาก ‘ผู้พิทักราตรี’ เช่นกัน

การมีอยู่ของ ‘ผู้พิทักราตรี’ เป็นหลักฐานว่าโลกปัจจุบันที่พวกเขาอยู่ถูกแบ่งออกเป็น "ภายนอก" และ "ภายใน"

ภายนอกนั้นเป็นสิ่งที่ผู้คนรู้

ส่วนภายในล่ะ?

นั่นคือ…

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเจสัน

มันดังขึ้นจากเชิงหอนาฬิกา

เจสันโผล่หัวออกไปจากหอคอยทันที และเห็นนายอำเภอนอนจมอยู่ในแอ่งเลือด ขณะที่บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยความโกลาหล ผู้คนพยายามหลีกเลี่ยงร่างที่ถือปืนอย่างบ้าคลั่ง ทำให้อีกฝ่ายยิ่งเด่นชัดมากขึ้น

เจสันรีบดึงปืนออกมา

แต่ก่อนที่เขาจะมีโอกาสได้เล็งยิง มันก็มี ‘เชือก’ ลื่น ๆ มาพันรอบคอเขาแล้วรัดแน่นขึ้นทันใด