DHCM ตอนที่ 3

เจสันยืนตะลึงเมื่อเห็นหนวดยาวสองเมตรเรืองแสงสีแดงจาง ๆ ท่ามกลางความมืด หนวดนั้นปกคลุมไปด้วยหนามกลับด้าน หนาเท่าสองนิ้ว ยื่นออกมาจากเป้สะพายหลัง และพันรอบชายร่างผอมราวกับงู

ปลายด้านหนึ่งของหนวดถูกซ่อนไว้ในกระเป๋า จึงไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรอยู่ที่ปลายอีกด้าน ในขณะที่อีกด้านเจาะลึกเข้าไปในหน้าอกของชายร่างผอม ซึ่งถูกมันกำลังดูดและกลืนอยู่

ปลายด้านหน้าของหนวดพองออกเป็นจังหวะ จากนั้นจมลงสู่ปลายหนวดอีกด้านอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความทรมาน ทุกครั้งที่หนวดดูดและกลืน เขาจะกรีดร้องออกมาอย่างน่าเวทนา

แต่สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นคือ หลังจากที่หนวดนี้ดูดและกลืนลงไปแล้ว ที่บริเวณโคนของหนวดนี้ จะมีหนวดใหม่เอี่ยมขนาดเท่าตะเกียบโผล่ออกมาจากปากกระเป๋า หนวดโบกไปมาราวกับมันกำลังทักทายเจสันอยู่

แต่ในตอนนี้ เจสันรู้สึกได้เพียงแต่ตกใจอยู่ภายใน เขาไม่คิดว่าหนวดที่เพิ่งโผล่ออกมาจะต้องการแค่ทักทายเขาเท่านั้น

แม้ว่าเขาจะบอกตัวเองอยู่เรื่อยว่าเขาต้องสงบสติอารมณ์ แต่ร่างกายของเขายังสั่นเล็กน้อย

หลังจากมาถึงเมืองสลีปเลสด้วยวิธีที่อธิบายไม่ได้ เจสันก็เชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่าด้านลึกลับนั้นมีอยู่จริง และพยายามมองหาทางกลับบ้าน แต่กลับไม่พบอะไรเลย เขาบอกกับตัวเองว่ามันเป็นเพียงความโชคร้าย หรือไม่ก็ไม่ได้มองไปในทิศที่ถูกต้อง บอกกับตัวเองว่าไม่จำเป็นต้องรู้สึกท้อแท้

แต่เมื่อความลึกลับที่แท้จริงปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันโดยไม่คาดคิด  เขากลับพบว่ามันค่อนข้างยากจะยอมรับ

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเจสันจะยอมให้มันหยุดยั้งเขาจากการเคลื่อนไหวต่อไป

ผ่านการฝึกซ้อมจำลองนับครั้งไม่ถ้วนทำให้เขาสามารถปิดประตูรถได้โดยไม่ลังเล

ส่วนการยิงล่ะ?

เขาไม่มั่นใจว่าจะสามารถยิงโดนหนวดอันเรียวเล็กนั้นได้

ถ้างั้นอันที่หนากว่าล่ะ?

เขาไม่คิดว่าการขัดจังหวะอีกฝ่ายขณะที่กำลังรับประทานอาหารจะเป็นความคิดที่ดี

ที่สำคัญที่สุดแม้จะไม่ยิง ทว่าเจสันก็ยังมีทางออกอื่นที่ดีและปลอดภัยยิ่งกว่า

เจสันตั้งปืนไว้ในโหมดเซฟตี้ จากนั้นจึงเสียบมันไว้ที่เอวด้านหลัง และหมุนตัวมารีบบิดเปิดฝาถังน้ำมันของรถซึ่งอยู่ไม่ไกล เขาหยิบผ้าชิ้นหนึ่งที่เตรียมไว้นานแล้วออกมาจากกระเป๋าเสื้อและสอดเข้าไปในถังน้ำมัน

เมื่อไฟแช็กจุดติดผ้า เจสันก็หมุนตัวแล้ววิ่งหนีไป

แม้จะเป็นครั้งแรกในความเป็นจริง แต่เจสันรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

สัตว์ประหลาดแรกเกิดในรถดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงวิกฤต และเริ่มทุบกระจกรถอย่างบ้าคลั่งจนเกิดเสียงกระแทกดัง

หลังการตีสองครั้ง กระจกกันกระสุนที่เจสันติดตั้งไว้เป็นพิเศษก็เริ่มมีรอยแตกร้าวปรากฏให้เห็น

แต่สายเกินไปแล้ว

เปลวไฟรุนแรงที่พุ่งออกมาจากช่องเปิดของถังเชื้อเพลิงได้ลุกลามไปทั่วทั้งรถทันที

กระบวนการเผาไหม้นี้คล้ายกับการระเบิด มันทำให้เกิดเปลวไฟลุกโชนขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน เจสันวิ่งไปข้างหน้าโดยไม่หันหลังกลับ นั่นทำให้เขาไม่ได้สังเกตเห็นลูกไฟเล็ก ๆ ที่แยกตัวออกมาจากทะเลเพลิงอันร้อนแรง และพุ่งตรงมาทางเขา

เป็นหนวดปลาหมึกหนา!

แต่ต่างจากสิ่งที่เจสันเคยเห็นมาก่อน หนวดที่โผล่ออกมาจากเปลวเพลิงอันรุนแรงนี้ไม่เพียงแต่ไหม้เป็นสีดำเท่านั้น แต่ยังเหี่ยวเฉา และหดเล็กลงอีกด้วย โดยเหลือความยาวเพียงห้าเซนติเมตรเท่านั้นจากความยาวเดิม

อย่างไรก็ตาม แม้จะตกอยู่ในสภาพนั้น ทว่ามันก็ไม่ได้ขัดขวางสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดและการแก้แค้นของสิ่งมีชีวิตเลย

ฟุบ!

เจสันไม่มีโอกาสได้ตอบสนองใด ๆ ก่อนที่หนวดซึ่งกำลังลุกไหม้ด้วยเปลวไฟจะเกาะติดเข้าที่ปลายแขนซ้ายของเขา ท่ามกลางความเจ็บปวดจากความรู้สึกแผดเผา และกลิ่นไหม้ของเนื้อ เจสันก็ถูกแทงเข้าที่กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสของเขาอย่างกะทันหัน

“อ๊าก!”

เจสันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และล้มลงกับพื้น

หนวดปลาหมึกที่ไหม้เกรียมซึ่งสูญเสียส่วนสำคัญของร่างกายไปในเปลวเพลิงนั้นกำลังดิ้นไปมา มันกำลังพยายามแทรกซึมเข้าไปในแขนซ้ายของเจสัน ขณะที่พยายามดูดเลือด และกินเนื้อสด ๆ เข้าไปคำใหญ่

เจสันเข้าใจในที่สุดว่าทำไมชายคนนั้นถึงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาก่อนหน้านี้

เพราะทุกคำที่มันกินเข้าไปจะก่อให้เกิดความเจ็บปวดแสนสาหัส

เจสันยกมือขวาที่ยังสมบูรณ์ขึ้นมาคว้าจับหนวดส่วนที่โผล่ออกมา จากนั้นพยายามดึงมันออก

แต่ไร้ประโยชน์!

หนวดปลาหมึกไหม้เกรียมนั้นดูเหมือนจะกลายเป็นหนึ่งเดียวกับแขนซ้ายของเขา

เมื่อเขากระชากและดึง ความเจ็บปวดไม่เพียงแต่จะรุนแรงขึ้นเท่านั้น ทว่าความรู้สึกอ่อนแรงยังโจมตีเส้นประสาทของเขาเหมือนคลื่นอีกด้วย

เจสันรู้ดีว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่นานเขาจะต้องตายจากการเสียเลือดมากเกินไป

เขายังไม่อยากตาย!

ทุกคนต่างกลัวความตาย และเจสันเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ด้วยเหตุนี้เจสันจึงเลือกอาวุธที่ทรงพลังที่สุดที่เขามีอยู่ในร่างกายขณะนั้น... ฟันของเขา!

เขาเปิดปากกว้าง เผยฟันที่แข็งแรงของเขา และกัดปลายหนวดอย่างแรง

ต่างจากที่เจสันคาดไว้ หนวดที่รู้สึกแข็งเมื่อสัมผัสกลับอ่อนนุ่มมากภายใต้ฟันของเขา รู้สึกเหมือนกำลังกัดไส้กรอกแฮม แถมรสชาติยังไม่เลว น้ำข้างในมีความสดชื่นเล็กน้อย คล้ายกับปลิงทะเลย่าง

แต่…

เจสันสาบานว่าเขาไม่เคยกินอะไรที่รสชาติดีขนาดนี้มาก่อน!

ไม่ว่าจะเป็นในบ้านเกิดที่ซึ่งเขาไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้า หรือในเมืองสลีปเลส

รสชาติอันน่าลิ้มลองเช่นนี้ไม่เคยพบไม่เคยเจอมาก่อน!

เจ้าสัตว์ประหลาดที่น่าเกลียดน่ากลัวตัวนี้… ทำไมถึงมีรสชาติดีอย่างนี้ล่ะ?

ด้วยความประหลาดใจ เจสันกลืนมันลงไปโดยไม่รู้ตัว

ความรู้สึกอบอุ่นพุ่งขึ้นมาจากท้องของเขา และแพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปทั่วร่างกาย

จากนั้นบรรทัดข้อความก็เริ่มปรากฏต่อสายตาของเขา

[พรสวรรค์ ‘นักล่า’… เปิดใช้งานแล้ว!]

[กลืนกินหนวดของสวากนู!]

[ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บเล็กน้อย!]

[ความอิ่ม +2]

[นักล่า: ‘อาหาร’ บางอย่างจะไม่มีวันปรากฏในเมนูของคนธรรมดา แต่คุณแตกต่าง วิญญาณของคุณจากโลกอื่นทำให้คุณแตกต่าง สำหรับคุณ ไม่มี ‘อาหาร’ ใดที่กินไม่ได้ — สายพันธุ์รุกราน? ขออภัย ที่นี่ ในที่ของฉัน มีแค่สายพันธุ์ที่ถูกกินไปจนใกล้สูญพันธุ์เท่านั้น! ผลลัพธ์: เมื่อคุณกลืน ‘อาหารที่ผิดปกติ’ เข้าไป คุณจะได้รับความอิ่มตามปริมาณที่สอดคล้องกัน และคุณสามารถใช้ความอิ่มนั้นเพื่อทำสิ่งที่เหลือเชื่อบางอย่างให้สำเร็จได้]

เมื่อข้อความดังกล่าวปรากฏ บาดแผลบนแขนของเจสันก็หายเป็นปกติภายในเวลาเพียงลมหายใจเดียว

ข้อความที่อยู่ตรงหน้าเขามันอะไรกัน?

นักล่าเหรอ?

พรสวรรค์จากวิญญาณต่างโลก?!

การพัฒนาที่ไม่คาดคิดทำให้เจสันประหลาดใจ

แต่ก่อนที่เขาจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ประตูบ้านเลขที่ 19 ถนนเทอเรซึ่งอยู่ไม่ไกลได้เปิดออก

นายจ้างชั่วคราวผู้นั้นถือปืนเดินออกมาอย่างรวดเร็ว

ปืนในมือของอีกฝ่ายเล็งตรงมาทางเขา จากนั้นเหนี่ยวไกโดยไม่ลังเล

ปัง!

ทันทีที่อีกฝ่ายจ่อปืนมาที่เขา เจสันก็กระโจนไปด้านข้างทันที แต่ทักษะการยิงของอีกฝ่ายนั้นดีมาก แม้จะอยู่ห่างออกไปมากกว่า 20 เมตร บวกด้วยความเร็วของเจสัน เขายังสามารถยิงโดนเจสันได้

โชคดีที่มันไม่ใช่จุดสำคัญ

แค่ไหล่ของเขาเท่านั้น

เจสันรู้สึกว่าไหล่ขวาของเขาชาไปชั่วขณะ ตามมาด้วยอาการปวดแสบ

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง

เจสันพยายามบิดตัว และในที่สุดเขาก็สามารถมองเห็นนายจ้างชั่วคราวที่ถือปืนอยู่ได้อย่างชัดเจน

ใต้เสื้อฮู้ดสีดำมีหน้ากากฮ็อกกี้ปกปิดใบหน้าของเขาเอาไว้จนมิด เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ไร้ซึ่งอารมณ์แปรปรวนใด ๆ  เหมือนกับมือที่ถือปืนไว้อย่างมั่นคง ไร้ร่องรอยของการสั่นไหว

นายจ้างชั่วคราวรายนี้เล็งปากกระบอกปืนไปที่หน้าอกของเจสันแล้วดึงไกปืนอีกครั้ง

ปัง! ปัง!

สองนัด

กระสุนเข้าที่หน้าอกซ้ายขวาข้างละหนึ่งนัด

เจสันล้มลงกับพื้น เสมือนว่าความตายใกล้เข้ามา

ใครก็ตามที่ถูกยิงแบบนั้นจะต้องตายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ไม่ว่าหัวใจจะอยู่ซ้ายหรือขวา ถ้าโดนแบบนี้ไปก็ต้องตายเหมือนกัน

เจสันคิดแบบนั้น

นายจ้างชั่วคราวรายนี้เองก็คิดเช่นเดียวกัน

ดังนั้นนายจ้างชั่วคราวคนนี้จึงคว้าขากางเกงของเจสันไว้แล้วหันกลับไปด้วยความมั่นใจ เตรียมจะลากเจสันกลับไปยังเลขที่ 19

แต่เจสัน ผู้ถูกฉุดลากและใกล้สิ้นใจ เบิกตากว้าง จ้องไปยังข้อความที่ปรากฏขึ้นอีกครั้งต่อหน้าจอประสาทตาของเขา

[เผชิญกับการโจมตีร้ายแรง…]

[กินอิ่มเพื่อรักษา…]

[ความอิ่มไม่เพียงพอ!]

[ยืนยันแล้วว่าไม่สามารถรักษาให้ทั่วถึงได้!]

[เลือกระดับการรักษาสูงสุด!]

[อยู่ระหว่างการรักษา…]

[ฟื้นจากอาการบาดเจ็บสาหัสแล้ว!]

หลังจากข้อความชุดหนึ่ง เจสันซึ่งอยู่บนขอบเหวแห่งความตายสัมผัสได้ถึงชีวิตอีกครั้ง

ความเจ็บปวดยังคงอยู่ที่นั่น!

แต่ความตายได้ห่างไกลออกไป!

เขาเหลือบมองไปยังด้านหลังของคนที่กำลังลากเขาไป เขายังคงรักษาท่าทางเดิมไว้โดยไม่ดิ้นรนใด ๆ และปล่อยให้อีกฝ่ายลากเขาไป จากนั้นจึงค่อย ๆ ดึงปืนที่เหน็บไว้ตรงเอวก่อนหน้านี้ออกมา พยายามระมัดระวังที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้เกิดเสียงใด ๆ

จากนั้นเขาจึงปลดเซฟตี้ของปืน เล็งไปที่อีกฝ่ายแล้วเหนี่ยวไก

ปัง!