บทที่ 26  ขอบเขตแห่งยอดนักดาบ

บทที่ 26  ขอบเขตแห่งยอดนักดาบ

เวลาเคลื่อนไปอย่างรวดเร็ว...สองเดือนผ่านพ้นไปในพริบตา

นับตั้งแต่เหตุการณ์การเผชิญหน้าระหว่างกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวกับราชสีห์ทองคำครั้งก่อน เมอร์ฟี่ก็ใช้เวลาทั้งหมดอยู่ประจำการที่ฐานทัพเรือร่วมกับการ์ป

ชีวิตในฐานทัพเรือ แน่นอนว่า... น่าเบื่ออย่างที่สุดแม้ในช่วงแรกวิชาพื้นฐานการเดินเรือจะดูน่าสนใจบ้าง แต่สำหรับเมอร์ฟี่แล้วไม่นานก็เรียนรู้ได้หมดภายในไม่ถึงสัปดาห์

ความรู้ที่นักเดินเรือใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเชี่ยวชาญเมอร์ฟี่กลับซึมซับได้ราวกับอ่านนิทานเด็ก

และเมื่อไม่มีอะไรให้ท้าทายแล้ว ความเบื่อหน่ายก็ยิ่งทวีคูณ กิจวัตรประจำวันของเขาจึงเหลือเพียงกินข้าวสามมื้อ ฝึกฝนแรงดันวิญญาณ ฝึกวิถีมาร และฝึกดาบเท่านั้น!

โดยเฉพาะ “ดาบ” นับตั้งแต่การประลองกับเรย์ลี่ย์เมื่อคราวก่อน เมอร์ฟี่ก็เหมือนเข้าใกล้ขอบเขตของ "ยอดนักดาบ" เข้าไปทุกที

แม้จะเป็นการเติบโตในด้านเพลงดาบโดยเฉพาะ แต่เขาก็สัมผัสได้ว่า “พลังโดยรวม” ของตนเอง... กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว!

…

กลางสนามฝึกซ้อม

“...เงียบจังนะ” เมอร์ฟี่พึมพำเบาๆ ขณะนั่งอยู่ตามลำพัง

แสงแดดยามเช้าตกกระทบลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล ราวกับโลกทั้งใบหยุดนิ่งในวินาทีนั้นทุกสรรพเสียงรอบตัวพลันเงียบงันจนผิดปกติ

ไม่ใช่แค่เงียบ... แต่เหมือนโลกทั้งใบเปลี่ยนไปทุกอย่างรอบตัวเขา หยุดนิ่งไม่มีเสียงลมพัด ไม่มีเสียงคลื่น ไม่มีเสียงฝีเท้าของทหาร หรือแม้แต่เสียงหายใจของตัวเอง

มันราวกับเขาหลุดเข้าไปยังอีกโลกหนึ่งที่แปลกประหลาดและเงียบงันอย่างสิ้นเชิง…

และในจังหวะนั้นเอง เมอร์ฟี่ก็สัมผัสได้ถึง “บางสิ่ง” ที่เปลี่ยนไปอีกครั้ง!

เสียงหายใจ

แต่ไม่ใช่เสียงของมนุษย์ หรือสัตว์ใดๆ ทั้งสิ้น...มันคือ “เสียงหายใจของท่อนไม้” ที่ตั้งอยู่ตรงหน้าเขา!

ไม่เพียงเท่านั้น... เสียงหายใจของท่อนไม้นั้นไม่ได้จางลงเลยแม้แต่น้อยหากแต่ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ จนแทบได้ยินเป็นจังหวะเต้นของหัวใจ

เสียงนั้น... เต็มไปด้วย “ชีวิต” เมอร์ฟี่ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ แล้วก้าวเดินไปข้างหน้า โดยไม่หยิบซัมปาคุโตะของตนมาใช้

เขาเลือกใช้เพียงแค่ดาบไม้ธรรมดาเล่มหนึ่ง

ฟึ่บ—!

เสียงฟาดอากาศดังขึ้นแผ่วเบา แต่เฉียบขาดดุจสายลมเฉือนผิวน้ำ…เสียงของดาบไม้เฉือนอากาศดังขึ้นแหลมชัดสะท้อนก้องในโลกอันเงียบงันราวกับฉีกผืนความเงียบออกเป็นเสี่ยงๆ

ในวินาทีนั้น... แสงสีฟ้าพลันวาบวูบขึ้นอย่างฉับพลัน

ดาบไม้ธรรมดาเพียงเล่มเดียวฟันลงจากบนลงล่างอย่างเรียบง่าย แต่กลับเฉือนผ่านท่อนไม้เบื้องหน้าได้อย่างง่ายดายราวกับไม่มีแรงต้าน

รอยบากที่คมกริบเฉือนเป็นเส้นตรงสมบูรณ์แบบ ราวกับแยกโลกออกเป็นสองส่วน เศษไม้บางเฉียบร่วงหล่นตามรอยตัดอย่างแผ่วเบา…

【ยินดีด้วย! ผู้ใช้งานได้เข้าสู่ “ขอบเขตแห่งยอดนักดาบ” อย่างเป็นทางการ! ปลดล็อกระดับเทมเพลตเพิ่มขึ้นเป็น 10%!】

ทันทีที่เสียงระบบดังขึ้นในโสตประสาท เมอร์ฟี่ก็มั่นใจได้เต็มที่ เขาได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตแห่งยอดนักดาบแล้วอย่างแท้จริง

แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่านั้น... ก็คือ เทมเพลตของไอเซ็น ก็ถูกปลดล็อกเพิ่มขึ้นตามไปด้วย!

นั่นคือสิ่งที่เขาไม่คาดคิดเลยแม้แต่น้อย

เพียงแค่พลังของไอเซ็นในระดับ 10% เท่านั้น เมอร์ฟี่ก็รู้สึกได้ว่าพลังในตอนนี้... แข็งแกร่งจนสามารถเอาตัวรอดในโลกนี้ได้อย่างมั่นคงแล้ว

“แม้ตำแหน่ง ‘ยอดนักดาบ’ จะยังไม่เท่ากับพลังระดับพลเรือเอกโดยสมบูรณ์... แต่ถ้าเทียบกับ ‘วิสต้า’ อย่างน้อยก็ใกล้เคียงกันสินะ นี่คือแค่ 10% ของไอเซ็นเองเหรอ?”

เมอร์ฟี่พึมพำ พลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย

เขาไม่ปฏิเสธว่าไอเซ็นนั้นแข็งแกร่งมหาศาล

แต่หากแค่ 10% ของพลัง กลับทำให้เขาแตะขอบเขตระดับนี้ได้... นั่นมัน เกินไปมาก

【ติ๊ง! ตอบคำถามของผู้ใช้งานระดับปลดล็อก 100% ไม่ใช่ไอเซ็นในร่างผสานโฮเงียคุ แต่เป็นไอเซ็นในช่วง “มหาสงครามพันปี”】

เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับรับรู้ความสงสัยในใจของเขา

ในช่วงที่ไอเซ็นถูกผนึกพลังแรงดันวิญญาณก็ยังคงเติบโตอย่างไม่หยุดยั้งและในมหาสงครามพันปีจากการประเมินของอุราฮาระ คิสึเกะ ชัดเจนแล้วว่าพลังของไอเซ็นในตอนนั้น... เหนือกว่าร่างวิวัฒนาการของโฮเงียคุเสียอีก

แม้แต่ตอนถูกผนึกไว้ ไอเซ็นก็ยังคง “พัฒนา” ตัวเองภายในจิตใจได้เรื่อยๆ จนถึงขนาด สามารถทำลายวังของวิญญาณได้อย่างง่ายดาย

“ไม่คิดเลยว่าจะเป็นไอเซ็นในช่วงนั้นจริงๆ... แบบนี้ก็ไม่แปลกแล้วล่ะ…”

เมอร์ฟี่ลืมตาขึ้นช้าๆ พลางพึมพำออกมาเบาๆ

“...นี่สินะ พลังของ ‘ไอเซ็น’ ที่แท้จริง”

ไม่ต้องมีคำอธิบายใดเพิ่มเติมแค่ชื่อของชายผู้นั้น ก็เพียงพอจะอธิบายทุกอย่างแล้ว แม้เพิ่งปลดล็อกเพียง 10% เมอร์ฟี่ก็สามารถร่ายวิถีมารขั้นสูงทั้งหมดได้แล้วโดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ ระดับนี้ต่างจากยมทูตทั่วไปโดยสิ้นเชิง

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจน... หากปลดล็อกถึงแค่ 20% อาจสามารถสู้กับพวกโรเจอร์ได้โดยตรงแล้วด้วยซ้ำ!

“วิถีทำลายหมายเลข 90... คุโรฮิทสึกิ !”

ทันทีที่สิ้นเสียง เมอร์ฟี่ชี้นิ้วไปยังเสาเหล็กต้นหนึ่งซึ่งตั้งห่างออกไป เส้นแสงสีดำบางเฉียบจำนวนมหาศาลพุ่งขึ้นจากพื้นห่อหุ้มเสาทั้งต้นไว้ในพริบตา ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นโลงศพสีดำสนิทขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านกลางสนามซ้อม

เมอร์ฟี่ไม่ได้ใช้พลังเต็มกำลังในการร่ายครั้งนี้ เขาย่อขนาดของโลงให้เล็กลงเท่าที่จะทำได้

แต่แม้จะลดขนาดแล้ว ความสูงของ “คุโรฮิทสึกิ” ที่ปรากฏขึ้นก็ยังสูงตระหง่านมองเห็นได้ทั่วทั้งฐานทัพ

เหล่าทหารเรือที่กำลังทำงานหรือฝึกฝนอยู่นั้น ต่างพากันหยุดทุกการเคลื่อนไหวเงยหน้ามองโลงศพยักษ์กลางสนามฝึกด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและงุนงง

ครืด... ครืด...!!

เสียงแหลมสูงชวนขนลุกแทรกออกมาจากภายในโลงราวกับมีมีดนับพันเล่มกำลังฟันซ้ำไปมาในนั้นไม่หยุด

“หมอนี่... กำลังพัฒนาอะไรแปลกๆ อีกแล้วเรอะ?”

การ์ปที่ยืนอยู่ห่างออกไปหันมามองด้วยความสนใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังแรงดันวิญญาณเฉพาะตัวของเมอร์ฟี่

เพราะทั้งโลกนี้มีแค่เมอร์ฟี่ที่ใช้แรงดันวิญญาณได้ การ์ปจึงรู้ทันทีว่าต้องเป็นฝีมือหมอนั่นแน่นอน

ไม่นานนัก โลงศพดำก็ระเบิดแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยก่อนจะสลายหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย

สิ่งที่เหลืออยู่... มีเพียง ความว่างเปล่า เสาเหล็กที่อยู่ตรงกลางเมื่อครู่หายไปทั้งต้นราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน...