บทที่ 25 กลับสู่ฐานทัพกองทัพเรือ

บทที่ 25 กลับสู่ฐานทัพกองทัพเรือ

ทหารเรือ... กล้ามาเหยียบอาณาเขตของพวกเขาได้ยังไง? มิหนำซ้ำยังมาคนเดียวอย่างเปิดเผยเสียขนาดนี้ ราวกับไม่เห็นกลุ่มโจรสลัดโรเจอร์อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย!

ทันทีที่แรงกดดันจากแรงดันวิญญาณของเมอร์ฟี่จางหาย เหล่าลูกเรือของโรเจอร์จึงเริ่มขยับตัวได้อีกครั้ง

แต่ภาพที่พวกเขาเห็นตรงหน้ากลับทำให้ทุกคนยืนนิ่งค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงขณะมองชายหนุ่มผู้ค่อยๆ เดินกลับขึ้นเรือของตัวเอง... ก่อนจะแล่นเรือออกไปหาการ์ป

สีหน้าทุกคนยังคงแสดงความตะลึงไม่จางหาย

“หมอนั่นเป็นทหารเรือจริงๆ งั้นเหรอ!? แล่นเรือคนเดียวในนิวเวิลด์มาตั้งเกือบสามเดือน?” เรย์ลี่ย์เดินออกมาจากกลุ่มฝูงชนอย่างช้าๆ จ้องมองเมอร์ฟี่ที่แล่นเรือจากไปด้วยสีหน้าแปลกใจอย่างปิดไม่มิด

เพราะโดยปกติ ทหารเรือที่เข้ามาในนิวเวิลด์มักต้องรวมกลุ่มกันมา เพื่อหลีกเลี่ยงการซุ่มโจมตีจากเหล่าโจรสลัดนับไม่ถ้วน

แต่หมอนี่... ไม่ใช่แค่ “ทหารเรือธรรมดา” แต่ยังเป็นแค่ “นักเรียนฝึกหัด” ของกองทัพเรือเท่านั้น ทว่ากลับกล้าล่องเรือคนเดียวในดินแดนของสัตว์ร้ายพวกนี้

มันช่างเกินจริงอย่างไม่น่าเชื่อ

“ดูเหมือนกองทัพเรือจะตั้งความหวังไว้กับหมอนั่นสูงทีเดียว ถึงกับให้การ์ปคอยตามประกบคุ้มกันตลอดทางเลย...”

โรเจอร์ที่ยืนมองอยู่ข้างๆ กล่าวขึ้นเสียงเบา ขณะภาพการต่อสู้ระหว่างเมอร์ฟี่กับเรย์ลี่ย์ยังฉายชัดอยู่ในหัว

การเรียนรู้วิชาดาบของเรย์ลี่ย์ได้ในชั่วพริบตา และยังสามารถนำมาใช้ได้จริงทันที แม้จะยังห่างชั้นอยู่มาก แต่พรสวรรค์ระดับนั้นก็เรียกได้ว่า น่ากลัวสุดขีด

หากไม่มีอะไรผิดพลาด... เมอร์ฟี่คนนี้จะต้องกลายเป็น พลเรือเอกของกองทัพเรืออย่างแน่นอน และอาจจะกลายเป็น พลเรือเอกที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ด้วยซ้ำ

บวกกับบุคลิกอ่อนโยน สุภาพ เรียบนิ่งแบบที่ยากจะปฏิเสธได้ โรเจอร์ถึงกับคิดว่าเมอร์ฟี่นี่แหละ... คือผู้เหมาะสมที่สุดที่จะเป็น “จอมพลแห่งกองทัพเรือ” คนต่อไป

ไม่น่าแปลกใจเลยที่การ์ปจะยอมตามคุ้มกันเด็กคนนี้ด้วยตัวเอง

“แล้วไงต่อ โรเจอร์... จะแล่นเรือเลยไหม?” เรย์ลี่ย์เอ่ยถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงจ้องไปทางเรือเมอร์ฟี่

“แน่นอน... หมอนั่นไม่เกี่ยวอะไรกับเราแล้วนี่ ไปกันเถอะ! ยกสมอ!”

โรเจอร์ตอบพร้อมรอยยิ้มบาง เขารู้ดีว่าเรย์ลี่ย์หมายถึงอะไร

แต่เขาไม่คิดจะลงมือเด็ดขาดเพราะหนึ่ง... การ์ปยังอยู่ใกล้แค่เอื้อม ถ้าคิดสู้คงต้องแลกด้วยความเสียหายมหาศาล

และสอง... เมอร์ฟี่เองก็ไม่ได้อ่อนแอ หากคิดจะลอบจู่โจมก็อาจไม่สำเร็จในทีเดียว

ที่สำคัญที่สุดคือทั้งโรเจอร์และเรย์ลี่ย์ ไม่มีความเป็นศัตรูกับเมอร์ฟี่แม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... พวกเขากลับชื่นชมในความกล้าหาญของเด็กหนุ่มคนนี้อย่างเงียบๆ ด้วยซ้ำ

เมื่อพิจารณาทุกด้านแล้ว โรเจอร์จึงเลือกปล่อยให้เมอร์ฟี่จากไปโดยไม่แตะต้อง

ส่วนเรื่องที่ว่า เมอร์ฟี่จะกลายเป็นภัยคุกคามในอนาคตหรือไม่ ในฐานะหนึ่งในสามมหาโจรสลัดแห่งนิวเวิลด์ พวกเขาก็ยังมั่นใจว่า... ตนรับมือได้อยู่ดี

…

ณ ด้านหนึ่งของทะเล

“ท่านรองพลเรือเอกการ์ป” เมอร์ฟี่กล่าวทักทายอย่างสบายๆ ขณะเดินขึ้นเรือของการ์ป

“เจ้านี่มัน... ช่างกล้านัก! นิวเวิลด์น่ะไม่ใช่ที่เที่ยวเล่นนะโว้ย!”

การ์ปแหวใส่ด้วยน้ำเสียงดุดัน แต่เมื่อเห็นว่าเมอร์ฟี่กลับมาครบ 32 ประการดี เขาก็ละความตั้งใจจะไปเปิดศึกกับโรเจอร์

ความโล่งใจฉายชัดในแววตาของชายชรา แม้จะพยายามปิดไว้ก็ตาม

“ที่นี่น่าสนใจจริงๆ ครับ... และก็ช่วยให้ผมแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วด้วย” เมอร์ฟี่ตอบกลับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน น้ำเสียงสงบนิ่งดังเช่นทุกครั้ง

และเขาก็ไม่ได้พูดเกินจริง ตลอดสามเดือนในนิวเวิลด์เขาเติบโตขึ้นอย่างมาก หากกลับไปเข้าค่ายอีลิทอีกครั้งล่ะก็... มีความเป็นไปได้สูงว่าแม้แต่พลเรือโทบางคนก็อาจจะไม่ใช่คู่มือของเขาอีกต่อไป

ส่วนพลเรือเอก... ยังเร็วเกินไปในหนึ่งปีนี้ก็จริง แต่เป้าหมายนั้น เขา มั่นใจว่าจะไปถึงได้แน่!

“ว่าแต่... ได้ยินมานะว่าเจ้าน่ะ เล่นงานโจนสลัดไปทั่วในนิวเวิลด์ไม่ใช่เหรอ?”

การ์ปพูดขึ้นพลางเหล่มองเมอร์ฟี่

“เห็นว่าไปยั่วโมโหทั้งราชสีห์ทองคำกับหนวดขาวมาทีละคน…”

“ช่วงนี้อย่าทำตัวเด่นเกินไปล่ะ”

เสียงของชายชราหนักแน่นขึ้น “การเผชิญหน้าระหว่างสองสัตว์ประหลาดนั่นทำให้สถานการณ์ในนิวเวิลด์ปั่นป่วนไปหมด รอให้เรื่องของพวกมันจบก่อนแล้วค่อยเคลื่อนไหวก็ยังไม่สาย”

การ์ปเตือนอย่างจริงจัง สถานการณ์ในตอนนี้วุ่นวายเกินไป และการแสดงตัวมากเกินไปในตอนนี้อาจกลายเป็นเป้าหมายของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้

ส่วนเรื่องที่เมอร์ฟี่ไปมีเรื่องกับราชสีห์ทองคำและหนวดขาว การ์ปก็ไม่ได้รู้สึกเป็นห่วงอะไรมากนัก ในฐานะทหารเรือการเข้าปะทะกับพวกโจรสลัดก็เป็นเรื่องปกติ

แม้จะไม่สามารถจัดการสองคนนั้นได้โดยตรง แต่การลงมือกับลูกน้องของพวกมันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่สุด

“เข้าใจแล้วครับ ท่านรองพลเรือเอกการ์ป” เมอร์ฟี่พยักหน้า

เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปยุ่งในศึกใหญ่ระหว่างพวกจักรพรรดิแต่อย่างใด เป้าหมายที่เขาวางไว้ก่อนหน้านี้ก็พากัน “หลบหัว” ชั่วคราว ไม่อยากโดนลูกหลงจากการปะทะของสองสัตว์ประหลาดเช่นกัน

การเข้าไปปะทะกับพวกนั้นตรงๆ ในตอนนี้ไม่มีความหมายเลย

เขายังไม่อาจต่อกรกับหนวดขาวหรือราชสีห์ทองคำได้แน่นอนส่วนพวกลูกน้องของหนวดขาว แม้เมอร์ฟี่จะเอาชนะได้ แต่ในช่วงเวลานี้ "หัวหน้าหน่วย" หลายคนในอนาคตยังไม่ได้ปรากฏตัว บางคนอาจเป็นเพียงลูกเรือฝึกหัดที่ยังไม่มีพลังเท่าไหร่ด้วยซ้ำ อีกตั้งกว่า 30 ปีกว่าจะถึงช่วงเวลาเริ่มเรื่องหลัก

การเข้าไปสู้ตอนนี้ก็ไม่ได้อะไรเลย

ในทางกลับกัน... เขาควรใช้ช่วงเวลานี้ขัดเกลาทักษะดาบของตัวเองจะดีกว่าอย่างไรเสีย ราชสีห์ทองคำกับหนวดขาวก็ไม่ได้โง่พอจะเปิดศึกกันโดยไม่มีเหตุผล

อีกทั้งยังมีทหารเรือคอยจับตาอยู่ทั้งสองฝ่าย พวกนั้นไม่มีทางเปิดศึกยืดเยื้อแน่นอน

แม้ตอนนี้จะดูรุนแรงแค่ไหน... โอกาสที่จะเกิดศึกจริงก็แทบไม่มี

“ฮ่าฮ่าฮ่า! นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะพูดง่ายขนาดนี้!” การ์ปหัวเราะลั่น ก่อนจะตบไหล่เมอร์ฟี่อย่างแรงด้วยท่าทีพอใจ

“ไปกันเถอะ! กลับฐานทัพเรือก่อน เซ็นโงคุกับพวกเขาออกเดินทางไปแล้ว เราจะไปสมทบและประจำการเฝ้าที่นั่นพอดี!”

แม้จะพูดเหมือนปกติ แต่ในน้ำเสียงของการ์ปนั้น… ฟังได้ชัดว่าเขา มองเมอร์ฟี่เป็นกำลังรบหลักระดับสูง คนหนึ่งเข้าให้แล้ว

และไม่ใช่แค่ “กำลังรบ” ธรรมดา แต่เป็นกำลังรบที่ไว้ใจให้ประจำการอยู่ในฐานใหญ่ของกองทัพเรือในนิวเวิลด์ได้เลย