บทที่ 3 เซฟเฟอร์ผู้ตื่นเต้น

บทที่ 3 เซฟเฟอร์ผู้ตื่นเต้น

แต่ในเวลานี้ เมอร์ฟีไม่มีเวลามองสีหน้าของเซฟเฟอร์เลยแม้แต่น้อย

"วิถีทำลายที่ 4 เบียคุไร!"

สายฟ้าสีขาวเจิดจ้าพุ่งออกจากมือของเมอร์ฟี รวดเร็วดุจดาวตกที่ฉีกฟากฟ้า

ชั่วพริบตา ทั่วทั้งลานประลองถูกปกคลุมด้วยแสงสายฟ้าแผดเสียงกึกก้อง พุ่งตรงเข้าหาเซฟเฟอร์ด้วยพลังอันบ้าคลั่ง

โครม!

เสียงคำรามอันน่าสะพรึงดังสนั่น บอลซาลิโนที่ยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับรู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบในหูอย่างชัดเจน

"หมอนี่...เด็กกว่าฉันจริงๆ น่ะเหรอ? พลังแบบนี้มัน...!" บอลซาลิโนเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ

เพียงการโจมตีเดียวเมื่อครู่ พลังและความเร็วของเมอร์ฟีก็เหนือกว่าเขาอย่างขาดลอยแล้ว

ไม่รอช้า เขาจับจ้องไปยังม่านหมอกหนาทึบเบื้องหน้า อยากรู้ผลลัพธ์ของการปะทะครั้งนี้โดยเร็ว

ในขณะที่หมอกค่อยๆ จางลง เงาร่างของใครบางคนเริ่มเผยให้เห็นอย่างรางเลือน บอลซาลิโนกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เพราะเขารู้ว่า ภาพที่กำลังจะเห็นต่อไปนี้ อาจทำให้เขาตะลึงงันจนพูดไม่ออก

เมื่อม่านหมอกสลายไปจนหมด ร่างของเซฟเฟอร์ก็ปรากฏขึ้นเต็มตา

ชายร่างใหญ่ยืนหยัดอยู่ตรงนั้นด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง มือทั้งสองประสานกันไว้ตรงอก ราวกับรับการโจมตีเต็มแรงด้วยมือเปล่า

น่าแปลกใจที่บนมือของเซฟเฟอร์แทบไม่มีร่องรอยบาดเจ็บให้เห็น นอกจากรูเล็กๆ รูหนึ่งที่ดูเหมือนถูกทะลวงผ่าน

แต่ว่า...!

สายตาอันแหลมคมของบอลซาลิโนจับได้ในทันทีที่พื้นใต้เท้าของเซฟเฟอร์มีรอยลากยาวประมาณสี่ถึงห้าเมตร!

กลืนน้ำลายเอื้อก…

เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นในความเงียบสงัด

เซฟเฟอร์ยังคงมองตรงมายังเมอร์ฟีด้วยสายตาที่ซับซ้อนยิ่งนัก

แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ปล่อยพลังเต็มกำลัง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะมีใครสามารถผลักเขาถอยหลังได้อย่างชัดเจนเช่นนี้

ไม่ใช่ว่าเซฟเฟอร์ไม่เคยพบพานอัจฉริยะมาก่อน

ตัวเขาเองที่ก้าวขึ้นมาเป็นหนึ่งในพลเรือเอกของกองทัพเรือ ก็เคยผ่านการต่อสู้นับไม่ถ้วนมาแล้ว ทั้งพวกโจรสลัดยักษ์ใหญ่ที่ห้ำหั่นกับเขาในทะเลล้วนเป็นอัจฉริยะด้วยกันทั้งนั้น

แต่เมื่อเปรียบเทียบกับเด็กหนุ่มตรงหน้า ซึ่งมีอายุยังไม่ถึงยี่สิบปีดี ก็ทำให้เหล่าอัจฉริยะที่เคยพบพานดูจืดจางลงไปในทันที

เซฟเฟอร์ถึงกับเห็นภาพแวบหนึ่งในใจ ดาวรุ่งพุ่งแรงของกองทัพเรือ...กำลังถือกำเนิดขึ้นอย่างช้าๆ

แม้ว่าครั้งหนึ่ง เขาจะเคยสูญเสียครอบครัว จนเกือบตัดใจจากทุกสิ่ง แต่ลึกๆ แล้ว เซฟเฟอร์ยังคงเป็นห่วงอนาคตของทะเล และอนาคตของกองทัพเรือเสมอ

ปัจจุบัน กองทัพเรือมีพลเรือเอกตัวจริงเพียงคนเดียวที่ปฏิบัติหน้าที่อย่างเปิดเผย

ตัวเขาเองกับการ์ป แม้จะมีพลังระดับพลเรือเอก แต่ต่างคนต่างเลือกเส้นทางที่ต่างกัน เขาถอยไปสู่แนวหลังเพื่อปั้นรุ่นใหม่ ส่วนการ์ปปฏิเสธการเลื่อนตำแหน่งอย่างเด็ดขาด

ถึงจะยังสามารถกดข่มเหล่าโจรสลัดได้อยู่ แต่ก็เริ่มดู 'ฝืนตัวเอง' มากขึ้นทุกที

หากเมอร์ฟีได้รับการฝึกฝนอย่างเหมาะสม...บางที ไม่ถึงสิบปี เด็กคนนี้ก็อาจก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง 'พลเรือเอก' คนต่อไปได้!

"อัจฉริยะ...! อัจฉริยะตัวจริง!" เซฟเฟอร์กำหมัดแน่น ดวงตาสะท้อนประกายลุกวาว

แต่เขาก็รีบข่มความตื่นเต้นเอาไว้ ไม่ยอมปล่อยให้อารมณ์กระทบต่อการสอนในอนาคต

"ดีมาก เมอร์ฟีใช่ไหม? ว่าแต่...เธอมีเป้าหมายอะไรในอนาคต?"

"ผมเหรอครับ? อนาคต?" เมอร์ฟีชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง พลางดันแว่นตากรอบเหลี่ยมขึ้นช้าๆ

ดวงตาอ่อนโยนทว่าเปี่ยมด้วยความแน่วแน่จ้องมองเซฟเฟอร์ ตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เต็มไปด้วยความปรารถนาแรงกล้าว่า

"ในอนาคต...ผมอยากเป็นฮีโร่ครับ ฮีโร่ที่ปกป้องความยุติธรรม และคุ้มครองผู้คน!"

สายลมอ่อนๆ พัดเส้นผมสีขาวของเด็กหนุ่มให้พลิ้วไหว เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลา อ่อนโยนแต่เด็ดเดี่ยว

น้ำเสียงนุ่มลึกเปี่ยมเสน่ห์ของเขา ไม่ได้เปล่งออกมาเพียงถ้อยคำธรรมดา แต่มันคือเสียงสะท้อนของความฝันในใจที่แท้จริง

เซฟเฟอร์มองเด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยนและสายตาแน่วแน่ตรงหน้าอย่างตะลึงงัน

อยากเป็นฮีโร่…

ความฝันนี้ ช่างเหมือนกับตัวเขาเองในอดีตไม่มีผิด

เมื่อนานมาแล้ว...ตอนเขายังเป็นวัยรุ่น ก็เข้าร่วมกองทัพเรือด้วยความคิดบริสุทธิ์นี้เอง เพื่อเป็น "ฮีโร่" ที่ปกป้องความยุติธรรม

หลังจากเงียบงันไปครู่หนึ่ง เซฟเฟอร์ก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แล้วหันไปมองบอลซาลิโนและซาคาซึกิที่ยังยืนอยู่ได้อีกสองคน ก่อนประกาศว่า

"วันนี้พอแค่นี้ พรุ่งนี้ฉันจะประกาศรายชื่อผู้ผ่านเข้าค่ายฝึกยอดฝีมือ"

เอ่ยจบ เซฟเฟอร์ก็หมุนตัวเดินจากไปทันที โดยยังไม่ได้ทดสอบพลังของบอลซาลิโนด้วยซ้ำ

ทันทีที่เซฟเฟอร์จากไป เขาก็รีบรุดตรงไปยังสำนักงานของพลเรือเอก ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าไป เซ็นโงคุก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

"มีอะไรเหรอ? ไม่ใช่ว่าจะไปทดสอบเด็กใหม่เหรอ?"

"เซ็นโงคุ! กองทัพเรือเราได้อัจฉริยะแล้ว! อัจฉริยะตัวจริง!"

เซฟเฟอร์ไม่ตอบคำถาม แต่กลับเดินตรงเข้ามา ตบโต๊ะของเซ็นโงคุเสียงดัง ปากก็พร่ำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า

"อัจฉริยะที่ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ เด็กคนนั้นไม่ใช่ระดับเดียวกับพวกเราเลย! อายุแค่ยี่สิบ แต่มีพลังราวกับสัตว์ประหลาด!

ฉันมีลางสังหรณ์ว่า...ไม่ช้าไม่นาน หมอนั่นจะสามารถก้าวข้ามพวกเราไปได้แน่นอน!"

มองเห็นท่าทีตื่นเต้นจนพูดแทบไม่เป็นคำของเซฟเฟอร์ เซ็นโงคุก็อดยิ้มไม่ได้

เขากล่าวอย่างอารมณ์ดีว่า

"โอ้โห...เด็กใหม่ที่มีแววจะก้าวข้ามพวกเรางั้นเหรอ? ฟังดูน่าตื่นเต้นดีนะ"

สำหรับเซ็นโงคุที่เป็นถึงพลเรือเอกแห่งกองทัพเรือ ผู้ไร้ผู้ท้าชิงในโลกใบนี้ เขาไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรนัก

สำหรับเขา การที่กองทัพเรือมีต้นกล้าที่แข็งแกร่งเช่นนี้เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง และเหนือสิ่งอื่นใด สิ่งที่ทำให้เขาดีใจยิ่งกว่าคือการได้เห็นเซฟเฟอร์กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

หลังจากเหตุการณ์ในอดีต เซฟเฟอร์กลายเป็นคนซึมเศร้าราวกับต้นไม้เฉาตาย แต่ตอนนี้...เขากลับมามีพลังใจอีกครั้งแล้ว

อย่างไรก็ตาม...ลึกๆ ในใจ เซ็นโงคุก็อดรู้สึกอยากรู้ไม่ได้

เด็กอัจฉริยะที่ทำให้เซฟเฟอร์ผู้มีมาตรฐานสูงขนาดนี้ถึงกับตื่นเต้นได้ขนาดนี้...ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน