ตอนที่ 39 นครร้างแห่งความตาย

ภายในป่าทึบ

ซูเฉินเดินฝ่าดงป่าด้วยดวงตาแดงก่ำ

แขนเสื้อขาดวิ่นจากการโดนพืชมีหนามเกี่ยว ร่างกายเต็มไปด้วยคราบโคลนสกปรกจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม

เสียงปืนดังขึ้นจากด้านหลัง มันชัดเจน...และใกล้เข้ามาทุกที

“กิ้งก่ายักษ์นั่นน่าจะพอถ่วงเวลาได้อีกสักพัก...” เขาประเมินสถานการณ์เงียบ ๆ ขณะพยายามฝืนลากร่างอันอ่อนล้าไต่ลงจากเนินเขา

เมื่อครู่ เขาเพิ่งลอบเข้าไปในเขตกิ้งก่ากลายพันธุ์เพื่อล่อมันออกไปปะทะกับภาคีอัศวิน

หากไม่ทำเช่นนั้น… ป่านนี้เขาคงถูกจับตัวไปแล้ว

"ใกล้จะเช้าแล้ว… เสี่ยวหยูน่าจะปลอดภัยดี...”

ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เท้าของเขาก็พลันลื่นไถล ร่างกายเสียหลักจนกลิ้งตกไปตามไหล่เขา

"โอ๊ยยย..."

ร่างกระแทกพื้นจนเต็มไปด้วยรอยถลอก ฝืนสูดหายใจเข้าออกลึก ๆพร้อมพยายามข่มความเจ็บก่อนกัดฟันยันตัวลุกขึ้น

เขาส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อเรียกสติ แต่ทันใดนั้นก็ต้องชะงักกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า

ไม่ไกลออกไปนัก… เค้าโครงเมืองอันเลือนรางค่อย ๆ ปรากฏท่ามกลางแสงอาทิตย์ในยามเช้า

ตึกระฟ้ามากมายตั้งตระหง่านราวกำแพงยักษ์...มันทั้งงดงามและยิ่งใหญ่

แสงแดดสาดส่องกระทบผนังและกระจกของตึกจนเปล่งประกายระยิบระยับ ราวกับถูกเคลือบด้วยทองคำ

...เมืองเป่ยเจ๋อ

เศษซากปรักหักพังจากโลกเก่า

หลังใช้ชีวิตเยี่ยงคนป่ามานานหลายเดือน...ซูเฉินยืนอึ้งราวกับมนุษย์ถ้ำที่เพิ่งเคยเห็นมหานครเป็นครั้งแรก

"โฮสต์… ตรวจพบคลื่นชีวไฟฟ้าจำนวนมากเบื้องหน้า และมีความผันผวนของพลังงานบางอย่างที่รุนแรงผิดปกติ… อันตรายอย่างมาก!”

คำเตือนจากชิปสปาร์คฉุดเขากลับสู่โลกความเป็นจริงอีกครั้ง

ซูเฉินไม่ลังเล เขารีบวิ่งไปตามทางลาดมุ่งหน้าสู่เมืองเป่ยเจ๋อ

เพราะสำหรับเขาแล้ว ความอันตรายเป็นเรื่องสัมพัทธ์

หากสามารถแทรกตัวหลบซ่อนในเมืองนั้นได้…โอกาสรอดพ้นจากการไล่ล่าของภาคีอัศวินจะยิ่งสูงมากขึ้น

เมื่อมาถึงขอบชายเมือง ซูเฉินเห็นมูลสัตว์จำนวนมากเกลื่อนกลาดอยู่ตามพื้น

รีบคว้ามันมาป้ายตัวจนทั่วทันทีโดยไม่สนว่ามันจะมีเชื้อโรคหรือไวรัสหรือไม่

ภายใต้คำแนะนำจากชิปสปาร์ค เขาสามารถหลีกเลี่ยงพื้นที่ที่มีสัตว์กลายพันธุ์ชุกชุม และวิ่งเลาะเข้าไปในตรอกตามกำแพงเมืองได้สำเร็จ

ตามท้องถนนเต็มไปด้วยใบไม้แห้งที่เน่าเหม็นจนแทบสำลัก

เมื่อเข้าใกล้ตัวเมือง ผนังอาคารรอบตัวล้วนซีดหม่น และเต็มไปด้วยรอยกัดกร่อนจนรูพรุนและมูลสัตว์แปะเกรอะกรัง

ตามตึกสูงมีเถาวัลย์กลายพันธุ์เลื้อยพาดตามผนังและงอกออกจากรอยแตกของอาคาร

นกกลายพันธุ์จำนวนมากบินวนอยู่บนท้องฟ้า รังของพวกมันคนกระจายไว้ตามชั้นต่าง ๆ ของตึก

ป้ายร้านค้ามากมายตกเกลื่อนพื้นหรือห้อยเอียงอยู่ที่หน้าประตู ไม่ว่าจะเป็นร้านนวดเท้า ซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านตัดผม ร้านขายของผู้ใหญ่ ร้านขายปลาย่าง หรือร้านสะดวกซื้อ ฯลฯ

ตามถนนเต็มไปด้วยซากรถยนต์ที่ถูกทิ้งร้างจนเหลือแต่โครง เครื่องยนต์และอะไหล่ต่าง ๆ ถูกถอดออกไปจนหมดเกลี้ยง ภายในรถมีเพียงโครงกระดูกเก่า ๆ ที่ถูกไฟไหม้จนดำเป็นตอตะโก

“นี่มัน นครร้างแห่งความตายชัด ๆ...”

ซูเฉินพึมพำในใจ

"ระบบ หาที่พักที่ปลอดภัยกว่านี้ให้หน่อย”

"ตรวจพบสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ 157 ตัวในรัศมี 800 เมตร ตัวที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างจากโฮสต์ 100 เมตร ระบบไม่สามารถคาดเดาเส้นทางเคลื่อนไหวของพวกมันได้ จึงไม่สามารถประเมินได้ในขณะนี้"

ซูเฉินหยุดฝีเท้าแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ

ไม่ไกลออกไป…มีอาคารชั้นเตี้ยที่ยังคงสภาพพอรับได้อยู่ จึงรีบมุ่งหน้าเข้าไปที่นั่น

ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้…การไม่เคลื่อนไหวหากไม่จำเป็นย่อมดีที่สุด

รอจนกว่าฟ้าสาง…ค่อยขยับหาทำเลที่เหมาะสมกว่านี้อีกทีจะดีกว่า

แต่ทันใดนั้น… น้ำเสียงสังเคราะห์ของชิปสปาร์คก็พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น “ตรวจพบสนามแม่เหล็กพลังงานมืดระดับต่ำ  ห่างไปทางขวาของโฮสต์ 1.8 กิโลเมตร!”

ซูเฉินขมวดคิ้วลังเลเล็กน้อย ว่าควรจะเดินตามไปเก็บอนุภาคมืดพวกนั้นดีหรือไม่…

......

บริเวณเชิงเขาที่ซูเฉินพลัดตกลงมา

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องจ้าจนไป่หยิงต้องหรี่ตาลงมองไปยังซากโลกเก่าที่เบื้องหน้า

เหล่าลูกน้องที่อยู่ด้านหลังเขาก็ตกตะลึงเช่นกัน แม้จะเคยบุกตะลุยซากเมืองที่อันตรายยิ่งกว่านี้มาแล้ว… แต่ทุกครั้งที่ได้เห็นภาพแบบนี้ก็ยังอดที่จะตื่นตะลึงไม่ได้!

"โลกเก่า…มันเคยเป็นยังไงกันแน่นะ?"

คำถามนี้ผุดขึ้นในใจของทุกคน

"หัวหน้าครับ ยังจะตามต่อไหมครับ?" ลูกน้องคนหนึ่งที่เนื้อตัวมอมแมมเอ่ยถาม

ไป่หยิงพูดอย่างใจเย็น “ภารกิจหลักของเราคือการมาที่เมืองเป่ยเจ๋อเพื่อค้นหาสาเหตุของการขยายตัวในเขตปนเปื้อน”

"ในเมื่อมาถึงแล้ว…ก็เข้าไปดูกันสักหน่อยเถอะ”

ลูกน้องคนนั้นลังเล "แต่เราแทบไม่มีข้อมูลเลยนะครับ และซากปรักหักพังพวกนี้ก็อันตรายมากด้วยนะครับ!”

"หึ“ไป่หยิงยิ้มเยาะ”มีคนเบิกทางไว้ให้แล้ว แกยังจะกลัวอะไร?"

ลูกน้องอีกคนอดไม่ได้ที่จะถาม "หัวหน้า… เราจำเป็นต้องไล่ตามหมอนั่นด้วยเหรอครับ?"

ไป่หยิงพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "เดิมทีก็ไม่จำเป็น… แต่ตอนนี้…ฉันต้องจับมันให้ได้!”

เขามองไปที่ลูกน้องแล้วอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง  "พวกแกเคยคิดบ้างไหม...ว่าทำไมมันถึงหลบกระสุนของฉันได้ทั้งหมด?"

"ทำไมถึงหาเส้นทางหนีในป่าทึบที่ซับซ้อนขนาดนี้ได้?"

"ทั้งที่ไม่มีสัมภาระติดตัว แต่กลับวางระเบิดได้ตลอดทาง… ระเบิดพวกนั้นมาจากไหน?”

"เดิมที ข้อมูลของพวกมันอาจจะไม่ได้สำคัญอะไรมากนัก… แต่ตอนนี้… ฉันคิดว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับความผิดปกติในเขตปนเปื้อนนี้แน่ ๆ”

หลังจากอธิบายจบ ไป่หยิงก็ออกคำสั่งเสียงเย็น "ตรวจสอบอุปกรณ์ให้พร้อม เตรียมตัวบุกเข้าเมือง ห้ามยิงปืนโดยไม่จำเป็น!”

เหล่าลูกน้องเริ่มขยับตัวตามคำสั่ง พร้อมหยิบมีดสั้นออกมาถือไว้ในมือ

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา… การยิงปืนในซากเมืองเก่า มีแต่จะนำหายนะมาหาตัว

พวกเขากระจายกำลังออกเป็นกลุ่มเล็ก ๆ แต่ยังคงรักษาระยะห่างที่เหมาะสม เพื่อให้สามารถสังเกตความเปลี่ยนแปลงรอบตัวได้ในวงกว้าง

แต่ทันทีที่ย่างเท้าเข้าสู่เขตเมือง...

ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นจากที่ไกล ๆ พร้อมกับเสียงกรีดร้องของมนุษย์!

ปัง! ปัง! ปัง! - -

"โฮกกกก—"

เสียงปืนกระตุ้นให้สัตว์กลายพันธุ์ส่งเสียงคำรามสนั่นก้องไปทั่วซากเมือง และเสียงตอบรับจากที่ไกลออกไปก็ดังขึ้นตามมาเป็นทอด ๆ คล้ายปฏิกิริยาลูกโซ่

ไป่หยิงและลูกน้องรีบหาที่กำบัง พวกเขาเห็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์จำนวนมากกำลังพุ่งตัวออกมาจากตึกอย่างรวดเร็ว

พวกมันวิ่งเร็วมาก และปีนป่ายอย่างชำนาญ พวกมันปีนขึ้นไปบนกำแพงสูง ก่อนจะกระโดดจากตึกหนึ่งไปอีกตึก และมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เสียงปืนดังขึ้น

เมืองที่เคยเงียบงัน บัดนี้กลับคลาคล่ำไปด้วยความวุ่นวาย!

"หัวหน้า… จำนวนผู้สูญสิ้นที่นี่มันมากผิดปกติไปไหมครับ...?” ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างจริงจัง

ไป่หยิงขมวดคิ้วแน่น เขาเองก็รู้สึกได้

หลังเกิดหายนะครั้งใหญ่ ผู้สูญสิ้นรุ่นแรกจะมีพฤติกรรมคล้ายสัตว์ป่า ไล่ฆ่าและกินกันเอง

กระทั่งรุ่นถัดมาที่เริ่มรู้จักเรียนรู้การแยกพวกเดียวกันและศัตรู พวกมันกินรากไม้ ผลไม้ ออกล่าแมลงหรือสัตว์ป่า แต่ก็ยังคงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ดุร้ายและไร้ระเบียบ บางครั้งเมื่อพวกมันหิวจัด…ก็ยังคงกินพวกเดียวกันเอง

จนกระทั่งผู้สูญสิ้นรุ่นที่สามถือกำเนิด พวกมันสามารถใช้อาวุธและเครื่องมือต่าง ๆ ได้ และมีการปกครองที่เป็น “ลำดับขั้น”

หรือเรียกพวกมันได้อีกอย่างว่า… "ฮันเตอร์"

โดยปกติแล้ว ในเขตปนเปื้อนระดับต่ำ… ไม่ควรมีผู้สูญสิ้นจำนวนมากขนาดนี้

เว้นเสียแต่ว่าที่นี่จะมีทรัพยากรมากพอให้พวกมันอยู่รอด

เสียงปืนจากระยะไกลเงียบลงอย่างรวดเร็วในเวลาไม่ถึงนาที

"คงจะเป็นพวกนักล่าอิสระ” พวกนักล่าที่แข็งแกร่ง บางครั้งก็กล้าเสี่ยงเข้ามาในซากเมืองเป่ยเจ๋อเพื่อออกตามหาขุมสมบัติ

ไป่หยิงวิเคราะห์อย่างใจเย็นก่อนจะสั่งให้ลูกน้องเคลื่อนกำลังต่อ พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความระมัดระวัง

ทันใดนั้น…ดวงตาของเขาก็เบิกโพลง เขาเห็นชายคนหนึ่งร่างเปรอะไปด้วยมูลสัตว์ ฉวยโอกาสขณะที่ผู้สูญสิ้นกำลังวุ่นวายกับเสียงปืน…รีบวิ่งข้ามถนนและเข้าไปในอาคารร้าง

"เจอเป้าหมายแล้ว ไล่ตามไป!"

ไป่หยิงคำรามเสียงต่ำและรีบไล่ตามซูเฉินไปในทันที

ด้วยพลังระดับ C ของเขา…  หากไม่เจอนักล่าด้วยกันเอง เขาก็สามารถวิ่งพล่านไปทั่วซากปรักหักพังระดับต่ำนี้ได้อย่างอิสระ!