ตอนที่ 40 เจรจา

ณ ศูนย์การค้าเก่าแห่งหนึ่ง

ซูเฉินวิ่งฝ่าเศษกระจกที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นไปอย่างเร่งรีบ

ภายในโถงร้างชั้นล่าง… นอกจากซากศพก็ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย สินค้าทุกอย่างถูกกวาดจนเกลี้ยง เห็นได้ชัดว่าถูกพวกนักล่าที่ผ่านมาก่อนหน้ารื้อค้นเอาไปหมดแล้ว

ภายใต้การนำทางของชิปสปาร์ค เขาพบบันไดเลื่อนที่ดับสนิทก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน

ที่ข้างบันได… มีซากหุ่นยนต์อัจฉริยะสองตัววางทิ้งไว้ ฝุ่นจับหนาเตอะ หัวของมันห้อยพาดอยู่ที่หน้าอก

ทันทีที่ไปถึงชั้นสอง… เขาก็เห็นไป่หยิงและลูกน้องกำลังพุ่งเข้ามาทางประตู

ซูเฉินรีบหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปต่อ

ไป่หยิงมองตามอย่างรวดเร็วก่อนจะนำลูกน้องไล่ตามไปติด ๆ

จนกระทั่งเมื่อถึงชั้นห้า… พวกเขามาถึงบริเวณห้องน้ำชายและหญิง ที่มีภาพวาดง่าย ๆ ของชายในชุดสูทและหญิงในกระโปรงสั้นประดับบนกำแพง

เหล่าภาคีอัศวินกรูกันเข้าไปข้างใน ปืนทุกกระบอกเล็งไปยังเป้าหมายด้านหน้า

ไป่หยิงเย้ยหยัน "ไม่หนีต่อแล้วหรือไง?"

ซูเฉินค่อย ๆ หันหลังกลับมาช้า ๆ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเปื้อนฝุ่นของเขา

ม่านตาของไป่หยิงหดเล็กลงในทันที

เหตุเพราะเขาเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังถือระเบิดไว้ในมือ!

ซูเฉินยกมือขึ้นก่อนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ขอเตือนไว้ก่อนนะ…นี่คือระเบิดไฮดรอลิกนิวเคลียร์ NTX-057 ฉันถอดฟิวส์หน่วงเวลาออกแล้ว ถ้าฉันเผลอปล่อยมือเมื่อไหร่… มันจะปล่อยแรงดันอุณหภูมิสูงออกมาภายใน 0.01 วินาที!”

"และเมื่ออนุภาคนิวเคลียร์สัมผัสกับอากาศ พลังทำลายล้างของมัน...ก็คงมากพอที่จะถล่มตึกนี้ได้ทั้งตึก”

"ถ้าพวกนายมั่นใจว่าจะหนีออกจากรัศมีระเบิดได้ภายใน 0.01 วินาทีพ้นล่ะก็… เชิญยิงได้เลย”

ขณะวิ่งไล่ตามบันไดเมื่อครู่ ฝ่ายตรงข้ามไม่กล้ายิงเขาแม้แต่นัดเดียว ซูเฉินจึงรู้ได้ทันทีว่าพวกนั้นต้องการจับเขาเป็น ๆ

เหล่าภาคีอัศวินต่างพากันหน้าซีดเมื่อได้ยินคำพูดของซูเฉิน

‘ไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้ว!’

ถอดฟิวส์หน่วงเวลาออก…นั่นเท่ากับว่าเขากำลังฆ่าตัวตายเช่นกัน! เว้นเสียแต่ว่า…เขาจะถือระเบิดไว้ในมือแบบนั้นไปตลอดชีวิต หรือไม่ก็หาวิธีแยกชิ้นส่วนมัน

ไป่หยิงหรี่ตา สัญชาตญาณบอกเขาว่าระเบิดในมือซูเฉินนั้นอันตรายมากจริง ๆ

มันทำให้เขาอยากจะรีบหนีออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด

"นายมาจาก 'เทคโนโลยีแห่งอนาคต' งั้นเหรอ?" ไป่หยิงเอ่ยถามกะทันหัน

ซูเฉินใบหน้าเปื้อนฝุ่นจนมองไม่เห็นสีหน้าที่แท้จริงไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่ถามกลับว่า "ตอนนี้เราจะคุยกันดี ๆ ได้หรือยัง? อย่าคิดจะเล่นงานฉันเด็ดขาด… เพราะต่อให้ร่างกายของฉันถูกแช่แข็ง… ฉันก็ยังขยับนิ้วโป้งได้อยู่”

ไป่หยิงมองดูมือขวาสีดำสนิทของซูเฉิน

เขาเป็นคนแรกที่เก็บปืนพกและยกมือขึ้น จากนั้นคนอื่น ๆ จึงลดปืนลงตามแต่ยังคอยระวังภัยรอบตัว

"ตามล่าฉันทำไม?" ซูเฉินถามเสียงเย็น

ไป่หยิงกลับมาตั้งสติได้อีกครั้ง ก่อนพูดอย่างใจเย็น "คิดว่าเป็นคำถามที่ไม่จำเป็นต้องตอบเท่าไหร่”

ซูเฉินพยักหน้า "งั้นฉันขอเปลี่ยนคำถาม… รถของฉัน…และคนในรถ…ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”

"ไม่รู้สิ“ไป่หยิงตอบตรง ๆ”ฉันส่งคนตามไปแค่ห้าคน”

ซูเฉินขมวดคิ้ว "พลังต่อสู้ระดับไหน?”

"นักรบพันธุกรรมระดับ F …ไม่มีพวกแขนขาเทียม"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นซูเฉินก็รู้สึกโล่งใจ ถ้าเป็นแค่ระดับ F ล่ะก็… ถึงจะแพ้แต่ซูเสี่ยวหยูน่าจะหนีรอดได้

"ถึงตาฉันถามบ้างแล้ว“ไป่หยิงขยับข้อมือ”เมื่อกี๊นายเป็นคนขับใช่ไหม? หลบกระสุนของฉันได้ยังไง?”

"ไม่ขอตอบ!" ซูเฉินปฏิเสธที่จะตอบในทันที

ไป่หยิงหรี่ตาลงและถามต่อ "แล้วระเบิดนั่น…ไปเอามาจากที่ไหน?”

ซูเฉินลังเลเล็กน้อยก่อนจะถอดนาฬิกาข้อมือข้างขวาออกแล้วโยนให้ไป่หยิง

อีกฝ่ายไม่ได้รีบรับ แต่มองดูมันตกลงพื้น

ลูกน้องคนหนึ่งก้มเก็บมันขึ้นมาและตรวจสอบอย่างระมัดระวัง ก่อนจะส่งมอบให้ไป่หยิง

"นี่เรียกว่า นาฬิกาเก็บของ แค่สัมผัสสิ่งของที่ต้องการ …มันจะบันทึกข้อมูลอนุภาคของสิ่งของนั้น”

"ที่หน้าปัดมีเข็มแยกต่างหาก เมื่อหมุนมันไปอันไหน ก็จะแปลงสิ่งของนั้นเป็นข้อมูลดิจิทัล เห็นช่องสี่เหลี่ยมพวกนั้นไหม? ช่องที่สว่างอยู่หมายถึงความจุในการจัดเก็บ หมุนเข็มไปอีกทางก็จะสามารถนำสิ่งของออกมาได้"

หลังจากฟังคำอธิบายของซูเฉินจบ ลูกน้องที่อยู่ข้าง ๆ ทดลองทำตามโดยหยิบมีดสั้นออกมาดู และมันก็ได้ผลจริง ๆ!

ทำให้ไป่หยิงยิ่งมั่นใจว่าอีกฝ่ายมาจาก "เทคโนโลยีแห่งอนาคต"

หลังจากลองเล่นอยู่พักหนึ่ง ไป่หยิงก็โยนนาฬิกาคืนให้ซูเฉิน เขาไม่กล้าใส่อะไรที่ไม่รู้จักแบบนั้นไว้บนข้อมือตัวเองหรอก

"บอกมา… จุดประสงค์ที่ ‘เทคโนโลยีแห่งอนาคต’ ส่งนายมายังเขตเป่ยเจ๋อคืออะไร? หรือว่า…ความผิดปกติทั้งหมดนี้…เป็นฝีมือนาย!?"

ซูเฉินส่ายหน้าโดยไม่ลังเล "ฉันไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วยทั้งนั้น ถ้าพวกนายไม่ตามล่าฉัน… ฉันก็คงไม่มาที่นี่”

ไป่หยิงยิ้มเยาะในใจ "เหรอ? แล้วของที่นายเอาไปขายในเมืองแบล็ควอเตอร์นั่น…จะอธิบายว่าไง?"

ซูเฉินยักไหล่ “ของพวกนั้นฉันสะสมมานานแล้ว จะเอาไปแลกอาหารสักหน่อยมันผิดตรงไหน?”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมปริปาก ไป่หยิงก็แสยะยิ้ม

"ในเมื่อนายไม่ยอมให้ความร่วมมือ ก็ไปด้วยกันเลยแล้วกัน!”

เขาไม่เชื่อว่าซูเฉินจะเข้ามาในเมืองร้างโดยไม่มีจุดประสงค์ ตราบใดที่ติดตามเขากลับไป… ไม่ช้าก็เร็ว…ต้องเจอพิรุธอะไรบางอย่างแน่นอน

ซูเฉินปวดหัวตุ้บ ๆ แต่พอนึกดี ๆ แล้ว มีพวกนี้ตามเป็นโล่ก็ดีเหมือนกัน อาจเป็นโอกาสให้เขาแย่งพลังสนามแม่เหล็กสสารมืดได้ง่ายขึ้น

"เชิญตามสบาย… แต่ฉันขอเตือนไว้อีกครั้ง… รัศมีระเบิดในมือฉันกว้าง 800 เมตร ถ้ามีใครโจมตี ฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของพวกนาย”

"ไม่ต้องห่วง ฉันจะรับประกันความปลอดภัยให้นายเอง”

ไป่หยิงยังคงยืนกรานที่จะติดตามเขาไป

จากนั้นทั้งสองฝ่ายจึงเดินลงบันไดไปพร้อมกัน

เหล่าภาคีอัศวินกระจายกำลังออกโดยเว้นระยะห่างสิบเมตร ส่วนไป่หยิงเดินตามซูเฉินไปติด ๆ ห่างกันเพียงสองเมตร

เมื่อเดินผ่านชั้นสาม ซูเฉินเห็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์จำนวนมากวางอยู่บนเคาน์เตอร์

ที่นี่น่าจะเป็นโซนขายสินค้าดิจิตอลของศูนย์การค้า

เขาเดินเข้าไปพร้อมกับระเบิดในมือ

ไป่หยิงและคนอื่น ๆ รีบตามไปติด ๆ

ซูเฉินค้นหาบางอย่างท่ามกลางกองขยะเหล่านั้น

ด้วยความช่วยเหลือจากชิปสปาร์ค เขาสามารถสำรวจพื้นที่นี้ไปได้กว่าครึ่ง และได้รับชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์จำนวนมากที่สามารถย่อยสลายเป็นไมโครนาโนอนุภาค ซึ่งเป็นวัสดุหลักในการผลิตนาฬิกาเก็บของได้

ไป่หยิงมองดูอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะพึมพำในใจ "ยังจะบอกอีกเหรอว่าไม่ใช่คนจาก ‘เทคโนโลยีแห่งอนาคต’ ?”

หลังจากนั้น ทั้งสองฝ่ายก็ออกจากตึกไปพร้อมกัน

ตอนนี้พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ส่วนใหญ่กลับรังตามเดิม

ท้องถนนที่ว่างเปล่า…ดูเงียบเหงาและอ้างว้าง

ซูเฉินเดินไปยังใจกลางเมืองตามการนำทางของชิปสปาร์ค

ระหว่างทาง…เขาจะเก็บทุกอย่างที่คิดว่ามีประโยชน์ ไม่เว้นแม้แต่เสื้อผ้าที่ยังอยู่ในสภาพดี

ไป่หยิงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น "มาที่นี่เพื่อเก็บขยะงั้นเหรอ?"

เขาไม่เข้าใจเลยว่าเสื้อผ้าเก่า ๆ พวกนั้นจะเอาไปทำอะไรได้

ซูเฉินที่กำลังเพลิดเพลินกับการเก็บของไม่คิดสนใจคำพูดนั้น

เสื้อผ้าพวกนี้… หากนำไปซ่อมแซมด้วยอนุภาคมืดสักหน่อยก็จะกลายเป็นเครื่องแต่งกายสุดหรูที่ผู้เล่นต้องคลั่งไคล้แน่นอน!

เมื่อเดินผ่านลานจอดรถ ซูเฉินก็ทำหน้าเสียดายอย่างเห็นได้ชัด

ถ้าเอารถพวกนี้กลับไปได้… เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องยานพาหนะของผู้เล่นอีกต่อไปแล้ว

แต่วัตถุขนาดใหญ่ในซากปรักหักพังนั้นยากที่จะนำออกไปด้วยได้ แม้แต่นักล่าสมบัติก็ยังเน้นของมีค่าขนาดเล็กที่พกพาง่ายเท่านั้น

มีเพียงกองกำลังใหญ่ ๆ อย่างเมืองอรุณรุ่งเท่านั้นที่กล้าขนย้ายเสบียงเหล่านี้หลังจากเคลียร์พื้นที่และกำจัดสัตว์ประหลาดทั้งหมดเสร็จ เพราะต้องใช้กระบวนการฆ่าเชื้อและตรวจสอบอย่างละเอียดทุกชิ้นอีกครั้ง

แต่เนื่องจากมีหลายกองกำลังในดินแดนรกร้างที่สามารถผลิตของพวกนี้ได้เอง กองกำลังส่วนใหญ่จึงไม่ต้องการเสียเวลาและกำลังพลไปกับซากปรักหักพังขนาดใหญ่เช่นนี้

"ระบบ… หากยึดสนามแม่เหล็กพลังงานสสารมืดที่นี่ได้ สัญญาณของระบบจะเชื่อมต่อกับฐานที่มั่นเดิมได้ไหม?”

"ขึ้นอยู่กับว่าสนามพลังงานสสารที่นี่มีอนุภาคมืดมากน้อยแค่ไหน หากมีมากกว่าหนึ่งล้านอนุภาค… หลังจากที่โฮสต์เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับร่างกายแล้ว… ก็มีโอกาสเชื่อมต่อกับฐานที่มั่นเดิมได้สำเร็จ”

ซูเฉินพยักหน้ารับเงียบ ๆ

……

เริ่มสายหน่อย จะได้ยินเสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะ ๆ จากซากปรักหักพัง ส่วนใหญ่จะอยู่บริเวณชายขอบเมือง คงเป็นพวกนักล่าสมบัติที่เข้ามาเสี่ยงโชค

ยิ่งลึกเข้าไปในเมือง… จำนวนสัตว์ประหลาดก็ยิ่งหนาแน่น ร่องรอยของนักล่าก็ยิ่งน้อยลง ความถี่ในการถูกโจมตีก็เพิ่มขึ้นตาม

ความสามารถในการต่อสู้ของภาคีอัศวินและไป่หยิงทำให้ซูเฉินตื่นตาตื่นใจ

ไม่ว่าจะเป็นการประสานงานหรือทักษะการต่อสู้ระยะประชิด…ล้วนเฉียบขาดและโหดเหี้ยม!

โดยมากมักจะเป็นการสังหารศัตรูได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว!

เที่ยงวัน

ซูเฉินเสนอให้พักทานอาหารกลางวันกันก่อน ไป่หยิงสั่งให้ลูกน้องผลัดกันพักกินข้าว

ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังกินอาหารอยู่นั้นเอง… ซูเฉินก็หันกลับไปมองอาคารหลังหนึ่ง

ไป่หยิงที่มีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วรีบหันไปมองตาม

เขาเห็นใบหน้าที่แข็งทื่อโผล่ออกมาจากหน้าต่างที่แตกบนชั้นสองซึ่งอยู่ห่างออกไปกว่าร้อยเมตร ผมเผ้ากระเซิง ร่างกายท่อนบนถูกปกคลุมด้วยเสื้อผ้าขาดวิ่น

ดวงตาซีดเซียวจ้องมองมาที่ซูเฉินและพรรคพวก มือของมันถือปืนลูกซองเก่า ๆ ที่กำลังเล็งมาที่พวกเขา!

...นี่คือผู้สูญสิ้นรุ่นสาม! หรือที่เรียกกันว่า… "ฮันเตอร์"!

ยังไม่ทันที่ซูเฉินจะได้ขยับตัว

ไป่หยิงยกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงปืนดังขึ้นจากกระบอกยาว!

ปัง!

เสียงปืนสั้นและดังก้องไปทั่ว

หัวของฮันเตอร์ระเบิดก่อนที่มันจะทันได้เหนี่ยวไก!

"ไปกันต่อ!"

ไป่หยิงสะพายปืนไว้ด้านหลังและออกคำสั่งเสียงเรียบ

ขณะนั้นเอง... ใบหน้าซีดเหี่ยวย่นที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีดำจำนวนหนึ่งก็โผล่ออกมาจากตึกสูงโดยรอบ ดวงตาซีดเซียวของพวกมันทั้งหมดจ้องมองมายังทิศทางที่เสียงปืนดังขึ้น!