ตอนที่ 38 บุกเลยพวก! ใครดีใครได้!

หลังจาก [ทุ่งหญ้าบนหัว] โดนยิงทะลุศีรษะ

ทันทีที่เลือดสาดกระเซ็น ร่างของเขาก็กลายเป็นผงธุลีและสลายหายไปในอากาศก่อนจะตกถึงพื้น

ปืนไรเฟิล AK-47 +5 ในมือสลายกลายเป็นทรายสีดำ

ไอเทมที่ถูกผูกมัดไว้แล้วจะไม่ดรอปหลังจากผู้เล่นเสียชีวิต และไม่สามารถซื้อขายได้

หลังล่องลอยอยู่กลางอากาศเพียงครู่หนึ่ง ผงทรายสีดำเหล่านั้นก็สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ส่วนไอเทมอื่น ๆ อย่างเกราะหนัง หมวกกันน็อก ฯลฯ ตกกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น

เพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้าง ๆ รีบเก็บอุปกรณ์ที่ดรอปได้อย่างช่ำชองใส่กระเป๋าเป้ของตน

......

ณ ลานกว้างศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาว

พลังงานที่มองไม่เห็นค่อย ๆ รวมตัวกันก่อนจะปรากฏเป็นรูปร่าง

จากนั้น [ทุ่งหญ้าบนหัว] ในกางเกงขาสั้นสีขาวก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง

ปืนไรเฟิล AK +5 กลับมาอยู่ในมือของเขาเช่นเดิม

"บ้าเอ๊ย!!!"

เขาเงยหน้าส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับคนเสียสติ

ผู้เล่นคนอื่นที่กำลังทำภารกิจอยู่รอบ ๆ ต่างพากันหันมามอง

"หัวเขียว นี่เป็นบ้าอะไรของแกวะ!?"

"เวรเอ๊ย! หยุดโวยวายได้ไหม!? ฉันตกใจแทบตาย!"

"สงสัยไอเทมคงจะระเบิดหมดละมั้ง”

[ทุ่งหญ้าบนหัว] แผดเสียงอยู่นาน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าตื่นเต้นและตะโกนลั่น

"นี่ พวก! ฉันค้นพบสุดยอดความลับเข้าต่างหากละเว้ย!!"

ท่าทางบ้าคลั่งของเขาทำให้ผู้เล่นรอบข้างเริ่มสนใจ

"เจออะไร? บอสใหญ่เหรอ?”

[ทุ่งหญ้าบนหัว] กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น "เควสลับ! ฉันเจอเควสลับเข้าแล้ว!!”

ผู้เล่นคนอื่น ๆ ต่างพากันตกตะลึง!

พวกเขารุมล้อม [ทุ่งหญ้าบนหัว] ราวกับหมาป่าที่ได้กลิ่นคาวเลือด ต่างพากันอยากรู้ว่าเขาไปเจอเควสลับนั่นมาได้อย่างไร

[ทุ่งหญ้าบนหัว] เริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ด้วยความตื่นเต้น

"ฉันกำลังเปิดตี้กับ [คุณชายล่าเถียว] [พระจอมเจ้าเล่ห์] และคนอื่น ๆ เพื่อออกไปล่ามอนสเตอร์ที่หลังเขา แต่แล้ว…”

……

หลังจากฟังเรื่องราวอันแสนวุ่นวายของเขาจบ ความกระตือรือร้นของเหล่าผู้เล่นก็พลันพลุ่งพล่าน!

สายตาทุกคู่ต่างเป็นประกาย

"กองกำลังศัตรูปริศนา? นี่มันต้องเป็นเนื้อเรื่องหลักแน่ ๆ"

"กล้าดียังไงถึงมาทำร้ายเทพธิดาของฉัน!? ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้!"

"บ้าเอ๊ย! ใครมันกล้ามาหาเรื่องคนของศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาวของพวกเรากันห๊ะ!?"

"พี่น้องทั้งหลาย! บุกโว้ยย! ไปช่วย NPC ของเรากัน!”

"ไป ๆ ๆ มีเควสให้ทำ เท่ากับมีเงินให้ฟาร์ม! รวย ๆ ๆ"

โดยมี [ทุ่งหญ้าบนหัว] นำทาง ผู้เล่นยี่สิบถึงสามสิบคนวิ่งออกจากศูนย์หลบภัยพลางพูดคุยกันเจื้อยแจ้ว

บนหลังคา…ดวงตาจักรกลของเสวียนจีจื่อเหลือบมองตามไปเล็กน้อย

ระบบตรวจสอบของมันได้ยินทุกอย่างที่ [ทุ่งหญ้าบนหัว] พูดอย่างชัดเจน

"ภาคีอัศวิน...? เสี่ยวหยูกำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างนั้นสิ…”

ดวงตาของมันสว่างวาบ ก่อนจะรีบเก็บแผงชาร์จพลังงานและก้าวเท้ายาว ๆ ตามหลังผู้เล่นไป

ผู้เล่นบางคนโพสต์เรื่อง "เควสลับ" ลงบนฟอรัม

หลังได้รับข่าวสาร ผู้เล่นที่กำลังสำรวจและล่ามอนข้างนอกต่างรีบมุ่งหน้าไปยังภูเขาหลังศูนย์หลบภัยเช่นกัน

บางคนใจร้อนถึงกับฆ่าตัวตายในเกมเพื่อที่จะได้วาร์ปกลับมาที่ลานกว้าง

เพราะกลัวจะพลาดรางวัลจากเควสนี้!

……

“ล็อกเป้าแบบแม่นยำ!”

ฟิ้ววว—ตูม!

[พระจอมเจ้าเล่ห์] เปิดใช้งานสกิล ก่อนจะเล็งไปที่ตำแหน่งของอัศวินคนหนึ่ง

จรวดเล็กพุ่งออกไปพร้อมควันสีขาว ก่อนจะระเบิดตูมสนั่น!

"หา? ยังไม่ตายอีกเหรอ?" [พระจอมเจ้าเล่ห์] เกาหัวด้วยความงุนงง

NPC ฝั่งตรงข้ามมีปฏิกิริยาตอบสนองเร็วมาก และสามารถหลบได้ทันแม้กระทั่งตอนที่เขากำลังยกบาซูก้าขึ้นเล็ง

อีกทั้งยังหมุนรถมาบังแรงระเบิด ก่อนจะพลิกตัวหลบไปหลังกิ่งไม้ใหญ่อีกต้นอย่างชำนาญ

"ระวัง! ศัตรูมีอาวุธหนัก!"

สมาชิกภาคีอัศวินคนหนึ่งที่อยู่หลังต้นไม้ตะโกนเตือนคนในหน่วย

ขณะที่อัศวินคนนั้นกำลังหลบการโจมตีอยู่…

[คุณชายล่าเถียว] ก็รีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวซูเสี่ยวหยูลากกลับมาหลบหลังต้นไม้

ด้านหลัง มีผู้เล่น ID [เมเปิ้ลคลั่ง] ถือปืนไรเฟิลอัตโนมัติ M416 พร้อมเปิดใช้สกิล "ความชำนาญปืนไรเฟิล" ก่อนจะระดมยิงใส่จุดที่อัศวินคนนั้นหลบซ่อนอยู่!

ตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก! ฉึก!

อัศวินคนหนึ่งที่กำลังจะยิงสวน…โดนกระสุนเจาะฝ่ามือจนเลือดสาดกระเซ็น

"โดนแล้ว! มันเสียเลือดแล้ว!" [เมเปิ้ลคลั่ง] ตะโกนลั่น

สกิลยิงจรวดของ [พระจอมเจ้าเล่ห์] กำลังคูลดาวน์ เขาจึงเปลี่ยนมาใช้ปืนไรเฟิลและเปิดใช้งานสกิลเพื่อยิงสวนกลับ

เสียงปืนที่ดังขึ้นและความเจ็บปวดที่หน้าท้องช่วยปลุกซูเสี่ยวหยูที่บาดเจ็บจนเกือบหมดสติกลับมาได้อีกครั้ง

เธอสะบัดแขนจน [คุณชายล่าเถียว] เกือบกระเด็น

ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่ภาคีอัศวินด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะคว้าปืนกลแก็ตลิงออกมาจากนาฬิกาข้อมือแล้วกระหน่ำยิงใส่ศัตรูอย่างบ้าคลั่ง!

ตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก! - -

[คุณชายล่าเถียว] ลุกขึ้นจากพื้น "โอ้โห! โคตรโหด! เท่เป็นบ้า!!"

จากนั้นเขาก็หยิบปืนกลขึ้นมายิงใส่ศัตรูตาม

ภายใต้การโจมตีครั้งใหญ่นี้… ภาคีอัศวินทั้งห้าคนทำได้เพียงหลบหลังที่กำบัง ไม่กล้าแม้แต่จะยื่นปืนเพื่อโต้กลับ

ตูม!

ถังน้ำมันของมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งถูกยิงจนเกิดเป็นระเบิดเพลิง!

แต่อัศวินเหล่านี้คือผู้ช่ำชอง ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน และมีพลังระดับ F ประสบการณ์การต่อสู้ของพวกเขาเหนือกว่าผู้เล่นและซูเสี่ยวหยูมาก

พวกเขารอจังหวะที่ผู้เล่นเปลี่ยนกระสุนหรือสกิลหมดคูลดาวน์ แล้วสวนกลับ!

ฉึก!

[คุณชายล่าเถียว] โดนยิงเข้าที่ไหล่

แต่เขากลับแค่เหลือบมองบาดแผล ราวกับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ ก่อนจะเปลี่ยนกระสุนต่อ

จากนั้นเขาก็ก้มตัวลงและตะโกน "คุ้มกันฉันที! ฉันจะเติมเลือด!"

จากนั้นเขาก็หยิบชุดปฐมพยาบาลออกมาจากกระเป๋า ฉีดยาเข้าที่หน้าอก บีบยาใส่แผล

โจวเล่งที่อยู่ในรถเห็นทุกการกระทำของ [คุณชายล่าเถียว] ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง

“บาดเจ็บสาหัสขนาดนั้นแต่กลับยังสงบนิ่งได้! อายุยังน้อยแต่กลับมีความอดทนมากขนาดนี้… หากไม่ตายไปซะก่อน…อนาคตต้องกลายเป็นยอดคนแน่!”

จากนั้นเขาก็เห็นชายหนุ่มอีกคนหนึ่งกำลังปืนขนาดใหญ่ขึ้นมาอีกครั้ง

ถึงแม้จะมีเลือดไหลอาบบนหน้าอก…แต่เขาก็ยังคงเล็งปืนและยิงอย่างต่อเนื่อง

แต่ทันใดนั้น…ร่างกายเขาก็เซถลาจนเกือบล้ม

"เชี่ย! ฉันโดนยิงตอนไหนวะเนี่ย!?" [พระจอมเจ้าเล่ห์] เช็ดเลือดที่หน้าอก… ตอนนี้จะให้หยิบชุดปฐมพยาบาลขึ้นมาก็ไม่ทันแล้ว

เขาจึงตะโกนเสียงดัง "ไอ้พวกบ้า! อย่าลืมเก็บของให้ฉันด้วยล่ะ!”

พูดจบ…ร่างของเขาก็ทรุดลง

โจวเล่งเบือนหน้าหนี ไม่อาจทนเห็นภาพนั้นได้

เด็กหนุ่มอายุยังน้อย…แต่กลับสงบนิ่งแม้กระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิต

เพื่อช่วยเหลือคนอื่น… เขาถึงกับไม่รู้สึกตัวเลยว่าตัวเองถูกยิงเข้าให้

หัวใจของโจวเล่งเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ ชื่นชม และสงสาร

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้ากลุ่มใหญ่ก็ดังขึ้นจากเชิงเขา

"ลุยยย!"

"เร็วเข้า! ไปแย่งของมา!"

"โยนระเบิดเลย! ไอ้แก่นไม้ อย่ามา KS ฉันนะโว้ย!” (KS = การแย่งฆ่า)

……

โจวเล่งเห็นคนหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งในชุดแปลก ๆ ถืออาวุธหลากหลายประเภทกำลังวิ่งกรูกันเข้ามา!

แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ตื่นตระหนก และความหิวกระหาย

โจวเล่งอดไม่ได้ที่จะนึกถึงพวกโจรในแดนรกร้างตอนที่ออกปล้นสะดม

ภาคีอัศวินทั้งห้าที่หลบอยู่หลังต้นไม้ต่างพากันหน้าซีดเผือด!

จากความเร็วในการวิ่งและกระโดดของอีกฝ่าย ก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายมีพลังระดับ F เหมือนกัน!

การต่อสู้เริ่มขึ้น! แต่…ก็จบลงอย่างรวดเร็ว

โดยใช้เวลาทั้งหมดไม่ถึงห้านาที

เหล่าภาคีอัศวินทั้งห้าถูกกองทัพผู้เล่นไร้สติล้อมจนมุม ถล่มเละ

เมื่อระดับพลังเท่ากัน ก็ไม่มีเวลาให้แม้แต่จะคิดหาวิธีรอด

ทันทีที่ขึ้นมอเตอร์ไซค์พยายามหนี…ก็จะถูกถล่มด้วยระเบิดมือ ปืนจรวด และกระสุน

โจวเล่งมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้ามึนงง เหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากโลกความเป็นจริง

เขาไม่เคยเห็นใครที่ทั้ง…บ้าบิ่น ไร้สติ และไม่กลัวตายขนาดนี้มาก่อน

“คนพวกนี้… ไม่กลัวตายกันเลยเหรอ?”

ขณะที่เขากำลังตกตะลึงไร้สติ…ก็เห็นผู้เล่นกลุ่มนั้นกรูกันเข้าไปแย่งเก็บอุปกรณ์ของเหล่าภาคีอัศวิน

คนที่มาไม่ทัน ก็ได้แต่เสียดายหน้าเจื่อน

และในตอนนั้นเอง เขาก็เห็นหุ่นยนต์ตัวหนึ่งเดินเข้าไปหาซูเสี่ยวหยูที่กำลังหมดสติอยู่บนพื้นเพราะเสียเลือดมาก

มันอุ้มเธอขึ้นมา…แล้วเดินไปที่รถกระบะ

"หุ่นยนต์อัจฉริยะงั้นหรือ...?”

โจวเล่งคาดเดาในใจอย่างหวาดหวั่น

เสวียนจีจื่อเดินมาที่หน้าต่างรถ จ้องมองโจวเล่งและพูดด้วยน้ำเสียงสังเคราะห์ไร้อารมณ์

"ซูเฉินอยู่ไหน?”

คำถามนี้เต็มไปด้วยความคิดแบบมนุษย์ จนทำให้ดวงตาโจวเล่งเบิกโพลง

"นี่แก…ผู้ไร้ความตายงั้นเหรอ!?"

ร่างกายของโจวเล่งสั่นเทาเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต เขาพูดไม่ออกอยู่พักใหญ่

เสวียนจีจื่อเพียงนิ่งเงียบ ก่อนจะอุ้มซูเสี่ยวหยูเข้าไปในรถ

จากนั้นก็ใช้มือข้างหนึ่งจับกันชนหน้ารถ แล้วลากรถทั้งคันลงเขาไป