ตอนที่ 37 เควสลับ – พี่น้องทั้งหลาย เตรียมลุยได้!

คืนนั้น…

วี้ —

วี้ —

เหล่าภาคีอัศวินจำเป็นต้องชะลอความเร็วในยามค่ำคืนเพื่อความปลอดภัย

ทว่าสายตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้หมวกกันน็อกของไป่หยิงกลับน่าขนลุกชวนตัวสั่นสะท้าน!

ตาขาวของเขากลายเป็นสีเหลืองอ่อนอย่างผิดธรรมชาติ ม่านตาขยายและหดตัวเป็นจังหวะ ๆ ราวกับดวงตาของนกอินทรีที่ทั้งคมกริบและดุดัน!

"หยุดก่อน"

ไป่หยิงหยุดรถกะทันหันและเดินไปยังต้นไม้ที่หักโค่นต้นหนึ่ง

หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยิ้มเยาะ "พวกมันคงถึงขีดจำกัดกันแล้วล่ะ”

เขายกมือ ก่อนจะออกคำสั่งเสียงเรียบเย็น “ตามต่อ!”

เมื่อมาถึงจุดที่ซูเฉินเคยจอดรถไว้ เขาก็หยุดอีกครั้ง

สายตาอันคมกริบของเขากวาดมองไปตามริมฝั่งแม่น้ำ

เขาเห็นรอยล้อรถก่อน จากนั้นค่อยพบรอยเท้าเล็ก ๆ ที่ทอดยาวลงไปในแม่น้ำ แม้จะอยู่ท่ามกลางความมืด…เขาก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน

"โอ้?… แยกกำลังออกเป็นสองกลุ่มงั้นเหรอ?" ไป่หยิงยิ้มเยาะ

เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงจะใช้วิธี “เสียเบี้ยเพื่อรักษาตัวขุน” เพราะไม่รู้ว่าเขามี “ดวงตาเหยี่ยว” ที่มองเห็นได้แม้กระทั่งกลางคืน

เขาจึงตัดสินใจคิดว่าคนในรถคงไม่สำคัญเท่าไหร่ ส่วนคนที่ข้ามแม่น้ำไป…คือเป้าหมายหลัก

แต่ไป่หยิงผู้มากประสบการณ์จะไม่มีทางมองข้ามรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ

"หลิวจื่อ พาคนตามรอยรถไปห้าคน”

"อีกสองคนเฝ้ารถที่นี่  ที่เหลือ…ตามฉันมา! ข้ามแม่น้ำไป!"

ลูกน้องคนหนึ่งลังเลก่อนจะพูดขึ้น "หัวหน้าหน่วยครับ… กลางคืนแบบนี้มันอันตรายเกินไปนะครับ อีกอย่าง…พวกนั้นจะข้ามแม่น้ำไปได้ยังไงกัน...?"

ตอนที่พวกเขากำลังช่วยคนในหน่วยที่ตกลงไปในแม่น้ำเมื่อครู่นี้ พบว่าน้ำในแม่น้ำถูกปนเปื้อนอย่างหนัก แถมยังเต็มไปด้วยสัตว์กลายพันธุ์อีกจำนวนมาก การว่ายน้ำข้ามไป…แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ไป่หยิงยิ้มเยาะ  “ถ้าพวกแกยังคิดว่าเป็นไปไม่ได้…นั่นยิ่งเป็นไปได้ว่าพวกมันต้องข้ามแม่น้ำไปแล้วแน่ ๆ”

"อย่าพูดมาก แถวนี้มันก็แค่ชายขอบเขตปนเปื้อน ไม่มีสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงหรอก”

พูดจบ เขาก็แยกชิ้นส่วนปืนไรเฟิล สะพายไว้ด้านหลัง หยิบมีดสั้นออกมา แล้วกระโดดลงแม่น้ำไปเป็นคนแรก

ลูกน้องคนอื่น ๆ หยิบมีดสั้นออกมาแล้วกระโดดตามลงไป

โดยไม่มีใครทันสังเกตเลยว่า มีสาหร่ายยาว ๆ พันติดขาใครบางคนในกลุ่มพวกเขาอยู่…และใต้น้ำนั่นเอง ถุงพลาสติกขนาดเล็กที่ถูกบรรจุเลือดไว้ก็ถูกระชากออก เลือดสีแดงสดค่อย ๆ กระจายไปตามกระแสน้ำ

พรวด!

ยังไม่ทันที่เหล่าภาคีอัศวินจะว่ายน้ำไปได้ไกล ฝูงปลากลายพันธุ์ก็กรูกันเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง!

"ใจเย็นไว้ พยายามทำให้พวกมันสลบ และอย่าให้มีการเสียเลือดโดยเด็ดขาด!" ไป่หยิงตะโกนสั่งเสียงดัง

หากฆ่าพวกมันในแม่น้ำ กลิ่นเลือดจะยิ่งดึงดูดสัตว์กลายพันธุ์ให้เข้ามามากกว่าเดิม

โชคดีที่ภาคีอัศวินแต่ละคนล้วนแข็งแกร่ง พลังต่ำสุดของคนในหน่วยคือระดับ F

หลังจากตะลุมบอนกันอยู่พักหนึ่ง ไม่นานสถานการณ์ก็ถูกควบคุมได้

……

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ไป่หยิงเพิ่งจะปีนขึ้นจากน้ำ ทันใดนั้นสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปก่อนจะรีบกลิ้งตัวหลบ

ตูม! ตูม! ตูม!...

ระเบิดกับดักหลายลูกทำงาน!

ระเบิดพวกนี้มีอานุภาพทำลายล้างที่จำกัด แต่มันก็ช่วยพิสูจน์ได้แล้วว่าการตัดสินใจของเขาถูกต้อง ศัตรูข้ามแม่น้ำมาจริง ๆ

แม้ไม่แรงพอจะสังหาร แต่โคลนที่กระจายเปรอะเต็มตัวทำให้ไป่หยิงหัวเสียเล็กน้อย

"ดีมาก… พวกแก…ทำสำเร็จแล้ว! ทำให้ฉันโกรธจนได้!”

ไป่หยิงสะบัดผมสีขาวที่ปรกหน้าผาก พลางหรี่ตาจนม่านตาหดจนเหลือเท่าปลายเข็ม

เขาเริ่มหมดความอดทนกับเหยื่อตัวแสบพวกนี้เต็มที!

……

ทางด้านซูเฉิน เมื่อได้ยินเสียงระเบิดดังแว่วมาไกล ๆ จึงเอ่ยถามระบบ "กับดักทำงานแล้วใช่ไหม?"

"ใช่แล้ว ชิปคลื่นชีวภาพจะทำงานได้แค่กับสัตว์เลือดอุ่นเท่านั้น”

แม่น้ำเต็มไปด้วยปลากลายพันธุ์ซึ่งเป็นสัตว์เลือดเย็น แน่นอนว่าต้องไม่ใช่พวกนั้น

"เร็วมาก”

ซูเฉินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ภาคีอัศวินนี่สมคำร่ำลือจริง ๆ สามารถไล่ตามเขาทันได้เร็วขนาดนี้เชียว

เขาหยิบระเบิดออกมาอีกหนึ่งลูก ฝังลงดิน จากนั้นก็ใช้คอลัมน์ระบบนิเวศแยกส่วนประกอบอิเล็กทรอนิกส์บางอย่างในนาฬิกาข้อมือ สร้างชิปคลื่นชีวภาพ และวางไว้ข้าง ๆ

หลังจากวางกับดักเสร็จ ซูเฉินก็รีบวิ่งต่อ

"ห่างไปทางขวา 500 เมตร ตรวจจับคลื่นชีวภาพได้"

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน ซูเฉินก็รีบชะลอฝีเท้าและหลีกเลี่ยงบริเวณนั้นอย่างระมัดระวัง

ตรงนั้นคงมีสัตว์กลายพันธุ์อยู่...

ด้วยความสามารถในการตรวจจับระยะสั้นของชิปสปาร์ค ซูเฉินจึงสามารถหลีกเลี่ยงสัตว์กลายพันธุ์และวางกับดักไปพร้อม ๆ กัน ขณะมุ่งหน้าสู่ใจกลางเขตปนเปื้อน

เขาไม่รู้ว่าจะหนีรอดไปได้อีกนานแค่ไหน แต่จากเสียงปืนที่ดังไล่หลังมา…ก็รู้ได้ทันทีว่าศัตรูกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

……

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากขับมาได้พักใหญ่ ในที่สุดซูเสี่ยวหยูก็เริ่มคุ้นชินกับการควบคุมรถ

ร่างกายที่ผ่านการปรับแต่งพันธุกรรม ทำให้การประสานงานกล้ามเนื้อ และความเร็วในการตอบสนองของเธอนั้นเหนือกว่าคนทั่วไปหลายเท่า

ไฟหน้ารถส่องสว่างไปยังถนนข้างหน้า

นาน ๆ ครั้งจะมีสัตว์กลายพันธุ์พุ่งเข้าหารถ ซูเสี่ยวหยูไม่ได้หักหลบ แต่เลือกที่จะพุ่งชนหรือยิงใส่พวกมันโดยตรงแทน

ไม่นาน เธอก็ได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นจากด้านหลัง

เธอแอบยิ้ม… ในที่สุดก็มีคนติดกับ!

“แบบนี้พี่ก็น่าจะปลอดภัยแล้วสินะ!”

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซูเสี่ยวหยูก็ยิ่งระดมยิงอย่างบ้าคลั่งมากขึ้นไปอีก

ในความมืด เธอไม่สามารถมองเห็นได้ว่ามีศัตรูกี่คนที่กำลังไล่ตามมา

โจวเล่งพูดว่า "หนูน้อย ส่งปืนให้ฉันกระบอกหนึ่งเถอะ เธอแค่ตั้งใจขับรถไปก็พอ”

ซูเสี่ยวหยูส่ายหน้า "ไม่ได้นะลุง… บาดแผลลุงยังไม่หายดี อย่าเพิ่งขยับตัวเลย”

"หึ ระวังตัวดีจริง ๆ”

โจวเล่งถอนหายใจและแค่นยิ้ม เขาอยากจะช่วยเหลือ แต่เห็นได้ชัดว่าซูเสี่ยวหยูยังไม่ไว้ใจเขา

ฟังจากเสียงของมอเตอร์ไซค์ที่ดังแว่วตามมา โจวเล่งพอจะเดาได้ว่าแผนของซูเฉินสำเร็จแล้ว

ไม่มีเสียงปืนของไป่หยิง เท่ากับว่าตราบใดที่พวกเขาสามารถสลัดการไล่ล่าครั้งนี้ได้ พวกเขาก็จะปลอดภัย

ซูเสี่ยวหยูขับรถอย่างรวดเร็ว ไร้ความลังเลฝ่าถนนในยามค่ำคืน

เหล่าภาคีอัศวินที่อยู่ด้านหลังไม่สามารถเล็งเป้าหมายได้ อีกทั้งยังมีสัตว์กลายพันธุ์ในป่าโจมตีพวกเขาเป็นระยะ ๆ จึงได้แต่ขับตามหลัง รอให้ศัตรูพลาดท่าก่อน

พืชพันธุ์ที่เติบโตริมแม่น้ำมีขนาดค่อนข้างเล็ก เพราะรากของต้นไม้ส่วนใหญ่จะถูกสัตว์กลายพันธุ์ในแม่น้ำกัดกิน ทำให้มันไม่สามารถเติบโตได้

ด้วยเหตุนี้เอง เส้นทางริมแม่น้ำจึงค่อนข้างราบเรียบ ทำให้รถกระบะสามารถแล่นไปได้อย่างไม่มีสะดุด

โดยไม่รู้ตัว แสงแรกเริ่มของวันก็ปรากฏบนขอบฟ้า ค่ำคืนแห่งการไล่ล่าสิ้นสุด

เมื่อการมองเห็นกลับมา เหล่าอัศวินเริ่มเร่งความเร็วทันที

แววตาซูเสี่ยวหยูเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว

เธอกำลังจะจอดรถและใช้ตัวรถเป็นเกราะกำบังเพื่อยิงสวนกลับ

...แต่ทันใดนั้น ก็มีคนกลุ่มหนึ่งในชุดแปลก ๆ โผล่ขึ้นมาขวางหน้า!

บางคนสวมชุดเกราะหนัง บางคนสวมหมวกเหล็ก และถืออาวุธหลากหลายประเภทไว้ในมือ

ดูเหมือนพวกเขาจะได้ยินเสียงปืนจึงวิ่งมาทางนี้ด้วยสีหน้าตื่นเต้น

ซูเสี่ยวหยูถึงกับชะงัก เธอจำคนพวกนี้ได้!

พวกเขาคือมนุษย์ประหลาดจากศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาว!

แต่…ทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

ที่นี่มันใจกลางเขตปนเปื้อนแล้วนะ!

โครม!

ขณะที่เธอกำลังตกตะลึงอยู่นั้น รถกระบะก็เสียหลักพุ่งชนต้นไม้และหยุดลง

เหล่าภาคีอัศวินที่กำลังจะพุ่งเข้าโจมตี …เมื่อเห็นคนสี่ห้าคนถืออาวุธยืนอยู่ พวกเขาก็รีบหยุดรถ กระจายกำลังเข้าป่าริมทางพร้อมเปิดฉากยิง!

ทางฝั่งของผู้เล่น

[ทุ่งหญ้าบนหัว] วิ่งไปหน้ารถอย่างตื่นเต้น ก่อนพูดกับ [คุณชายล่าเถียว] ที่อยู่ข้าง ๆ

"เวรเอ๊ย! นั่นมันรถของหัวหน้าศูนย์ไม่ใช่เหรอ!?"

"หา? นั่น NPC สาวลึกลับไม่ใช่เหรอ แล้วหัวหน้าหายไปไหน?”

"ข้างหลังมีคนขี่มอเตอร์ไซค์ตามมาด้วย พวกนั้นเป็น NPC หรือเปล่า?"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] ยังไม่ทันได้พูดอะไร

ปัง! ปัง! ปัง! - -

เสียงปืนดังขึ้น ทุกคนสะดุ้งตกใจ

[พระจอมเจ้าเล่ห์] ตะโกนด้วยความตื่นเต้น "พวกเรา! มันมาแล้วโว้ย! นี่ต้องเป็นเควสลับแน่ ๆ!"

[คุณชายล่าเถียว] ทำหน้าสงสัย "ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่มีข้อความแจ้งเตือนจากระบบล่ะ?”

[พระจอมเจ้าเล่ห์] มองเขาด้วยสายตาเหยียดหยัน "หึ นี่แกคงไม่รู้เรื่องอะไรเลยสินะ? ก็นี่มันคัตซีนไง เดี๋ยว NPC ต้องพูดอะไรบางอย่างก่อน จากนั้นเควสถึงจะเริ่ม”

ทันทีที่พูดจบ โจวเล่งที่นั่งอยู่เบาะหลังก็ชี้ไปที่ซูเสี่ยวหยูและถามว่า “พวกนาย... รู้จักเด็กคนนี้ไหม?”

[พระจอมเจ้าเล่ห์] ตบมือดังปัง! "เห็นไหมล่ะ? ฉันบอกแล้ว!”

[ทุ่งหญ้าบนหัว] ชูนิ้วโป้งให้ "สุดยอด!"

[คุณชายล่าเถียว] วิ่งไปหาโจวเล่งด้วยความประหลาดใจ "นี่มัน NPC ตัวใหม่ แถมยังพิการอีกต่างหาก!”

โจวเล่งถึงกับมึนงง คนบ้าพวกนี้โผล่มาจากไหนกัน?

เมื่อเห็นว่ามีภาคีอัศวินตามมาเพียงห้าคนเท่านั้น ซูเสี่ยวหยูที่กำลังตกตะลึงอย่างมากก็เริ่มตั้งสติได้

"พี่!! นี่พี่หลอกฉันเหรอ!!”

ซูเสี่ยวหยูร้องไห้ด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะรีบเปิดประตูรถเพื่อจะออกไปตามหาพี่ชาย

ปัง!

ทันใดนั้นกระสุนนัดหนึ่งก็พุ่งทะลุหน้าท้องของเธอเข้า!

ซูเสี่ยวหยูโกรธจนตาแดงก่ำ เธอกระหน่ำยิงปืนกลแก็ตลิงใส่ศัตรูอย่างบ้าคลั่ง

[คุณชายล่าเถียว] เกาหัวด้วยความสับสน "คัตซีนยังไม่จบอีกเหรอเนี่ย? แล้วพวกเราต้องทำยังไงต่อ?"

[ทุ่งหญ้าบนหัว] พูดเสริม "NPC ของเราโดนล้อมแบบนี้ พวกเรา…ควรไปช่วยพวกเขาไหม?"

โจวเล่งที่อยู่ในรถร้อนใจ ก่อนตะโกนลั่น "มาช่วยเธอเร็วเข้า!!!"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] เบิกตากว้าง "เควสมาแล้ว!"

"พี่น้องทั้งหลาย หยิบอาวุธแล้วลุยกันเลย!"

[ทุ่งหญ้าบนหัว] คว้าปืน AK พุ่งออกไปทันที

"ตายซะ...!"

ปัง!

กระสุนนัดหนึ่งพุ่งเจาะเข้าที่ศีรษะของเขา [ทุ่งหญ้าบนหัว] ตายคาที่!

"เชี่ย! นี่พวกมันเป็นศัตรูจริง ๆ งั้นเหรอ?"

[คุณชายล่าเถียว] ตะโกนลั่นด้วยความตกใจ

เขารีบหยิบปืนกลออกมาหลบหลังรถ

[พระจอมเจ้าเล่ห์] หัวเราะเสียงต่ำ "หลบไป! อย่ามาแย่งเควสฉัน!"

จากนั้น... เขาหยิบ บาซูก้า +5 ขึ้นมา!