ตอนที่ 36 หลอกล่อศัตรู!

ปัง!

ตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก!

เสียงปืนดังก้องไปทั่วแนวเขาและผืนป่า ซึ่งห่างจากภูเขาหลังศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาวราวสองร้อยกิโลเมตร

เหล่าสัตว์กลายพันธุ์ที่อยู่ห่างออกไปต่างชะงัก เงี่ยหูฟังอย่างระแวดระวัง และพยายามจับทิศทางของเสียง

บางตัวที่อารมณ์ดุร้ายถึงกับแผดเสียงคำรามเตรียมท้าทายศัตรู

หน้าผากของซูเฉินเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ เขามองถนนเบื้องหน้าด้วยสีความเคร่งเครียด

"ซ้าย! สามสิบเมตร!"

"ขวา! ห้าสิบเมตร!"

"ก้มศีรษะ!"

เสียงเตือนจากชิปสปาร์คดังเข้ามาในหัวเป็นระยะ เตือนซูเฉินหลบกระสุนสไนเปอร์ได้อย่างเฉียดฉิว

ด้านข้างกระจกฝั่งผู้โดยสาร ซูเสี่ยวหยูวางปืนกลแก็ตลิงไว้บนขอบหน้าต่าง ก่อนกราดยิงใส่ศัตรูด้านหลังอย่างไม่ยั้ง

เมื่อกระสุนหมด เธอก็จะโยนระเบิดมือออกไปสองสามลูก จนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว

ด้านหลังรถกระบะ

มอเตอร์ไซค์ดัดแปลงกว่าสิบคันกำลังไล่ตามมาติด ๆ ในระยะห่างกันเพียงไม่กี่ร้อยเมตร

เหล่าภาคีอัศวินต่างบังคับรถด้วยมือเดียวเพื่อที่อีกข้างจะได้ถือปืนระดมยิงใส่รถกระบะ

การไล่ล่าระหว่างสองฝ่ายดำเนินไปตั้งแต่เที่ยงวันยันพลบค่ำ

โจวเล่งเกาะประตูรถแน่น ร่างกายสั่นสะเทือนไปตามแรงกระแทกจนบาดแผลเปิด เลือดไหลทะลัก แต่เขาก็ไม่ได้ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว

เหตุเพราะในใจของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด

ซูเฉินสามารถหลบการโจมตีของไป่หยิงได้ทุกครั้งราวกับรู้ล่วงหน้า

ส่วนซูเสี่ยวหยูก็เหมือนกับมีกระเป๋าวิเศษที่สามารถหยิบอาวุธและกระสุนออกมาได้ไม่รู้จบ

ภาพสุดอัศจรรย์ตรงหน้าทำให้โจวเล่งไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

ถึงแม้ในใจจะเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่เขาก็ไม่กล้าเอื้อนเอ่ย เพราะกลัวจะไปรบกวนสมาธิของซูเฉินเข้า

แล้วแม่น้ำที่ลาดชันสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

โจวเล่งใจหายวาบและเริ่มรู้สึกถึงความสิ้นหวัง หากรถชะลอความเร็วเมื่อไหร่ พวกเขาจะถูกตามทันได้ในพริบตา

ซูเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉย มือที่จับพวงมาลัยนิ่งงันผิดปกติ

"การคำนวณเสร็จสมบูรณ์!"

"เลี้ยวซ้าย 65 องศา ด้วยความเร็ว 246 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เมื่อคำนวณจากขนาดของรถและการชนเข้ากับก้อนหินในแม่น้ำ… มีโอกาส 78.2% ที่จะเลี้ยวผ่านไปได้"

เมื่อได้ยินเสียงตอบกลับจากชิปสปาร์ค ซูเฉินก็เหยียบคันเร่งเต็มที่แล้วพูดว่า "เสี่ยวหยู ระวังแรงกระแทก!”

รถกระบะไม่เพียงไม่ลดความเร็วเท่านั้น…แต่กลับพุ่งแรงยิ่งขึ้น!

"เลี้ยวซ้าย!"

ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ซูเฉินก็หักพวงมาลัยอย่างรวดเร็ว!

โครม!

รถกระบะพุ่งทะยานออกจากทางลาด ก่อนจะตกลงไปในแม่น้ำ ตัวรถครูดกับก้อนหินขนาดใหญ่

ครืด—!!

ประกายไฟแล่นพุ่งออกจากใต้ท้องรถ เสียงโลหะขูดหินชวนแสบหู!

รถกระบะหมุนตัวเกือบ 90 องศาจากแรงกระแทก ถึงกระนั้นความเร็วก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย...เพื่อพุ่งลงไปในแม่น้ำ!

เหล่าภาคีอัศวินที่ขับตามมาติด ๆ ไม่ทันได้ตั้งตัว ส่งผลให้ 7 – 8 คนตกลงแม่น้ำไปในทันที

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ลุกขึ้นยืน ฝูงปลากลายพันธุ์ก็ว่ายเข้ามารุมทึ้งราวฝูงปลาปิรันย่ากระหายเลือด

ไป่หยิงมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วมาก ภายในหนึ่งถึงสองวินาที เขารีบเก็บปืน กดตัวรถมอเตอร์ไซค์ลงต่ำ ย่อเข่าซ้ายลงเล็กน้อย หมุนตัวกลางอากาศ ก่อนจะจอดรถได้อย่างมั่นคง

เขามองรถกระบะที่กำลังแล่นไปตามแม่น้ำด้วยสายตาเยือกเย็น

"ส่งสองคนไปช่วยพวกนั้นขึ้นมา ส่วนที่เหลือ…ตามพวกมันไป!”

"หัวหน้าหน่วยครับ… น้ำมันเราใกล้จะหมดแล้ว แถมฟ้าก็เริ่มมืดแล้วด้วย”

ไป่หยิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

ความล่าช้าที่เกิดขึ้น ทำให้รถกระบะหนีเข้าป่าไปได้สำเร็จ และหากฟังจากเสียง…คงหนีไปไกลมากแล้ว

"รีบลากพวกนั้นขึ้นมา เติมน้ำมันและเช็คกระสุนที่เหลือ"

ตอนนี้ไป่หยิงไม่ได้ผ่อนคลายเหมือนตอนแรกอีกต่อไป

ตลอดการไล่ล่า ปืนไรเฟิลคู่ใจที่เคยแม่นยำราวกับจับวาง…กลับยิงไม่เข้าเป้าเลยแม้แต่นัดเดียว

ไม่ว่าเขาจะเล็งหรือคาดการณ์วิถีกระสุนไปทางไหน อีกฝ่ายก็สามารถหลบได้ทุกครั้ง

แน่นอนว่า…การซุ่มยิงครั้งนี้เป็นการประลองลับ ๆ ในใจของเขาที่ตั้งใจจะยิงคนขับรถเท่านั้น หากยิงโดนซูเสี่ยวหยู…นั่นคือความผิดพลาด และการยิงยางรถกระบะดัดแปลงจะไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เว้นแต่จะยิงยางทั้งสี่ล้อให้ระเบิดแตกไปพร้อมกันในคราวเดียว

"พวกมันต้องมีเครื่องตรวจจับอะไรสักอย่างแน่!”

ไป่หยิงมั่นใจมาก เพราะหากไม่เป็นเช่นนั้น… ปืนของเขาไม่มีทางพลาดเป้าได้ง่าย ๆ แบบนี้แน่นอน

แต่สิ่งที่ทำให้ไป่หยิงงุนงงยังมีอีกสองข้อ

อย่างแรก… อีกฝ่ายรู้เส้นทางในป่าได้อย่างไร? พวกเขาคุ้นเคยกับเขตแดนแถวนี้อย่างนั้นหรือ?

อย่างที่สอง...ทำไมศัตรูถึงมีอาวุธมากมายขนาดนี้ได้?!

เขาไม่เข้าใจว่ารถคันเล็ก ๆ ที่นั่งกันแค่สามคน… จะมีที่เก็บกระสุนหรืออาวุธมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร?

“หรือว่ามันดัดแปลงรถให้เชื่อมต่อกับส่วนบรรทุกสัมภาระ!?”

แต่หลังจากรู้ว่าอีกฝ่ายมีระเบิดมือ ปืนกลแก็ตลิง และอื่น ๆ อีกมากมาย… ไป่หยิงก็ไม่กล้าเร่งเข้าโจมตีใกล้ ๆ อีกต่อไป เขาได้แต่ขับตามอยู่ห่าง ๆ โดยไม่ปล่อยโอกาสให้ศัตรูได้ผ่อนคลาย

ตามแผนเดิม… ศัตรูจะสามารถต้านทานการโจมตีได้แค่สองชั่วโมงก่อนที่กระสุนและเสบียงจะหมด

แต่เขากลับคิดผิด และคาดไม่ถึงเลยว่าหลังจากไล่ล่ามาตลอดทาง… ผลลัพธ์จะกลายเป็นแบบนี้

ยิ่งคิด ไป่หยิงก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

...แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้น สัญชาตญาณนักล่าในตัวของเขากำลังถูกปลุกขึ้นอีกครั้ง!

เขาจะไม่ประมาทอีกต่อไป

“คืนนี้จะต้องจับพวกมันให้ได้!”

……

อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำ

รถกระบะยังคงพุ่งไปตามกระแสน้ำไหล...

แรงสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่องทำให้ซูเฉินเวียนหัว คลื่นไส้ และเริ่มหมดความอดทน

จู่ ๆ เขาก็เหยียบเบรกดังกึก เสียงเบรกแหลมดังลั่นจนบาดหู

โครม!

รถกระบะพุ่งชนต้นไม้กลายพันธุ์ต้นหนึ่ง

“ฮู่...”

ซูเฉินหน้าซีดเผือดพลางหอบหายใจถี่

"พี่…พอเถอะ พวกมันตามมาไม่ทันแล้วล่ะ”

ซูเสี่ยวหยูวางกระบอกปืนที่ร้อนจัดลงและเอนหลังพิงพนักเบาะอย่างหมดแรง

ไม่มีใครพูดอะไรในระหว่างนั้น

หลังจากนิ่งพักได้ครู่หนึ่ง ซูเฉินก็สตาร์ทรถอีกครั้งและขับต่อไป

"ระบบ… เราห่างจากศูนย์หลบภัยเท่าไหร่?"

"ไม่สามารถระบุตำแหน่งที่ชัดเจนได้… แต่น่าจะประมาณ 230 กิโลเมตร”

"คืนนี้เราจะเข้าสู่ขอบเขตสนามแม่เหล็กของระบบได้ไหม?"

"เส้นทางเบี่ยงเบนไปมาก แต่หากไม่มีผู้ไล่ล่า…คาดว่าน่าจะถึงก่อนรุ่งสาง"

ซูเฉินนิ่งเงียบอีกครั้ง

เขารู้ดีว่าถ้าหากภาคีอัศวินตามมาถึงที่นี่แล้ว คงไม่มีทางยอมแพ้กันง่าย ๆ

‘ใครบางคน... ต้องล่อพวกมันออกไป’

ซูเฉินเงยหน้ามองท้องฟ้า… พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน

เขาหาที่จอดรถแล้วพูดว่า "ฟ้าเริ่มมืดแล้ว พวกนั้นคงไม่ตามต่อแล้วล่ะ"

โจวเล่งกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง… แต่ซูเฉินกลับใช้สายตาห้ามไว้ก่อน

“พี่กินอะไรก่อนไหม เติมพลังหน่อยนะ”

ซูเสี่ยวหยูหยิบอาหารออกมาจากนาฬิกาข้อมือแล้วยื่นให้ซูเฉิน

โจวเล่งเองก็รับมาโดยไม่พูดอะไร

ครู่หนึ่ง ซูเฉินก็พูดขึ้น "เสี่ยวหยู…เราฉีดยาดัดแปลงพันธุกรรมมาแล้ว วันนี้ไปเฝ้ายามข้างนอกนะ พี่จะพักผ่อนสักหน่อย"

"อื้ม...ได้เลยพี่"

ซูเสี่ยวหยูรีบเปิดประตูและเดินไปยังท้ายรถ

เธอกัดบิสกิตเข้าไปคำหนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยและค่อย ๆ เดินกลับไปที่ประตูรถอีกครั้ง

เธอได้ยินซูเฉินพูดว่า

"โจว… พวกนั้นคงไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอกใช่ไหม?"

"แน่นอน ยังไงคืนนี้พวกนั้นก็ไม่คิดหยุดพักกันหรอก คงจะตามพวกเราทันอีกไม่นาน"

ซูเฉินเงียบไปอีกครั้งก่อนจะพูดต่อว่า

"มีรอยล้อรถ…พวกเราคงหนีไม่พ้นแล้ว ดังนั้นฉันจะขับรถล่อพวกนั้นออกไปเอง ไปตามแม่น้ำ ลึกเข้าไปในเขตปนเปื้อน...”

"เสี่ยวหยู…คือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน ฉันไม่อยากให้เธอเป็นอะไร”

โจวเล่งพึมพำเบา ๆ "ฉันรู้"

"คอยสังเกตสัญญาณจากฉันให้ดี ฉันจะหาทางพาเสี่ยวหยูออกไป…”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของซูเสี่ยวหยูก็แดงก่ำ

เธอกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะกินบิสกิตที่เหลือจนหมดอย่างรวดเร็ว

เธอก้มตัวลงและเดินไปยังป่าเงียบ ๆ จากนั้นก็ส่งเสียงกรีดร้องลั่น!

"อ๊ากกก--"

ได้ยินดังนั้น ซูเฉินก็รีบผลักประตูรถและวิ่งมาทางนี้ทันที

เขาตะโกนเรียกเธอด้วยความร้อนใจ "เสี่ยวหยู เกิดอะไรขึ้น?!"

ดวงตาของซูเสี่ยวหยูพร่ามัวไปด้วยน้ำตาขณะพึมพำเบา ๆ "พี่… ฉันขอโทษ ฉันตายได้…แต่พี่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ”

พูดจบ เธอก็รีบวิ่งวนอ้อมไปยังรถกระบะ

เมื่อซูเฉินรีบวิ่งตามกลับมา ซูเสี่ยวหยูก็นั่งประจำที่นั่งคนขับเสียแล้ว

"เสี่ยวหยู!? นี่เธอกำลังคิดที่จะทำอะไร!?"

ซูเฉินตะโกนด้วยความตกใจปนเริ่มโมโห

ซูเสี่ยวหยูเพียงยิ้มจาง ๆ โบกมือให้ซูเฉิน จากนั้นก็เหยียบคันเร่ง!

รถกระบะหักเลี้ยว พุ่งตัวลงแม่น้ำอีกครั้ง!

"เสี่ยวหยู!!!!" ซูเฉินตะโกนเรียกน้องสาวสุดเสียง

ซูเสี่ยวหยูเช็ดน้ำตาและพูดกับโจวเล่ง "ลุง… ฉันขอโทษนะ แต่ฉันปล่อยให้พี่เป็นคนล่อพวกนั้นลำพังไม่ได้"

โจวเล่งมองเธอด้วยสายตาซับซ้อนและพูดเบา ๆ

"ฉันเข้าใจ มองทางข้างหน้าให้ดี ๆ จับพวงมาลัยให้แน่น แล้วอย่าเหยียบคันเร่งแรงเกินไป”

เขามองฝ่ามือตัวเองขณะสอนซูเสี่ยวหยูขับรถ คริสตัลชีวภาพขนาดเท่าหัวแม่มือ…ก้อนเดียวกันกับที่เขาเคยกลืนลงท้อง

นี่คือสิ่งที่ซูเฉินยื่นให้เขาในรถพร้อมกับคำพูดไม่กี่คำ

โจวเล่งสามารถเข้าใจมันได้ในทันที

คนที่เป็นฝ่ายล่อผู้ไล่ล่าไม่ใช่เธอ...แต่คือซูเฉิน

……

ริมแม่น้ำ ซูเฉินหยุดวิ่งและมองตามรถกระบะที่กำลังแล่นไกลออกไป

รอยยิ้มที่จริงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า

เขารู้นิสัยของซูเสี่ยวหยูดี

บทสนทนากับโจวเล่งเมื่อครู่… เขาจงใจพูดให้ซูเสี่ยวหยูได้ยินแบบนั้น เพราะหากไม่ใช้วิธีนี้… ซูเสี่ยวหยูจะไม่มีทางยอมปล่อยให้เขาไปล่อผู้ไล่ล่าเพียงลำพังแน่นอน ...เธอคงเลือกที่จะตายไปพร้อมกับเขา

ตามถนนเลียบแม่น้ำสายนี้… เส้นทางที่ซูเสี่ยวหยูมุ่งไป คือเส้นทางกลับสู่ศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาว