ตอนที่ 29 เมืองแบล็ควอเตอร์

เมืองแบล็ควอเตอร์เป็นจุดพักแรมและตั้งแคมป์ที่โด่งดังบนดินแดนรกร้างแห่งนี้

สถานที่แห่งนี้คือจุดนัดพบของนักล่าเร่ร่อนและนักเดินทางที่ต้องการแลกเปลี่ยนเสบียงหรือซื้อขายของจำเป็น

ครั้งหนึ่ง  ซูเฉินและพรรคพวกเคยเดินทางมาถึงที่นี่พร้อมกับเหล่าผู้อพยพนับสิบชีวิตโดยมีผู้เฒ่ากุ้ยเป็นผู้นำเพื่อหาที่หลบภัย แต่กลับเกือบถูกจับไปเป็นทาส

โชคดีที่ผู้เฒ่ากุ้ยไหวพริบดีจึงโกหกไปว่าพวกเขาทั้งหมดติดเชื้อและต้องเข้ารับการรักษา พวกเขาจึงหลุดรอดมาได้

......

กำแพงที่ก่อจากอิฐดำปนแดงสูงกว่าสองเมตรทอดยาวไกลสุดสายตาตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

บนกำแพงเต็มไปด้วยลวดหนามขึ้นสนิม และที่มุมกำแพงยังมีรั้วลวดหนามแหลมวางซ้อนกันเป็นวงกลมเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้บุกรุกปีนป่ายเข้ามาได้

ถนนลูกรังเรียบง่ายทอดยาวไปจนถึงทางเข้าเมืองแบล็ควอเตอร์

บริเวณทางเข้าถูกปิดกั้นด้วยรั้วเหล็ก มีทหารยามสวมชุดเก่า ๆ กว่าสิบนายยืนตรึงกำลังสองข้างทาง

ซูเฉินจอดรถห่างประตูไปประมาณสามร้อยเมตร เพราะยามสองคนเล็งปืนมาที่พวกเขา พร้อมยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้หยุดรถและลงมา

จากนั้นก็มียามอีกหกคนเดินตรงมาหน้ารถห่างออกไปราวสามเมตร พวกเขามองซูเฉินและซูเสี่ยวหยูตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาจับผิด

"มาจากไหนกันไอ้หนู? มีบัตรประจำตัวหรือเปล่า?"

เพราะเห็นว่าทั้งคู่ยังเด็ก คำพูดของยามพวกนี้จึงเจือความหยาบผสมเล็กน้อย

ซูเฉินส่ายหน้า "พวกเราเป็นนักล่าอิสระ มาจากทางใต้เพื่อแลกเปลี่ยนเสบียง"

"หึ! นักล่าอย่างนั้นเหรอ? เอาอาวุธทั้งหมดออกมาวางให้พวกฉันเห็นชัด ๆ แล้วอย่าคิดซุกซ่อนล่ะ ไม่อย่างนั้นพวกฉันจะถือว่าพวกแกคิดก่อการร้าย"

ยามคนหนึ่งพูดพลางยกปืนกลมือขึ้นมาข่มขู่

ซูเฉินส่งสัญญาณให้ซูเสี่ยวหยูทำตามที่พวกนั้นสั่ง

เขาวางปืนพกสองกระบอกไว้บนฝากระโปรงรถ ส่วนอาวุธอื่น ๆ ถูกเก็บลงนาฬิกาตั้งแต่ก่อนเข้าเมืองแบล็ควอเตอร์แล้ว

ยามสองคนจ้องมองซูเฉินและซูเสี่ยวหยูอย่างไม่วางตา ส่วนอีกสี่คนที่เหลือเดินไปที่รถและตรวจสอบภายในอย่างคร่าว ๆ

ซูเฉินไม่ได้สนใจเท่าไหร่ ยามกระจอก ๆ พวกนี้คงไม่กล้าทำอะไรนักล่าอิสระมากนัก

ยามพวกนี้มีชีวิตที่มั่นคงและสะดวกสบายในเมือง แต่สำหรับนักล่าแล้ว พวกเขาใช้ชีวิตแขวนอยู่กับความตาย และจะเอาคืนอย่างสาสมหากใครคิดหาเรื่อง

หลังจากค้นมั่ว ๆ ไปสักพัก ยามบางคนก็หยิบเสบียงบางส่วนไปก่อนจะโบกมือไล่ "เข้าไปได้ ทางซ้ายมีที่จอดรถ ห้ามขับรถเข้าไปในเมือง"

ซูเฉินพยักหน้ารับทราบ แล้วขับเข้าไปตามถนนปูนซีเมนต์ที่แตกร้าวเป็นระยะ

เมื่อเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ลานจอดรถ ซูเฉินกวาดสายตามองอย่างรวดเร็ว สถานที่ที่เรียกว่า “ลานจอดรถ” แห่งนี้ก็เป็นแค่พื้นที่โล่งที่มีรั้วล้อมรอบง่าย ๆ เท่านั้น

"สองเหรียญเงิน หรือเนื้อกระป๋อง 500 กรัมสองกระป๋อง ไม่รับผิดชอบต่อความเสียหายใด ๆ ที่เกิดขึ้น”

ชายขาเป๋สวมชุดสีเทาขาดรุ่งริ่ง พูดเสียงเรียบจากป้อมทางเข้า

ซูเฉินไม่รู้ว่า “เหรียญเงิน” ที่ว่าคืออะไร แต่พอจะเดาได้ว่ามันคงเป็นสกุลเงินที่ใช้กันในเมืองนี้

ในแดนรกร้างแห่งนี้ สิ่งต่าง ๆ จะถูกนำมาใช้แทนเงินตราตามแต่ละท้องถิ่น แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการแลกเปลี่ยนสินค้าตรง ๆ กันมากกว่า

ซูเฉินขมวดคิ้วถาม "มีกล้องวงจรปิดไหม?"

ชายขาเป๋ทำหน้าหงุดหงิด "ไม่มี  กลางวันไม่ค่อยมีใครกล้าขโมยของ"

ซูเฉินหยิบอาหารกระป๋องสองกระป๋องยื่นให้อีกฝ่ายโดยไม่พูดอะไรต่อ

อาหารกระป๋องพวกนี้ได้มาจากลีน่า เพราะเขากังวลว่าอาหารของคนอื่นอาจปนเปื้อนจึงไม่อยากกินอาหารที่ไม่รู้ที่มาที่ไป

หลังจากชั่งน้ำหนักบนตาชั่งผ่านเรียบร้อยแล้ว ชายขาเป๋ก็โบกมือให้เข้าไป

ซูเฉินเลือกลานจอดรถมุมหนึ่งก่อนจะนำคริสตัลชีวภาพออกและเดินออกจากลานจอดรถไปพร้อมกับซูเสี่ยวหยู

ตราบใดที่รถเคลื่อนไปไหนไม่ได้ ของข้างในก็คงปลอดภัย

รถยนต์ส่วนใหญ่ในแดนรกร้างใช้น้ำมันเป็นเชื้อเพลิง การใช้คริสตัลชีวภาพยังไม่แพร่หลายนัก

……

ทั้งสองมองเมืองเบื้องหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจ นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้เห็นแหล่งชุมชนมนุษย์นอกศูนย์หลบภัย

เมืองแบล็ควอเตอร์มีขนาดใหญ่กว่าศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาวสี่ถึงห้าเท่า ถนนทอดยาวราวกับไร้จุดสิ้นสุด

ตึกบางส่วนยังคงโครงสร้างจากโลกเก่า และยังมีอาคารสามชั้นที่สร้างขึ้นใหม่เป็นจำนวนมาก

นักล่าอิสระพกปืนเดินเต็มท้องถนน ส่วนใหญ่สวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ผิวคล้ำแดด และมีรอยแผลเป็นตามร่างกาย

มีหลายคนที่ใส่แขนขาเทียม แต่ก็ดูเก่า ๆ พัง ๆ เปื้อนน้ำมันและขึ้นสนิม

ดูจากภายนอกแล้ว แขนขาพวกนั้นดูหยาบกระด้างและไร้ซึ่งความสวยงาม แต่ความงามไม่ใช่เป้าหมายของพวกเขา “ใช้งานได้” ต่างหากที่สำคัญที่สุด

มีป้อมยามทุก ๆ สองถึงสามร้อยเมตร และมีทหารยามเดินลาดตระเวนอยู่เป็นจำนวนมาก

สองข้างทางมีร้านค้ามากมาย โดยติดป้ายไม้หน้าร้านไว้ง่าย ๆ เช่น [ร้านปืนเหล่าหวัง] [ร้านบะหมี่เหลียงต้า] [ร้านขายหมูกระป๋อง] ฯลฯ

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็จะเห็นป้ายโลหะขนาดใหญ่ที่มีคำว่า "บาร์คนพเนจร" แขวนอยู่บนอาคารพาณิชย์ที่สูงที่สุด

จากร้านขายปืนไม่ไกลออกไป มีเสียงดังจากลำโพงดังก้องอยู่ตลอดเวลา

"รับซื้อปืนเก่า ปืนไรเฟิลแตก รถเศษเหล็กทุกชนิด..."

ซูเฉินเห็นรถยนต์และมอเตอร์ไซค์มือสองจำนวนมากวางขายอยู่ในเต็นท์

อดไม่ได้ที่จะคิดในใจ ‘ถ้าซื้อมอเตอร์ไซค์กลับไปหลาย ๆ คัน แล้วนำไปขายให้ผู้เล่นล่ะ?…’

ไอเดียนี้…ดูเหมือนจะทำเงินได้มหาศาล!

ถ้าเพิ่มระบบอย่าง  “อัตราสำเร็จในการปรับแต่ง” หรือ “สกินรถสุดเท่” เข้าไปล่ะก็ รับรองว่าเงินต้องสะพัดอย่างแน่นอน!

ซูเฉินจดไอเดียนี้ไว้ในใจอย่างลับ ๆ พร้อมแพลนไว้ว่าจะทดลองทำจริงเร็ว ๆ นี้

……

ในสภาพแวดล้อมที่เป็นระเบียบเรียบร้อยเช่นนี้  ความระวังตัวของคนเราก็มักจะลดลงโดยไม่รู้ตัว

“คนเยอะจัง…”

ซูเสี่ยวหยูมองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ เธอไม่เคยเห็นผู้คนมากมายขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

พอเห็นอาหารร้อน ๆ อย่างบะหมี่และแป้งทอดที่ส่งกลิ่นหอมฉุยตามริมทาง ความหิวก็เล่นงานจนต้องกลืนน้ำลายดังเอื๊อก

ซูเฉินหันไปมองอย่างตั้งใจ และพยายามสแกนทุกสิ่งรอบตัวด้วยสายตา

ข้อมูลจากดวงตาจะถูกส่งไปยังชิปสปาร์คโดยตรงทันที

“พบจุดทางออกสามทาง คือทิศตะวันตก ทิศใต้ และทิศเหนือ มีทหารยามเฝ้ารวม 20 นาย”

"มี 172 สายตาที่กำลังจับจ้องมาที่พวกเรา และ 41 ในนั้นมีเจตนาร้าย"

"ด้านซ้ายห่างออกไป 500 เมตร มีวัตถุระเบิดพลังงานสูง"

……

ซูเฉินเดินไปตามถนนขณะฟังรายงานจากชิปสปาร์คไปเรื่อย ๆ

สิบนาทีต่อมา ชิปสปาร์คก็แจ้งเตือนอีกครั้ง

"ห่างไปทางซ้าย 150 เมตร ตรวจพบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และเครื่องอ่าน USB ที่โฮสต์ต้องการ"

ซูเฉินชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมอง

เขาเห็นร้านค้าแห่งหนึ่งมีป้ายไม้เขียนว่า "รับซ่อมอุปกรณ์ไฟฟ้า" แขวนอยู่ที่หน้าประตู

มีเครื่องใช้ไฟฟ้าเก่า ๆ วางระเกะระกะอยู่เต็มหน้าร้าน ไม่ว่าจะเป็นโทรทัศน์ แล็ปท็อป หรือวิทยุ

เมื่อเดินเข้าไปในร้าน เขาก็เห็นชายวัยกลางคนร่างผอมแห้ง สวมแว่นหนา และผมบางกำลังง่วนอยู่กับคอมพิวเตอร์เก่า ๆ เครื่องหนึ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้าร้านมา ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองและถามว่า "ต้องการอะไร?"

ซูเฉินถามกลับเสียงเรียบ "ของพวกนี้…ยังใช้การได้จริง ๆ เหรอ?"

เขากำลังหมายถึง…หากไม่มีอินเตอร์เน็ตหรือเสาสัญญาณ การซ่อมโทรทัศน์พวกนี้ไปจะมีประโยชน์อะไร?

ชายสวมแว่นตอบกลับหน้าตาย "ของเหลือใช้จากโลกเก่ามีค่าควรแก่การศึกษา หากโชคดีก็อาจได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากพวกมัน"

ซูเฉินชี้ไปที่คอมพิวเตอร์ในมือของชายคนนั้น "นั่น…อะไรน่ะ?"

ชายสวมแว่นขมวดคิ้วมองเขา แต่ก็ยังตอบกลับ "คอมพิวเตอร์ ต่อให้ฉันบอกไป นายก็คงไม่เข้าใจ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เชิญ”

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจซูเฉินอีกต่อไปและจดจ่อกับการซ่อมคอมพิวเตอร์เครื่องนั้น

"ความเสียหาย 58% สามารถใช้แต้มพลังงานและคอลัมม์ระบบนิเวศเพื่อซ่อมแซมได้" ชิปสปาร์ครายงาน

ซูเฉินจึงพูดอีกครั้ง "ฉันสนใจของจากโลกเก่ามากเลย คอมพิวเตอร์เครื่องนั้น…ขายเท่าไหร่?"

ชายสวมแว่นเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ ได้แต่พูดว่า "10 เหรียญเงิน หรือสิ่งของที่มีมูลค่าเทียบเท่า"

ซูเฉินไม่รู้มูลค่าของสินค้าในเมืองแบล็ควอเตอร์ แต่ก็พยายามไม่ทำตัวเป็นพวกบ้านนอกเข้ากรุงมากนัก ไม่อย่างนั้นอาจโดนหลอกได้ง่าย ๆ

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซูเฉินจึงพูดว่า "ฉันมีเสบียงอยู่ชุดหนึ่ง ถ้าขายเสร็จแล้วจะกลับมาเอาเครื่องนี่ ขอมัดจำไว้ก่อน”

พูดจบ เขาก็วางปืนพกที่เอวไว้บนโต๊ะ

ชายสวมแว่นหรี่ตามองและถามขึ้นทันที "มาจากที่อื่นงั้นเหรอ?"

ซูเฉินใจหายวาบเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเผลอทำอะไรโง่ ๆ ลงไป ปืนพกกระบอกนี้ได้มาจากลีน่า และมันอาจมีมูลค่ามากกว่า 10 เหรียญเงินก็เป็นได้

ดังนั้นเขาจึงยอมรับไปตรง ๆ "ใช่ พวกเรามาที่เมืองแบล็ควอเตอร์เป็นครั้งแรก"

ชายสวมแว่นหยิบปืนพกบนโต๊ะขึ้นมาตรวจสอบ

"สภาพใช้ได้เลยนะเนี่ย น่าจะตีได้สัก 8 เหรียญเงิน”

จากนั้นเขาก็มองไปที่ซูเฉิน "พวกนายมีเสบียงเท่าไหร่? ถ้าเยอะพอล่ะก็...ฉันพอจะมีเพื่อนที่รับซื้ออยู่เหมือนกัน"

ซูเฉินครุ่นคิดอย่างหนัก เขาไม่รู้ว่าชายคนนี้พูดจริงหรือไม่

แต่ตอนนั้นเอง ซูเสี่ยวหยูที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้นว่า "ตกลง ฉันจะขายให้ ตราบใดที่คุณยังอยากได้มันอยู่น่ะนะ”

จากนั้นเธอก็พูดกับซูเฉินด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ "พวกนั้นไม่กล้าทำอะไรเราหรอก!”

สิ้นเสียง แผ่นโลหะในมือของซูเสี่ยวหยูก็ถูกบีบจนม้วนงอ

เธอโยนมันลงบนเคาน์เตอร์อย่างไม่ใส่ใจ รอยนิ้วมือปรากฏชัดบนแผ่นโลหะ

ชายสวมแว่นถึงกับตาเหลือก "พวก… พวกนาย…เป็นมนุษย์ดัดแปลงพันธุกรรมงั้นเรอะ!"

ซูเฉินยิ้มเย็นก่อนเปลี่ยนฝ่ามือขวาให้เป็นสีดำสนิทและเคาะลงบนเคาน์เตอร์สีทองเบา ๆ จนบุ๋มเป็นจุด ๆ

เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "คิดว่ายังไงล่ะ?"