ตอนที่ 22 ร่างเสริมจักรกล

"อาจารย์…จะทำอะไรน่ะ!?" วางอู๋เฉียนเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี

จู่ ๆ แขนเขาก็โดนตัดทิ้งไปแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ใครมันจะทนไหว!

สำหรับผู้เล่น ถ้าถูกตัดอวัยวะหรือพิการ ทางเลือกที่ดีที่สุดคือฆ่าตัวตายแล้วเกิดใหม่

เสวียนจีจื่อนิ่งเงียบขณะสังเกตโครงสร้างแขนของวางอู๋เฉียนอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ไม่เป็นไร ไม่ต้องตกใจไป นี่เป็นเพียงขั้นตอนหนึ่งในการแปลงร่างเท่านั้น"

พูดจบ มันก็หยิบหลอดทดลองขึ้นมาเพื่อเก็บตัวอย่างเลือดหน้าตาเฉย จากนั้นก็ควานหยิบเข็มฉีดยาขนาดใหญ่ขึ้นมาพร้อมพูดว่า "ข้าต้องการไขกระดูกเจ้าอีกสักหน่อย เจ้าคงไม่ขัดข้องใช่หรือไม่"

ยังไม่ทันที่วางอู๋เฉียนจะปริปาก เสวียนจีจื่อก็แทงเข็มขนาดยักษ์เข้าที่กระดูกสันหลังของเขาอย่างรวดเร็ว

"โอ๊ย… โอ๊ย…แต่เอ๊ะ…แอบรู้สึกดีแฮะ..."

วางอู๋เฉียนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดปนสบาย(?) ราวกับวิญญาณกำลังโดนดูดออกจากร่าง

เสวียนจีจื่อขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสับสน "หืม? นี่เจ้า…?"

หลังจากสกัดไขกระดูกเสร็จ เสวียนจีจื่อก็จ้องมองหัวของวางอู๋เฉียนพลางพูดขึ้นว่า "ข้าต้องการน้ำไขสันหลังของเจ้าอีกหน่อยเจ้า..."

“ไม่เอาแล้วโว้ย!!!” วางอู๋เฉียนโพล่งขึ้นทันควัน

“ช่างน้ำไขสันหลังบ้าบออะไรนั่นเหอะ หยุดเลือดให้ผมก่อน!! จะตายอยู่แล้วเฟ้ย!”

เสวียนจีจื่อวางมีดผ่าตัดลงอย่างไม่เต็มใจ มันรู้ดีว่าไม่สามารถทรมานผู้เล่นจนตายได้ ไม่เช่นนั้นตัวอย่างเลือดและสิ่งอื่น ๆ ที่เก็บรวบรวมมาจะกลายเป็นผงธุลีและสลายหายไปในอากาศ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เสวียนจีจื่อรู้สึกอยากลองติดตั้งแขนขาเทียมให้คนพวกนี้เพื่อสังเกตการเปลี่ยนแปลง

แต่นั่นจะหมายถึงการฝ่าฝืนกฎของซูเฉิน เพราะผู้เล่นจะต้องใช้แต้มในการซื้อหรือติดตั้งแขนขาจักรกล

เสวียนจีจื่อเหลือบมองไปรอบ ๆ ก่อนจะเจอเข้ากับดาบสีเงินเล่มหนึ่งที่วางทิ้งไว้อยู่มุมห้อง

"อันนี้คงได้"

เสวียนจีจื่อก้าวไปข้างหน้าและหยิบดาบเล่มยาวขึ้นมา นี่คืออาวุธประเภทดาบที่ล้ำสมัยที่สุดในร้านค้า ณ ตอนนี้

[ใบมีดอนุภาค]

ราคา: 5,000 แต้มพลังงาน

ซูเฉินมีแค่สองเล่มเท่านั้น เล่มหนึ่งให้ซูเสี่ยวหยูใช้ ส่วนอีกเล่มใช้วางโชว์ประจำร้าน เพราะยังไงผู้เล่นก็ไม่มีปัญญาซื้อมันแน่ ๆ ในตอนนี้

เสวียนจีจื่อหยิบดาบเล่มนี้มาเพื่อต้องการจะศึกษา โดยอ้างว่าจะใช้สอนวิชาดาบให้กับซูเสี่ยวหยู แต่เพราะมันเป็นเทคโนโลยีขั้นสูง จึงไม่สามารถแยกชิ้นส่วนออกได้แม้แต่น้อย

"ในเมื่อห้ามติดตั้งแขนขาเทียม งั้นให้ถือดาบแทนก็แล้วกัน แบบนี้ไม่น่าจะผิดกฎ”

มันพึมพำในลำคอเบา ๆ ก่อนจะติดตั้งวงจรเชื่อมต่อประสาทไว้ที่ด้ามดาบ จากนั้นก็ยึดดาบยาวเมตรครึ่งเข้ากับแขนขวาของวางอู๋เฉียน

วางอู๋เฉียนที่ถูกตรึงไว้กับเตียงไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้เอาแต่หาวหวอดด้วยความเบื่อหน่าย เขาออกฟาร์มติดกันสองวันและเริ่มจะเหนื่อยล้าเล็กน้อย จึงเอ่ยลาอาจารย์

"อาจารย์ทำต่อไปได้เลยนะ  ผมจะออฟไลน์ไปนอนก่อน ง่วงจะตายแล้ว ฝันดีครับ"

พูดจบ เขาก็เอียงหัวหลับไป

เสวียนจีจื่อมึนงงเล็กน้อย แต่ก็คิดว่าเขาคงเป็นลมสลบไปเหมือนคนอื่น ๆ ก่อนหน้า

สามชั่วโมงต่อมา

"การเชื่อมต่อเสถียร ไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านใด ๆ"

"สัญญาณชีพปกติ"

"การปรับแต่งพันธุกรรมยังดำเนินต่อเนื่อง”

“…ไม่มีเนื้อเยื่อหลงเหลือ?”

"สายพันธุ์นี้ช่างน่าทึ่ง! นี่มันมนุษย์จริง ๆ เหรอเนี่ย!?"

เสวียนจีจื่อพึมพำขณะเฝ้าดูอาการของวางอู๋เฉียน

จนกระทั่งบ่าย การดัดแปลงเสร็จสิ้นแล้วทว่าวางอู๋เฉียนยังไม่กลับมาออนไลน์เสียที

เสวียนจีจื่อถอนหายใจ เปิดแผ่นเหล็กที่ช่องท้อง หยิบแท็บเล็ตบาง ๆ ออกมา

หลังจากยืนยันตัวตนเสร็จ หน้าจอก็สว่างขึ้นพร้อมตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวที่ปรากฏบนหน้าจอ: [บันทึกแห่งเต๋า]

นิ้วชี้ของเสวียนจีจื่อเปลี่ยนเป็นสายเชื่อมต่อข้อมูลก่อนจะเชื่อมเข้ากับแท็บเล็ต

จากนั้น ตัวอักษรก็เริ่มปรากฏขึ้นทีละบรรทัด

"ปฏิทินแดนรกร้าง วันที่ 8 กรกฎาคม อากาศแจ่มใส ดัชนีรังสีปานกลางถึงต่ำ"

"วันนี้เป็นวันที่ 15 นับตั้งแต่ข้าเดินทางมาถึงศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาว"

"ตัวอย่างทดลองหมายเลข 2 สปีชีส์ไม่ทราบชนิด (ใกล้เคียงมนุษย์)"

……

เสวียนจีจื่อที่กำลังจดบันทึกไปได้ครึ่งทาง ขณะนั้นเอง ร่างหนึ่งก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงทดลอง

เขายืดแขนออกไปตามสัญชาตญาณ แต่ก็ต้องชะงัก

แขนขวาของเขา… กลายเป็นดาบยาวเล่มหนึ่งเข้าให้แล้ว!

"นี่มันอะไรกันเนี่ย!?"

วางอู๋เฉียนมองแขนขวาของตัวเองด้วยความสับสนปนตกใจ

เขาหันไปถามเสวียนจีจื่อด้วยความตื่นเต้น "อาจารย์… นี่แปลงร่างเสร็จแล้วงั้นเหรอ?"

เสวียนจีจื่อพยักหน้าเบา ๆ

"สุดยอด! ดาบนี่ดูเท่มากเลย ฮ่า ๆ ๆ ขอบคุณนะคร้าบบ”

วางอู๋เฉียนหันหลังวิ่งออกจากห้องทดลองไปทันที

เสวียนจีจื่อมองตามก่อนจะกลับมาบันทึกลงบนแท็บเล็ตอย่างเงียบ ๆ อีกครั้ง "การดัดแปลงดาบอนุภาคมีข้อบกพร่อง และอาจสร้างความเสียหายต่อเซลล์ประสาท มีความเสี่ยงต่อการเกิดความผิดปกติทางจิต"

......

ขณะเดียวกัน

[พระจอมเจ้าเล่ห์] ที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก ก็เห็นวางอู๋เฉียนกำลังวิ่งมาทางพวกเขาพร้อมสะบัดแขนไปมาขณะตะโกนด้วยความตื่นเต้น "โว้ยยย! ดูสิ ๆ ๆ เท่เป็นบ้า!"

ผู้เล่นคนอื่น ๆ ถึงกับตกใจ

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?"

พวกเขารีบกรูเข้าไปล้อมวางอู๋เฉียนที่กำลังยืนเก๊กท่าด้วยความสงสัย

[พระจอมเจ้าเล่ห์] เอ่ยถาม "นายไปโดนอะไรมา? ทำไมแขนถึงกลายเป็นดาบไปได้!?"

ผู้เล่นบางคนยื่นมือไปแตะดาบนั่นด้วยความสงสัย

ฉัวะ!

เพียงแค่สัมผัสใบมีดเบา ๆ นิ้วของผู้เล่นคนนั้นก็ร่วงลงพื้นราวกับเต้าหู้โดนเฉือน!

"เฮ้ยยย!" เหล่าผู้เล่นคนอื่นอุทานด้วยความตกใจ

วางอู๋เฉียนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "ฉันบังเอิญเจอเควสลับเข้าให้น่ะสิ!"

จากนั้นก็เล่าเรื่องที่ถูกเสวียนจีจื่อพาตัวไปทดลอง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนอื่น ๆ ก็ทำหน้าประหลาดใจ

"นายไม่ได้อ่านโพสต์ในฟอรัมเลยงั้นเหรอ? อาจารย์นั่นเคยจะแปลงร่างให้คนอื่นมาก่อน สุดท้ายก็โดนหั่นเละเป็นชิ้น ๆ เลยนะ”

"จริงด้วย แล้วนายได้ไอเท็มหรืออุปกรณ์พิเศษอะไรมาหรือเปล่าถึงได้เปิดใช้งานเควสลับนี้มาได้?"

"นายไปเจอเควสนี้มาได้ยังไง เล่าให้ละเอียด ๆ หน่อยสิ"

ผู้เล่นต่างพากันรุมถามวางอู๋เฉียนด้วยความสนใจ

วางอู๋เฉียนทำหน้างง "ไม่รู้สิ ฉันแค่นอนเฉย ๆ แล้วปล่อยให้เขาเล่นกับร่างฉันไป พอฉันกลับมาออนไลน์ ก็เป็นแบบที่เห็นนี่แหละ"

ผู้เล่นทุกคนต่างพากันมองหน้ากันด้วยความสับสน

[พระจอมเจ้าเล่ห์] ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า "หรือว่าเกมนี้จะมีไอเท็มต้องห้ามบางอย่างที่สามารถเปิดเควสลับได้?"

"แต่อาจารย์นั่นเป็นหุ่นยนต์นะ จะไปเล่นกับเขาได้ยังไง?"

“พอลองคิดดูแล้ว…มันก็น่าตื่นเต้นดีนะ”

"ไอ้บ้าเอ๊ย! นี่แกคิดอะไรทะลึ่ง ๆ อยู่ใช่ไหมเนี่ย!?"

วางอู๋เฉียนรู้สึกอารมณ์เสีย "พวกนายคิดอะไรกันอยู่เนี่ยห๊ะ?! มันไม่ใช่เรื่องตลกนะเว้ย เข้าใจไหม?"

"เข้าใจแล้ว ๆ พวกเราเข้าใจน่า"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] ตบบ่าเขาเบา ๆ แล้วถามว่า "แล้วนายเสียแต้มพลังงานไปเท่าไหร่? ได้โบนัสอะไรมาบ้างไหม?"

วางอู๋เฉียนยืดอกอย่างภาคภูมิใจ "ไม่เสียซักแต้ม ลองดูที่แผงควบคุมของฉันนี่สิ"

ID ตัวละคร: วางอู๋เฉียน

เลเวล: LV11

อาชีพ: เมคานิกฝึกหัด

ค่าพลังต่อสู้: 35

แต้มพลังงาน: 20

อาวุธ: ปืนพก 54, ดาบอนุภาค

ไอเทม: ผ้าพันแผล x3, ชุดปฐมพยาบาล x1

ทักษะ: ความชำนาญปืนพก, ความชำนาญปืนไรเฟิล

การดัดแปลงอวัยวะ: แขนขวา (ติดอาวุธ)

……

"เจ๋งเป็นบ้า!"

"สุดยอด! ระบบดัดแปลงแขนกล! นี่มันสกิลขั้นสูงของเมคานิกเลยนะ!"

"ค่าพลังต่อสู้เพิ่มอีก 10 แต้มแน่ะ!”

[คุณชายล่าเถียว] พูดเสริม "นั่นดาบอนุภาคงั้นเหรอ! อาวุธประเภทดาบที่แพงที่สุดในร้านค้าเลยนะ! สุดยอดอาวุธแห่งการต่อสู้ระยะประชิด!"

"ฮ่า ๆ ๆ สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ!!"

วางอู๋เฉียนแทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ แขนขวาที่เพิ่งดัดแปลงสะบัดไปมา ดาบเงินวูบวาบราวแสงดาว

ผู้เล่นที่ยืนมุงดูต่างพากันอิจฉาตาร้อน

……

ภายในหอเปลี่ยนอาชีพ ซูเฉินถามเสวียนจีจื่อด้วยสีหน้าไม่พอใจ "นักพรตเต๋า นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?"

เสวียนจีจื่อตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ข้าไม่ได้ติดตั้งแขนขาเทียมให้เขา แค่ติดดาบไว้ที่แขนเฉย ๆ"

ซูเฉินปวดใจ ดาบอนุภาคหนึ่งเล่มมีมูลค่าถึง 2,000 อนุภาคมืดเชียวนะ!

แถมผู้เล่นพวกนี้ยังไม่เชี่ยวชาญอาวุธประชิดด้วยซ้ำ!

"ช่างเถอะ คอยดูหมอนั่นไว้ให้ดี ๆ ก็แล้วกัน ถ้าเขาตายเมื่อไหร่ก็รีบไปเอาดาบเล่มนั้นกลับมา เข้าใจไหม?”

หลังจากสั่งการเสร็จ ซูเฉินก็หันหลังเดินจากไปพร้อมเอ่ยถามระบบในใจ "ถ้าผู้เล่นดัดแปลงอวัยวะร่างกายแล้วตาย ไอเทมที่ติดตั้งไว้จะหายไปด้วยไหม?"

ดูเหมือนชิปสปาร์คจะเตรียมการรับมือไว้ล่วงหน้าอยู่ก่อนแล้วจึงตอบกลับในทันที

"โฮสต์โปรดวางใจ หลังการดัดแปลงพันธุกรรม ข้อมูลพันธุกรรมใหม่จะถูกบันทึกไว้อย่างสมบูรณ์ ดังนั้นการเกิดใหม่จะกลับมาในสภาพที่ถูกดัดแปลงแล้ว

เช่นเดียวกับการดัดแปลงอวัยวะ สิ่งที่ผู้เล่นต้องทำคือผูกมัดไอเทมก่อน ไอเทมที่ถูกผูกมัดจะถูกแปลงเป็นข้อมูลและจะยังคงอยู่กับผู้เล่นหลังจากเกิดใหม่”

ซูเฉินพยักหน้าเบา ๆ "มันก็เหมือนกับระบบผูกมัดไอเท็มในเกมทั่ว ๆ ที่ป้องกันไม่ให้ไอเท็มสูญหายหรือถูกขโมยไปได้นั่นเองสินะ  ... เข้าใจแล้ว ทำได้ดีมาก"

ชิปสปาร์คพูดต่อ "แต่ไอเทมที่ถูกผูกมัดนี้จำเป็นต้องใช้อนุภาคมืดในการฟื้นฟู”

"งั้น…เราก็ตั้งราคาบัตรผูกมัดไอเท็มให้แพงขึ้นหน่อยก็แล้วกัน”