ตอนที่ 18 ระเบิด

ซูเฉินเห็นว่าเจ้าของโพสต์นี้คือ [เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ]

จำนวนความคิดเห็นใต้โพสต์ทะลุสองหมื่น เรียกได้ว่าเป็นประเด็นร้อนแรงที่สุดในขณะนี้

ซูเฉินคลิกเข้าไปอ่านข้อความเหล่านั้น ก่อนจะพบว่ามีหลายข้อความที่ทำให้เขาโกรธเป็นอย่างมาก

[จื่อเซิง]: "โห! นี่แกคิดจะฆ่าหัวหน้าหมู่บ้านมือใหม่เลยงั้นเหรอ?"

[เซียนกระบี่บัวแดง]: "เจ้าของโพสต์กำลังฝันอยู่หรือเปล่า? ต้นเกม NPC ส่วนใหญ่มักไร้เทียมทานนะ"

[สาวน้อยเวทมนตร์กัวเต๋อกัง]: "ไม่เสมอไปหรอก เกมนี้มีอิสระสูงมาก บางทีอาจจะฆ่าได้จริง ๆ ก็ได้"

[สาวน้อยพลังชีวิตเซี่ยกวงคุน]: "เพื่อน ฉันสนับสนุนแก! ฆ่าหัวหน้าแล้วให้ผู้เล่นปกครองตัวเองไปเลย มันต้องเจ๋งมากแน่ ๆ"

[สายลมหนาว]: "ลูกผู้ชายเกิดมาใต้ฟ้าเหนือดิน จะยอมอยู่ใต้อำนาจใครทำไม! เผ่าออร์คจะไม่มีวันตกเป็นทาสใคร! สู้เขาเว้ย!"

[นักสำรวจเตียง]: "บางทีฆ่า NPC แล้วมันอาจจะเกิดใหม่ก็ได้นะ"

[คุณชายมังกรปีศาจ]: "NPC หุ่นยนต์นั่นดูเหมือนจะฆ่ายาก แต่หัวหน้าศูนย์ดูเหมือนจะไม่มีพลังอะไรมากมายนัก"

[แชมป์อดนอน]: "พูดตามตรง ก็มีสิทธิ์เป็นไปได้นะ อาจเป็นการเปิดระบบเล่นแบบใหม่ได้เลย"

[คุณชายล่าเถียว]: "สารภาพตามตรง ฉันหมายตาปืนของหัวหน้าศูนย์มานานแล้ว ถ้าจะไปฆ่าหัวหน้าศูนย์ล่ะก็… อย่าลืมชวนฉันไปด้วยคนนึง”

……

แม้ความคิดเห็นส่วนใหญ่จะเป็นเพียงมุกตลกขบขัน แต่ก็เริ่มมีคนวิเคราะห์อย่างจริงจังถึงความเป็นไปได้

มีคนเล็งปืนพลังงานคริสตัลในมือเขาอยู่จริง ๆ สินะ!

"โอ้โห! สุดยอดไปเลย!"

ในฐานะผู้ดูแลระบบ ซูเฉินรู้สึกว่าศักดิ์ศรีของเขากำลังถูกท้าทาย

"ระบบ ผู้เล่นสามารถโจมตีฉันได้ไหม?"

ชิปสปาร์คตอบกลับ "ไม่ต้องห่วง หากผู้เล่นแสดงท่าทีคุกคามหรือมีเจตนาโจมตีโฮสต์เมื่อไหร่ ร่างกายของพวกเขาจะถูกทำให้ “สลาย” ไปโดยอัตโนมัติ”

"สลายไปโดยอัตโนมัติคืออะไร?"

"ภาษาชาวบ้านก็คือ… ระเบิดตัวเองเละเป็นจุล"

"ดีมาก" ซูเฉินพยักหน้าอย่างพอใจ

อยากก่อกบฏกันอย่างนั้นเหรอ? หัวหน้าศูนย์คนนี้จะมอบ ‘บทเรียนล้ำค่า’ ให้พวกแกเอง!

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซูเฉินก็สร้างบัญชีผู้ดูแลระบบบนฟอรัมของเว็บไซต์ทางการและฝากข้อความไว้ใต้โพสต์นั้น

[แอดมิน] [พี่เฉิน]: "ในฐานะเกมผจญภัยและสำรวจที่เปิดประสบการณ์อิสระสูงสุดแก่ผู้เล่น ทีมงานมุ่งมั่นที่จะมอบประสบการณ์การเล่นเกมที่ดีที่สุดแก่ผู้เล่นทุกท่าน ในช่วงทดสอบนี้ ผู้เล่นที่ได้รับสิทธิ์ทดสอบรอบแรกสามารถทำอะไรก็ได้ตามใจ การทดลองของท่านจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการพัฒนาเกมของเรา...

แต่ทุกการกระทำ ย่อมมีผลลัพธ์ที่ผู้เล่นต้องรับผิดชอบเองตามมาเสมอ"

ไม่กี่วินาทีหลังจากที่ซูเฉินโพสต์ข้อความ ผู้เล่นก็เข้ามาแสดงความคิดเห็นกันอย่างดุเดือด

[เชี่ย! แอดมินมาเองเลยเว้ย! ]

[ในที่สุดก็มีคนจากทีมงานออกมาแสดงตัวได้สักที]

[ทีมงานหมา ๆ นั่นแกใช่ไหม?]

[ทำไมผมรู้สึกว่ามันเหมือนกับดักที่ทีมงานวางไว้เลยล่ะ?]

[ฮ่า ๆ ๆ มีแอดมินตอบกลับแบบนี้ แสดงว่าฆ่า NPC ได้จริงสินะ]

[ขอแปลความหมายให้: เกมนี้มีอิสระ 100% อยากทำอะไรทำ แต่จะฆ่า NPC ได้หรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับความสามารถของพวกแกเอง]

[ท่านจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ ได้โปรดลงมือสังหารหัวหน้าศูนย์ให้พวกเราได้ยลโฉมที! อย่าลืมมาอวดผลลัพธ์ด้วยนะ!]

[แอดมิน ขอสิทธิ์ทดสอบหน่อยได้ไหมครับ? ได้โปรด~]

[ขอสิทธิ์ทดสอบ! ผมสัญญาเลยว่าผมจะออนไลน์ตลอด 24 ชั่วโมงแบบไม่หลับไม่นอน!]

[ขอสิทธิ์ทดสอบ +10086! ]

……

เพียงสองนาที ข้อความตอบกลับโพสต์ซูเฉินก็เต็มหน้าจอไปหมด เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของข้อความคือการขอสิทธิ์ทดสอบ

แต้มพลังงานในตอนนี้ของซูเฉินมีเพียง 20,000 กว่าแต้มเท่านั้น

ราคาของการตายและการเกิดใหม่ของผู้เล่นค่อนข้างสูง เขาไม่สามารถแบกรับค่าใช้จ่ายในการเรียกผู้เล่นเพิ่มได้ในตอนนี้

ซูเฉินออกจากฟอรัมไปโดยไม่ตอบกลับข้อความใด ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนด้วยรอยยิ้ม

ถึงอย่างไรก็มีชิปสปาร์คคอยตรวจสอบอยู่ คงไม่มีอะไรผิดพลาด

……

รุ่งเช้า

ซูเสี่ยวหยูออกไปฝึกซ้อมที่ป่าหลังเขาตามปกติ

ซูเฉินเดินไปที่ลานกว้างอย่างช้า ๆ

เพียงกวาดสายตามอง เขาก็เห็น [เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] กำลังพูดคุยกับคนอื่น ๆ อยู่

เมื่อเห็นซูเฉินปรากฏตัว ผู้เล่นกว่าสิบคนก็กรูกันเข้ามาล้อมเขาทันที

ผู้เล่นที่กำลังขุดเหมืองอยู่ใกล้ ๆ หยุดการกระทำทั้งหมด หลายคนเปิดฟังก์ชันบันทึกภาพ ราวกับกำลังตั้งตารอชมการแสดงครั้งยิ่งใหญ่

ซูเฉินนับจำนวนอย่างใจเย็น มีทั้งหมดสิบสามคน ในจำนวนนี้มีแปดคนที่เลเวล 10 ขึ้นไปแล้ว

"พวกนาย… มีธุระอะไรกับฉัน ?" ซูเฉินถามขึ้น

"พี่น้อง! จัดการหัวหน้าศูนย์ซะ!"

[เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] ตะโกนลั่น เขารีบชักปืนออกมาเล็งไปที่ซูเฉินโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

คนอื่น ๆ ก็หยิบอาวุธของตัวเองออกมาเตรียมพร้อมโจมตีเช่นกัน

ซูเฉินแสยะยิ้มมุมปาก เขายกมือขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วดีดนิ้วเบา ๆ

เพล้ง!~

ปุ้ง! ปั้ง! ปัง!...

ร่างผู้เล่นทั้งกลุ่มที่ล้อมรอบเขาระเบิดราวกับดอกไม้ไฟในยามค่ำคืนก่อนจะกลายเป็นผงธุลี

ผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่เห็นเหตุการณ์ต่างตะลึงงัน!

"เชี่ย! สุดยอด!"

"หัวหน้าศูนย์โหดขนาดนั้นเลยเหรอ!?"

"เท่มาก! หัวหน้าใช้สกิลอะไรเนี่ย?!"

"ดีดนิ้วล้างโลกแบบธานอสหรือเปล่า?"

"แสดงว่าหัวหน้าศูนย์คือ NPC ที่แข็งแกร่งที่สุด!?"

……

ผู้เล่นที่ดูเหตุการณ์อยู่เริ่มพูดคุยกันอย่างดุเดือด

ซูเฉินแอบยิ้มในใจ แม้จะแสร้งทำสีหน้าเย็นชาแล้วพูดว่า "ใครก็ตามที่กล้าโจมตีหัวหน้าศูนย์ จะถูกเนรเทศออกจากศูนย์หลบภัย! และอาวุธทั้งหมดจะถูกยึด!”

ขณะเดียวกัน ผู้เล่นทุกคนก็ได้รับประกาศจากระบบ:

[ติ๊ง! เนื่องจากผู้เล่น [เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] และ ผู้เล่น [คุณชายล่าเถียว]... ก่อกบฏโจมตีหัวหน้าศูนย์หลบภัย ค่าความสนิทสนมของพวกเขาลดลง 50 แต้ม เลเวลลดลง 1 ระดับ ขยายเวลาเกิดใหม่เป็น 24 ชั่วโมง]

[ติ๊ง! ห้ามผู้เล่น PK ภายในศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาว หากฝ่าฝืนจะถูกขับไล่ออกจากศูนย์หลบภัย]

"ฮ่า ๆ ๆ ..."

"เสียค่าโง่ไปเต็ม ๆ เลย"

"โอ๊ย ฉันขำจนปวดท้อง"

"ค่าความสนิทสนมคืออะไร?"

"มันต้องมีประโยชน์แน่ ๆ ค่าความสนิทสนมของ NPC ในเกมอื่น ๆ มีประโยชน์มาก เช่น การได้รับฉายาพิเศษ การปลดล็อกเควสใหม่ ฯลฯ"

"พวกนี้คงจะเสียใจแย่เลย ฮ่า ๆ ๆ"

"ฉันโพสต์ลงฟอรัมไปแล้ว รอดูเลย ฮามาก"

ซูเฉินยึดอุปกรณ์ทั้งหมดที่ดรอปได้จาก [เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] และ [คุณชายล่าเถียว] ก่อนจะหันหลังเดินจากไปด้วยสีหน้าเย็นชา

เหล่าผู้เล่นรอบข้างมองตามด้วยแววตาขบขันระคนสะใจ

……

ซูเฉินนำอาวุธที่ยึดมาไปวางที่หอการค้าเพื่อให้เสี่ยวเจียขายเหมือนเดิม

จากนั้นเขาก็กลับบ้าน เชื่อมต่อจิตสำนึกเข้ากับเว็บไซต์ทางการอีกครั้ง

ตอนนี้ ฟอรัมแทบจะลุกเป็นไฟ!

นับตั้งแต่แอดมินออกมาแสดงตัวเมื่อคืนวาน ผู้เล่นต่างพากันให้ความสนใจกับเรื่องนี้อย่างมาก

บนฟอรัมมีโพสต์หัวข้อหนึ่งที่ถูกปักหมุดไว้

【[เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] บุกท้าชนหัวหน้า NPC! ถ่ายทอดสดจากในเกม! ตอนจบพลิกล็อกเกินคาด! 】

ซูเฉินคลิกเข้าไปดู เป็นวิดีโอที่แสดงให้เห็นตอนเขากำลังดีดนิ้วก่อนจะทำให้ [เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] และคนอื่น ๆ ระเบิดเป็นผุยผง

ข้อความแรก:

[เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ]: "ทีมงานหมา ๆ แอดมินหมา ๆ ออกมาชดใช้ให้ฉันเดี๋ยวนี้!!!"

แต่ซูเฉินจะปล่อยคนแบบนี้ลอยนวลง่าย ๆ ได้อย่างไร?

เขาจัดการแบนไอดีของ [เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] ทันที

[ระบบ: ผู้เล่น ID ‘เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ’ ถูกแบนโดยผู้ดูแลระบบเป็นเวลาสิบวัน]

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนด้านล่างโพสต์ ผู้เล่นสายปั่นก็ยิ่งหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ

ความคิดเห็นต่าง ๆ เต็มไปด้วยถ้อยคำเยาะเย้ยถากถาง

[ฮ่า ๆ ไม่คิดมาก่อนอ่ะดิว่าจะโดนแบบนี้? แอดมินแอบส่องโพสต์นี้อยู่แน่ ๆ]

[ขำจนปวดท้อง! ]

[เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ ที่แท้ก็คือตัวตลกดี ๆ นี่เอง 555+]

[เหอะ ๆ ศักดิ์ศรีหัวหน้าศูนย์จะยอมให้ผู้เล่นคนไหนกล้ามาท้าทายอำนาจได้เล่า!]

[ไอ้ขี้แพ้นี่มันบ้าไปแล้วถึงได้กล้าท้าทายแอดมินแบบนี้ ]

[ใช่แล้ว แอดมินที่หล่อที่สุดในจักรวาลนี้จะมีเจตนาร้ายอะไรได้? ทีมงานก็แค่ทำตามใจผู้เล่น ยอมให้ลองท้าทาย NPC ดูเล่น ๆ เท่านั้นเอง แอดมินใจดีขนาดนี้! ไอดีนี้ต้องโดนแบน 100 วันถึงจะสาสม!]

[พอเถอะ! หยุดเลียกันได้แล้ว! ถ้าการเลียมันได้ผลจริง ๆ ฉันจะยอมเลียแอดมินจนหนังถลอกเลยคอยดู! (´ཀ`」 ∠)]

……

ฝ่ายผู้เล่นเงียบกริบ น้ำตาเล็ดกันเป็นแถว

[เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] ที่ถูกแบนถึงกับทำหน้ามุ่ย

ส่วน [คุณชายล่าเถียว] และพรรคพวกที่กำลังจะโพสต์บทกวีไว้อาลัยถึงความตายอันแสนอนาถของ [เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] พร้อมระบายความแค้นไว้หลายพันตัวอักษรก็ลบทิ้งทั้งหมดทันที

[คุณชายล่าเถียว]: "ท่านพ่อแอดมิน ผมผิดไปแล้ว ยกเลิกแบนผมเถอะนะครับ ผมจะไม่ทำอีกแล้ว"

[วางอู๋เฉียน]: "ผมก็ผิดไปแล้วครับ ปลดแบนผมเถอะ ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเวสต์แลนด์! แค่วันเดียวก็ลงแดงจะแย่!"