ตอนที่ 19 ช่างกลคนแรก

[พระจอมเจ้าเล่ห์] เช็ดเหงื่อพลางถอนหายใจ "ดีนะที่ฉันรอบคอบพอไม่เอาตัวไปเสี่ยงกับภารกิจฆ่าตัวตายนั่นด้วย"

เมื่อได้เห็นชะตากรรมของ [เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] และพรรคพวกบนฟอรัม เขาก็รู้สึกโชคดีมากที่เอาตัวรอดมาได้

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจโพสต์ข้อความเพื่อรำลึกถึงเหล่านักรบผู้กล้าท้าชน NPC

[พระจอมเจ้าเล่ห์]: "[เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] ตายแล้ว เรื่องเล็กก็แค่เผากระดาษทอง เรื่องกลางก็เรียกวิญญาณ เรื่องใหญ่จริง ๆ ก็ขุดหลุมฝังศพ ถ้ายังดื้อดึงออนไลน์เข้ามาอีกล่ะก็...เตรียมตัวเป็นซากศพเดินได้ได้เลย!”

หลังไว้อาลัยเสร็จ [พระจอมเจ้าเล่ห์] ก็รีบเข้าสู่เกมทันที

เขาเปิดแผงคุณสมบัติและดูข้อมูลของตัวเอง

ID ตัวละคร: พระจอมเจ้าเล่ห์

เลเวล: LV10 (เลเวลสูงสุด โปรดเลือกอาชีพ)

อาชีพ: ไม่มี

ค่าพลังต่อสู้: 5

แต้มพลังงาน: 1589

อาวุธ: ปืนไฟ, ปืนพก Type 96, ปืน AK-47

ไอเทม: น้ำยาล้างแผล, ผ้าพันแผล, ชุดปฐมพยาบาล

ทักษะ: ไม่มี

“เงินก็เก็บครบ เลเวลก็ถึงแล้ว แต่ค่าพลังต่อสู้ยังน่าอนาถอยู่เลยแฮะ...”

[พระจอมเจ้าเล่ห์] รู้สึกรำคาญเล็กน้อย

เมื่อผู้เล่นอัปถึงเลเวล 10 ก็จะมีแถบ “ค่าพลังต่อสู้” ปรากฏขึ้นมา

เดิมทีเขาคิดว่าการซื้ออาวุธจะช่วยเพิ่มค่าพลังต่อสู้ได้ จึงไปที่ร้านขายอาวุธและซื้อปืน AK-47 มาหนึ่งกระบอก

แต่สุดท้าย… กลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

นั่นเพราะ “ค่าพลังต่อสู้” ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณภาพของอาวุธหรืออุปกรณ์ที่สวมใส่แต่อย่างใด

เขาหยิบผ้าพันแผลออกจากกระเป๋าแล้วนับดู พบว่าเหลือเพียงสองม้วน จึงตัดสินใจไปที่ร้านขายยาเพื่อเติมเสบียง

"เกมบ้านี่ก็สมจริงเกิ๊น ถ้าไม่รักษาบาดแผลให้ดีก็มีสิทธิ์ตายได้เลย"

ใช่แล้ว ในเกมนี้หากได้รับบาดเจ็บสาหัสจะต้องใช้ผ้าพันแผลหรือไอเทมปฐมพยาบาลเพื่อรักษา เวลาในการฟื้นฟูค่อนข้างเร็ว บาดแผลจะหายไปในเวลาเพียงไม่กี่นาที

แต่ถ้าหากได้รับบาดเจ็บภายในหรือแผลใหญ่มาก ๆ … ก็เตรียมนอนรอเกิดใหม่ได้เลย

เมื่อเดินเข้าไปในหอการค้า…

ตู้โชว์ที่วางเรียงรายทางด้านซ้ายเต็มไปด้วยอาวุธนานาชนิด ส่วนด้านหน้าตู้มีหุ่นยนต์ "เสี่ยวเจีย" พ่อค้าอาวุธประจำศูนย์ยืนรอต้อนรับลูกค้าอยู่

ส่วนทางด้านขวาก็มีตู้โชว์ตั้งเรียงรายเช่นกัน ภายในเต็มไปด้วยไอเทมประเภทยาและเวชภัณฑ์นานาชนิด

[พระจอมเจ้าเล่ห์] เดินไปที่เคาน์เตอร์และพูดกับ "เสี่ยวหวง" พ่อค้าขายยาว่า

"เสี่ยวหวง ขอผ้าพันแผล 10 ม้วนและชุดปฐมพยาบาล 3 ชุด"

"ได้เลย" เสี่ยวหวงตอบรับ ก่อนจะหยิบยาจากหลังเคาน์เตอร์ส่งมอบให้ [พระจอมเจ้าเล่ห์]

หลังจากได้รับยา ข้อความแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นบนแผงควบคุม:

[ซื้อผ้าพันแผล 10 ม้วน, แต้มพลังงาน -10]

[ซื้อชุดปฐมพยาบาล 3 ชุด, แต้มพลังงาน -6]

ขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากร้าน สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นเข็มฉีดยาสีแดงบนเคาน์เตอร์

"นั่นคืออะไรน่ะ ?" เขาถามขึ้นอย่างลืมตัว

เสี่ยวหวงตอบกลับ "ยาปรับแต่งพันธุกรรม TOF-001 ราคา 1,000 แต้มพลังงาน"

"ยาปรับแต่งพันธุกรรม? ไว้ใช้ทำอะไร?"

"เพิ่มสมรรถภาพร่างกาย และกลายเป็นนักรบพันธุกรรม ช่วยเพิ่มค่าพลังต่อสู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ"

ดวงตาของ [พระจอมเจ้าเล่ห์] เป็นประกาย "ไอ้นี่สามารถเพิ่มค่าพลังต่อสู้ได้แน่นะ?"

"ใช่แล้ว สนใจสักเข็มไหม? รับรองว่าคุ้มค่ากับราคาแน่นอน"

"แต่ว่า…ราคานี้..." [พระจอมเจ้าเล่ห์] ลังเลเล็กน้อย "ลดให้หน่อยได้ไหม ?"

กว่าจะได้แต้มพลังงานถึงหนึ่งพัน ต้องใช้เวลาหลายวันในการฟาร์มมา

เสี่ยวหวงตอบกลับ "ของแท้ของดี ไม่มีลดราคาจ้า"

"บ้าเอ๊ย!"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] กัดฟันกรอด "เอา ๆ ฉันซื้อก็ได้"

จากนั้นเสี่ยวหวงก็หยิบหลอดยาส่งมอบให้พร้อมกับวิธีใช้ "ฉีดเข้าที่หัวใจได้เลย"

[ซื้อยาปรับแต่งพันธุกรรม TOF-001, แต้มพลังงาน -1000]

[พระจอมเจ้าเล่ห์] แสดงสีหน้าเจ็บปวดเล็กน้อย ก่อนจะรีบฉีดยาต่อหน้าเสี่ยวหวง

"หืม~ รู้สึก… ร้อน ๆ แฮะ"

ไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างกายของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับกุ้งโดนลวก

[ฉีดยาปรับแต่งพันธุกรรมระดับ F, ค่าพลังต่อสู้ +10]

เขารีบเปิดแผงควบคุมเพื่อตรวจสอบ

ค่าพลังต่อสู้: 15

"ได้ผลจริง ๆ ด้วย! เจ๋งเป็นบ้า!!"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] ตื่นเต้นมากจนหันหลังวิ่งไปที่หอเปลี่ยนอาชีพทันที ไม่ทันสังเกตเลยว่าความเร็วของเขาในตอนนี้เพิ่มขึ้นกว่าปกติหลายเท่า!

ผู้เล่นที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างมอง [พระจอมเจ้าเล่ห์] ที่ตัวแดงก่ำกำลังวิ่งสุดกำลังด้วยความประหลาดใจ

"เฮ้ย ๆ! หลวงพี่ไปเสพยามาหรือเปล่าเนี่ย วิ่งเร็วเป็นบ้า"

"หืม? สปีดอย่างเทพ"

ผู้เล่นต่างพากันอยากรู้อยากเห็น จึงวิ่งตามเขาไป

เมื่อเดินเข้าไปในหอเปลี่ยนอาชีพ ก็พบว่าด้านในว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลย

"หา? เมนเทอร์หายไปไหนอ่ะ?"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] มองไปรอบ ๆ ขณะตะโกนเรียกหาเมนเทอร์ด้วยความร้อนใจ

ขณะนั้นเอง ผู้เล่นที่อยู่ข้างนอกก็ชี้ไปที่หลังคาแล้วตะโกนว่า "อยู่บนหลังคา!"

เมื่อ [พระจอมเจ้าเล่ห์] เดินออกมาดู ก็เห็นเสวียนจีจื่อกำลังเอียงหัวไปข้างหลังและกางแผ่นคริสตัลสีเงินที่แขนออก ราวกับกำลังอาบแดด

"อาจารย์ รีบลงมาเร็ว ผมจะเปลี่ยนอาชีพ!"

เมื่อได้ยินเสียงตะโกน เสวียนจีจื่อก็หุบแผ่นคริสตัลที่แขนและกระโดดลงจากหลังคามา

ผู้เล่นที่อยากรู้อยากเห็นเอ่ยถาม "อาจารย์ เมื่อกี๊กำลังทำอะไรอยู่?"

เสวียนจีจื่อพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ชาร์จพลังงาน"

เอ๊ะ?

ชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์งั้นหรอ ?

หุ่นยนต์หน้าตาไฮเทคขนาดนี้…แต่กลับต้องชาร์จด้วยแสงอาทิตย์? ไฮเทคตรงไหนกันละเนี่ย?!

ที่จริงแล้ว การชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์เป็นมาตรการสำรองที่เสวียนจีจื่อจำเป็นต้องทำ เนื่องจากพลังงานของมันถูกดูดไปโดยซูเฉิน และศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาวก็ไม่มีคริสตัลพลังงานก้อนใหม่ให้เติมเต็ม เลยต้องใช้วิธีโบราณนี้แทน

[พระจอมเจ้าเล่ห์] ตกตะลึงครู่หนึ่งก่อนจะรีบพูดอย่างรวดเร็ว "อาจารย์ พลังต่อสู้ของผมถึงเกณฑ์แล้ว ผมจะเปลี่ยนอาชีพ!"

เสวียนจีจื่อเหลือบมองเขาคร่าว ๆ ก่อนปล่อยลำแสงสีฟ้าเหมือนตาข่ายสแกนผ่านร่าง [พระจอมเจ้าเล่ห์]

"เจ้า... ฉีดยาปรับแต่งพันธุกรรมงั้นรึ ?"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] พยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว

เสวียนจีจื่อถามด้วยความลังเล "ไม่เจ็บหรือ?"

เท่าที่มันรู้ หลังจากฉีดยาปรับแต่งพันธุกรรมระดับ F แล้ว เซลล์ของมนุษย์จะแตกตัวและรวมตัวกันใหม่อย่างรวดเร็ว ซึ่งกระบวนการนี้เจ็บปวดทรมานเป็นอย่างมาก!

นักรบพันธุกรรมหลายคนถึงขั้นเกิดบาดแผลทางจิตใจหลังจากได้รับการฉีดยาครั้งแรก และหวาดกลัวที่จะฉีดยาครั้งที่สอง

แต่คนตรงหน้าที่เหมือนจะต้องอยู่ในช่วงการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรม กลับสงบนิ่งได้อย่างน่าประหลาด

[พระจอมเจ้าเล่ห์] ยิ้มกริ่ม "ไม่เจ็บเลย ผมตั้งค่าความรู้สึกเจ็บปวดไว้ที่ศูนย์ แค่รู้สึกอุ่น ๆ นิดหน่อย”

"อาจารย์ ตอนนี้พลังต่อสู้ของผม 15 แต้มแล้ว เปลี่ยนอาชีพได้หรือยัง?"

เสวียนจีจื่อเงียบไปครู่หนึ่ง และทำได้เพียงพยักหน้ารับตามที่ซูเฉินสั่ง "ตกลง ตามข้ามา"

เมื่อเข้าไปในหอเปลี่ยนอาชีพ เสวียนจีจื่อถามว่า "แน่ใจแล้วหรือว่าจะเปลี่ยนอาชีพเป็น 'เมคานิก' ?"

ที่จริงแล้ว มันไม่ได้ตั้งคำถามนี้เอง เพียงทำตามที่ซูเฉินบอกไว้

เพราะในความเป็นจริง เมคานิกทุกคนต้องผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก และต้องมีความรู้ความเชี่ยวชาญในการดัดแปลงจักรกลเป็นอย่างดี

การถามคำถามแบบขอไปทีเช่นนี้...จะมีประโยชน์อะไร?

มันคิดว่าไอ้หมอนี่คงเปลี่ยนอาชีพไม่ได้หรอก

แต่เมื่อเอ่ยถามคำถามนี้ออกไป แถบข้อความแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นต่อหน้า [พระจอมเจ้าเล่ห์] ทันที

[ต้องการเปลี่ยนอาชีพเป็น “เมคานิก” หรือไม่?]

[ยืนยัน / ยกเลิก]

"ยืนยัน!"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] เลือกยืนยันโดยไม่ลังเล

[ขอแสดงความยินดีด้วย! เปลี่ยนอาชีพเป็นเมคานิกสำเร็จ, แต้มพลังงาน -200]

[เปลี่ยนอาชีพสำเร็จ, เลเวล +1, ค่าพลังต่อสู้ +10]

[พระจอมเจ้าเล่ห์] มองข้อมูลบนแผงควบคุมด้วยความประหลาดใจ

ID ตัวละคร: พระจอมเจ้าเล่ห์

เลเวล: LV11

อาชีพ: เมคานิกฝึกหัด

ค่าพลังต่อสู้: 25

แต้มพลังงาน: 373

……

"เยี่ยม! ฉันเปลี่ยนอาชีพได้แล้ว! ฮ่า ๆ ๆ ๆ"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] หัวเราะลั่นด้วยความดีใจ

เขาเป็นคนแรกในเซิร์ฟเวอร์ที่เปลี่ยนอาชีพสำเร็จ!

บรรดาผู้เล่นรอบข้างต่างพากันมองด้วยความอิจฉา

ขณะนั้นเอง ชื่อ ID ที่เคยเป็นสีแดงอ่อนของเขา ก็กลายเป็นสีแดงสดแจ่มจัดจ้าน

หมายเหตุ: ID ของผู้เล่นสามารถมองเห็นได้แค่ซูเฉิน ตัวผู้เล่น และผู้เล่นคนอื่นเท่านั้น NPC จะมองไม่เห็น

"หลวงพี่ ได้โบนัสอะไรเพิ่มมาบ้างไหมหลังเปลี่ยนอาชีพ ?"

"พี่ใหญ่จะไปฆ่ามอนสเตอร์อีกเมื่อไหร่…อย่าลืมชวนผมไปด้วยคนนะครับ!"

"หลวงพี่ อาชีพเมคานิกมีสกิลอะไรบ้าง?"

……

คำถามพุ่งใส่รัว ๆ จน [พระจอมเจ้าเล่ห์] แทบตั้งรับไม่ทัน

เสวียนจีจื่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูพวกเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง

ในสายตาของมัน มนุษย์แปลก ๆ กลุ่มนี้ดูเหมือนคนบ้าที่เอาแต่พูดจาเพ้อเจ้อ

แค่บอกว่าอยากเป็นเมคานิกก็สามารถเป็นได้เลยงั้นเหรอ?

ไร้สาระสิ้นดี!

เสียงเจี๊ยวจ๊าวรอบตัวทำให้มันเริ่มหงุดหงิด มันตั้งใจจะไล่คนพวกนี้ไปไกล ๆ แต่กลับนึกถึงคำสั่งของซูเฉินได้เสียก่อน จึงกัดฟันถามต่อด้วยความอดทนอีกครั้ง

"เจ้า… ต้องการเรียนรู้ทักษะเลยหรือไม่?"