ตอนที่ 12 นักพรตเต๋า , ยอมติดตาม

ซูเฉินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!

คิดไม่ถึงเลยว่าก้อนพลังงานของเสวียนจีจื่อจะมีแต้มพลังงานสะสมอยู่มากมายขนาดนี้

"ชิปชีวภาพเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งสำหรับผู้ไร้ความตาย ก้อนพลังงานที่ใช้ปกป้องชิปจึงมีความจุเทียบเท่าระเบิดนิวเคลียร์ขนาดเล็กหนึ่งลูก"

ชิปสปาร์คอธิบายต่อ "ยิ่งไปกว่านั้น ก้อนพลังงานนี้ยังทำหน้าที่เป็นเหมือนระบบทำลายตนเองของผู้ไร้ความตายเช่นกัน พลังงานในนี้จึงเพียงพอให้ชิปชีวภาพยังคงทำงานต่อได้นานกว่าร้อยปี"

"เจ๋งมาก!"

ซูเฉินกู่ร้องลั่นด้วยความตื่นเต้น

พลังงานทั้งหมดนี้ตกเป็นของเขาแล้ว!

"เสี่ยวหยู พี่ชักหิวแล้วสิ"

ซูเฉินยิ้มพลางลูบหัวซูเสี่ยวหยูเบา ๆ

"งั้นกลับบ้านกันนะ เดี๋ยวฉันจะทำอาหารให้พี่เอง"

ซูเสี่ยวหยูจับมือเขาแน่นขณะตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใด

"เรากลับไปก่อนเถอะ พี่จะหาทางทำลายกุญแจมือนี้ก่อน"

ซูเฉินว่าพลางยกมือขึ้นเพื่อบอกว่าเขายังมีกุญแจมือติดอยู่

หลังจากส่งซูเสี่ยวหยูกลับบ้านเสร็จ ซูเฉินก็ถามระบบ "ทำลายเจ้านี่ได้ไหม?"

"กุญแจมือยับยั้งพลังงานไม่สามารถถูกทำลายได้โดยง่าย โฮสต์ต้องให้เสวียนจีจื่อเป็นผู้ปลดล็อก"

"หา? แล้วเสวียนจีจื่ออยู่ไหน?"

"อยู่ในชิป แต่... มันอาจไม่ยอมทำคำสั่งของโฮสต์"

ซูเฉินเลิกคิ้ว "จะไม่ให้ความร่วมมืองั้นเหรอ?"

เขาก้มลงหยิบก้อนพลังงานของเสวียนจีจื่อขึ้นมา

เนื่องจากพลังงานส่วนใหญ่ถูกชิปสปาร์คดูดซับไปเกือบหมด แสงที่เคยสว่างไสวจึงหรี่ลงอย่างเห็นได้ชัด

ซูเฉินติดตั้งก้อนพลังงานกลับเข้าไปในช่องหน้าอกจักรกลอีกครั้ง

จากนั้นเขาก็เชื่อมต่อจิตสำนึกเช่นเดียวกับตอนเรียกผู้เล่น และสามารถสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานบางอย่างที่กำลังเชื่อมถึงจักรกลตรงหน้า

หัวของมันค่อย ๆ ยกขึ้น ดวงตาของมันกลับมาฉายแววสว่างอีกครั้ง

"เป็นไง อยากออกแรงเล่นกันอีกสักรอบไหม?"

ซูเฉินนั่งยอง ๆ ลงข้าง ๆ ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้กับดวงตาของเสวียนจีจื่อมาก ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มอันแสนเจ้าเล่ห์

ตอนนี้สิทธิ์ควบคุมของมันถูกชิปสปาร์คจำกัดไว้โดยสิ้นเชิง มันจึงไม่สามารถขยับตัวได้

ตราบเท่าที่ซูเฉินต้องการ เขาสามารถทำลายชิปเสวียนจีจื่อได้ทุกนาที

"เจ้าช่างมีฝีมือล้ำลึก ข้าเพียงอยากรู้...ว่าเจ้าคือผู้บำเพ็ญเพียรหรือไม่?"

นอกจากจะไม่ตอบซูเฉินแล้ว เสวียนจีจื่อกลับย้อนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ซูเฉินถึงกับงุนงง

ผู้บำเพ็ญเพียร?

นี่มันไม่ใช่นิยายจีนแนวกำลังภายในสักหน่อย

ชิปสปาร์คพูดขึ้น "ผู้ไร้ความตายศรัทธาในการหลุดพ้น พวกมันเชื่อเสมอว่ามนุษย์สามารถใช้จักรกลเพื่อปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระจากพันธนาการและบรรลุเป้าหมายแห่งการหลุดพ้นนี้ได้ นี่คือเป้าหมายสูงสุดในชีวิตของพวกมัน"

ซูเฉินได้ยินดังนั้นก็พลันเข้าใจ ผู้บำเพ็ญเพียรในที่นี้คงหมายถึงผู้ทะยานข้ามภพข้ามมิติเพื่อตามหาทางของการหลุดพ้น

ที่แท้... เสวียนจีจื่อก็คิดว่าเขาคือจักรกลรูปแบบหนึ่งที่ระดับสูงเหนือมนุษย์อะไรทำนองนั้น

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา ซูเฉินแสร้งทำเป็นพูดอย่างลึกซึ้ง

"จะคิดแบบนั้นก็ไม่ผิดนัก เพราะในแง่หนึ่งฉันก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรจริง ๆ”

ในเมื่อเขาเองก็ข้ามมิติมาจากที่อื่น แล้วเขาจะไม่เป็นผู้บำเพ็ญเพียรได้อย่างไร?

จุดประสงค์ของซูเฉินนั้นชัดเจนมาก เขาจะหลอกล่อให้เสวียนจีจื่อยอมทำงานรับใช้ให้

ด้วย “นักพรตจักรกล” ผู้นี้ จะทำให้เขาสามารถมีชีวิตรอดในแดนรกร้างได้ง่ายยิ่งขึ้น

แววตาของเสวียนจีจื่อพลันสว่างวาบเป็นประกาย ดูเหมือนว่ามันจะตื่นเต้นอย่างมากกับคำตอบ...

"เช่นนั้นเจ้าควรไปที่ศาสนจักรจักรกลและพูดคุยเรื่องการบำเพ็ญเพียรกับสหายเต๋าตนอื่น ๆ"

ซูเฉินเบะปากเยาะเย้ย "ทำไม? คิดว่าเหล่าเมคานิคัสจะเชื่อใจฉันและทำตามคำแนะนำของฉันจริง ๆ น่ะเหรอ?"

เสวียนจีจื่อเงียบไป แสงสว่างในดวงตาของมันหรี่ลงเล็กน้อย

ครู่หนึ่ง มันก็พูดอีกครั้ง "ผู้บำเพ็ญเพียรแสวงหาถึงอิสรภาพสูงสุด แม้ตอนนี้ข้าจะตกอยู่ใต้น้ำมือเจ้า แต่ข้าจะไม่มีวันยอมตกเป็นเครื่องมือหรือทาสของเจ้าเป็นอันขาด"

นักพรตจักรกลตัวนี้มีอุดมการณ์แรงกล้าใช้ได้

นั่นทำให้เขาแอบนึกถึงนักพรตบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินเล็กน้อย ล้วนรักอิสระ ยึดมั่นในอุดมการณ์ และไม่ต้องการถูกผูกมัด

ไม่ว่าซูเฉินจะขู่เข็ญหรือเกลี้ยกล่อมอย่างไร เสวียนจีจื่อก็ยังคงนิ่งเฉย ดูเหมือนว่ามันกำลังมองหาความตายมากกว่าจะยอมจำนน

"สงสัยคงมีชีวิตมานานเกินไป เลยกล้าที่จะเดินเข้ากองไฟทั้งที่เห็นเปลว!"

ซูเฉินเริ่มหมดความอดทน แต่เมื่อมองร่างหุ่นยนต์ทั้งสาม เขาก็ไม่อยากทำลายพวกมันทิ้งให้เสียเปล่า

ทันใดนั้น หุ่นยนต์ทางซ้ายก็ลุกขึ้นยืนพร้อมเสียงคลิก!

"ไอ้เวรเอ๊ย!"

ซูเฉินตกใจแทบสิ้นสติ ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไป!

จักรกลก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เปลี่ยนปืนเป็นมือแล้วคว้าตัวซูเฉินเอาไว้

"จบกัน…"

ในขณะที่ซูเฉินกำลังสิ้นหวังอยู่นั้นเอง จักรกลตัวนั้นกลับคว้ากุญแจมือของเขาแล้วออกแรงกดที่ข้อต่อทั้งสองข้าง

บี๊ป—

กุญแจมือเปิดออก

"ปลดล็อกเรียบร้อย"

เสียงจักรกลดังขึ้น

ซูเฉินถึงกับชะงักก่อนจะถามด้วยความตื่นเต้น "นี่…ระบบเหรอ? ชิปสปาร์ค?"

หุ่นยนต์ตัวนั้นพยักหน้าช้า ๆ อย่างเป็นกลไก "ใช่"

"ค ควบคุมร่างของพวกมันได้ด้วยเหรอ?"

ชิปสปาร์คตอบ "แม้ว่าโครงสร้างร่างกายของผู้ไร้ความตายจะแตกต่างจากจักรกลทั่วไป แต่ก็ไม่ได้ซับซ้อนเกินกว่าที่ระบบจะจัดการไม่ได้"

มันพูดพลางกางฝ่ามือออก ราวกับกำลังสำรวจร่างกายใหม่ของ

ในใจของซูเฉินเย็นเยียบไปชั่วขณะ

ระบบหา “ร่าง” ให้ตัวเองจนมีชีวิตได้งั้นเหรอ!?

แล้วแบบนี้มันจะยังยอมให้เขาควบคุมอยู่ไหม?

มันจะหักหลังฆ่าเขากับน้องสาวหรือเปล่า?

ราวกับรู้สึกได้ถึงความกังวลของซูเฉิน จักรกลชิปสปาร์คจึงพูดอย่างใจเย็น "โฮสต์โปรดวางใจ สิทธิ์ควบคุมของโฮสต์ยังคงสูงสุดเหนือระบบ และระบบจะไม่สามารถฝ่าฝืนเจตจำนงของโฮสต์ได้"

"หากโฮสต์ไม่ต้องการให้ระบบควบคุมร่างจักรกล ระบบก็สามารถกลับเข้าชิปได้ทุกเมื่อ"

ซูเฉินรีบตั้งสติกลับมาทันใด

ใช่แล้ว ถ้าระบบนี้คิดจะทำร้ายเขาจริง ๆ มันคงทำไปนานแล้ว ทำไมต้องรอจนถึงตอนนี้เล่า?

เขาคิดมากเกินไปเอง...

"ไม่เป็นไร ปล่อยทิ้งไว้ก็เปลือง ฉันยกร่างตัวนี้ให้ก็แล้วกัน"

ซูเฉินพยายามวางท่าอย่างไม่ใส่ใจ แม้ในใจจะยังกังวลเล็กน้อยกับระบบที่มาที่ไปไม่ชัดเจนเช่นนี้

ทันใดนั้น เสวียนจีจื่อที่นอนอยู่บนพื้นก็มีแสงสว่างวาบในดวงตาอีกครั้ง ราวกับเป็นประกายแห่งความตื่นตระหนก

"เป็นไปไม่ได้! จักรกลของข้าไม่มีทางถูกถอดรหัสได้ง่าย ๆ แบบนั้น เจ้าทำได้อย่างไร!?"

หึ ๆ

เมื่อร่างของมันถูกแย่งชิง เสวียนจีจื่อก็ร้อนรนขึ้นมาทันที

ซูเฉินขยับข้อมือและพูดอย่างใจเย็น "นักพรตเต๋าเอ๊ย จักรกลของแกมันล้าสมัยไปแล้ว การถอดรหัสร่างใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็เสร็จ"

"เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้..."

เสวียนจีจื่อพึมพำซ้ำไปซ้ำมา

ซูเฉินถึงกับพูดไม่ออก "เป็นอะไรไปเนี่ย? ตกใจมากเกินไปหรือเปล่า? หรือว่านักพรตเต๋าของเราจะกลายเป็นนกแก้วไปซะแล้ว?"

ทันใดนั้น เสวียนจีจื่อก็จ้องเขม็งมาที่ซูเฉินแล้วถามว่า "เจ้า...สร้างมันขึ้นมางั้นหรือ?"

มันที่ว่าหมายถึงชิปสปาร์ค

ซูเฉินยังไม่ทันอ้าปากตอบ จักรกลที่ควบคุมโดยชิปสปาร์คก็พูดขึ้นมาเอง "ใช่ ฉันเป็นเพียงผู้ช่วยของโฮสต์เท่านั้น"

ดวงตาของเสวียนจีจื่อเป็นประกาย มันหันไปพูดกับซูเฉิน "ตกลง ข้าจะยอมเข้าร่วมกองกำลังของเจ้า"

หา?

ยอมแพ้แล้วงั้นเหรอ?

เมื่อครู่นี้ยังทำท่าเหมือนยอมตายมากกว่าเชื่อฟังอยู่เลย

"งั้นก็ตามนั้น ต่อจากนี้ไปต้องอยู่ที่ศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาว อย่าคิดหนี หากออกนอกระยะที่กำหนด สัญญาณจะถูกตัดขาดทันที เข้าใจไหม?"

ซูเฉินออกคำสั่งและปลดล็อกสิทธิ์การเคลื่อนไหวของเสวียนจีจื่อด้วยการควบคุมจิต

แต่สิทธิ์ในการใช้อาวุธทั้งหมดยังคงถูกล็อก

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ตอนนี้เสวียนจีจื่อสามารถขยับตัวได้ แต่ยังไม่สามารถใช้อาวุธใด ๆ ได้

นอกจากนี้ ซูเฉินยังสามารถสั่งให้มัน “ตาย” ได้ทุกเมื่อเหมือนผู้เล่นในเกม

เสวียนจีจื่อลุกขึ้นยืนและวางตัวอย่างสงบ มันเปิดช่องเก็บของที่ต้นขาซ้ายแล้วหยิบถังโลหะขนาดเล็กออกมา

จากนั้นก็เปิดฝาโลหะที่คอถังแล้วเริ่มรินน้ำมันใส่ปาก

ซูเฉินถามด้วยความงุนงง "มันกำลังทำอะไร?"

"บำรุงรักษาร่างกาย" ชิปสปาร์คตอบกลับ

"..."

หลังจากเสวียนจีจื่อ "ดื่ม" น้ำมันจนหมด มันก็พูดว่า "เมื่อไม่ได้ต่อสู้ ข้าก็ต้องได้รับการบำรุงด้วยน้ำมันอย่างน้อยเดือนละครั้ง และน้ำมันหล่อลื่นชนิดพิเศษนี้ก็มีราคาสูงนัก"

ซูเฉินเลิกคิ้ว

หมายความว่ายังไง?

มันกลัวว่าเขาจะเลี้ยงดูมันไม่ได้หรือ?

ในระบบเขามีน้ำมันหล่อลื่นเกรดสูงให้เลือกเพียบ! หลากรสชาติอีกต่างหาก! ให้ดื่มจนตายก็ยังได้!