ตอนที่ 11 การโจมตีแบบลดขนาด , แฮกระบบชิป

ซิบ! ซือ!! ซ่า!!

กลไกป้องกันตัวอัตโนมัติเริ่มทำงาน ประกายไฟแปลบปลาบทะลุออกมาจากร่างเสวียนจีจื่อขณะที่ซูเฉินยังคงเกาะยึดขาเหล็กของมันอย่างแน่นหนา

ส่งผลให้กระแสไฟฟ้าไหลผ่านเข้าสู่ร่างของซูเฉินจนเขาตัวแข็งทื่อ เส้นผมชี้โด่ ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงเกาะขาจักรกลของเสวียนจีจื่อแน่นไม่ยอมปล่อย

"เร็วหน่อย!!!"

ซูเฉินคำรามอย่างยากลำบาก

ดวงตาสีแดงของเสวียนจีจื่อทั้งสามร่างเริ่มสว่างจ้าขึ้นเรื่อย ๆ

ทั้งสองฝ่ายต่างยื้อแย่งกันอยู่ราวสามสิบวินาที

ฟู่วว—

สิ้นเสียงรบกวนของระบบไฮดรอลิกดังขึ้น แขนทั้งสองข้างของเสวียนจีจื่อก็อ่อนแรงลง แววแสงในดวงตาดับวูบราวกับวิญญาณที่ถูกดึงออกจากร่าง

มันดูเหมือนหุ่นยนต์ที่พลังงานหมดสิ้น ไร้การเคลื่อนไหวไปโดยสิ้นเชิง

"เร็วเข้าโฮสต์ รีบนำชิปชีวภาพของมันออกมา"

เสียงเร่งรีบของชิปสปาร์คดังขึ้นในหัว

ซูเฉินกัดฟันฝืนทนความเจ็บปวดที่แล่นพล่านทั่วร่าง ก่อนจะค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

"สวิตช์อยู่หลังใบหูซ้าย กดค้างสามวินาที... กดค้างแปดวินาที... แล้วกดถี่ ๆ ต่อเนื่องอีกสี่ครั้ง"

ซูเฉินทำตามคำแนะนำของชิปสปาร์คอย่างเคร่งครัด เขาพบปุ่มสีเงินที่ตำแหน่งใบหูของเสวียนจีจื่อ

หลังจากกดปุ่มคล้ายรหัสมอร์สตามที่ระบบบอก ท้ายทอยของเสวียนจีจื่อก็เปิดออก เผยให้เห็นแผงวงจรและสายไฟที่ซับซ้อนอยู่ภายใน

"นับจากฝั่งขวา สายที่สาม เส้นที่หก ดึงมันออกมา!"

ซูเฉินคว้าสายเคเบิลเส้นนั้นและออกแรงดึงสุดกำลัง!

วงแหวนโลหะทรงกลมที่เปล่งแสงสีฟ้าเย็นเยียบชวนให้ความรู้สึกไฮเทคมาก ๆ ปรากฏขึ้นจากหน้าอกของเสวียนจีจื่ออีกครั้ง

มันดูเหมือนเครื่องปฏิกรณ์อาร์คบนหน้าอกไอรอนแมนไม่มีผิด เป็นดั่งขุมพลังที่หล่อเลี้ยงให้จักรกลพวกนี้เคลื่อนไหว

"ไอ้เสวียนจีจื่อนี่ยังไม่ยอมตายอีกเรอะ!"

ซูเฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย

สมองกลอัจฉริยะถือเป็นจุดอ่อนสำคัญ หากฝ่ายศัตรูจู่โจมตรงนี้ได้ ย่อมปลิดชีพมันได้ในพริบตา

แต่เสวียนจีจื่อกลับซ่อนชิปชีวภาพไว้ที่อื่น โดยใช้ด้านหลังศีรษะเป็นเพียง “ฝาครอบลวง” เท่านั้น

ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าหัวของมันจะถูกศัตรูทำลาย ก็จะไม่ส่งผลต่อความสามารถในการต่อสู้แต่อย่างใด

ซูเฉินรีบนำก้อนพลังงานบนหน้าอกของมันออก มาถึงตอนนี้เขาก็รู้สึกปลอดภัยมากขึ้น

โดยทั่วไปแล้ว ผู้ไร้ความตายจะมีร่างกายและชิปชีวภาพเพียงหนึ่งชุดเท่านั้น

การทำลายหรือถอดชิปออกก็เหมือนกับการตัดหัวของผู้ไร้ความตายนั่นเอง

"ระบบ มันมีชิปแค่ก้อนเดียวใช่ไหม?"

ซูเฉินยังไม่วางใจ เขาเหลือบมองหุ่นยนต์อีกสองตัวและถามด้วยความกังวล

ดูเหมือนชิปสปาร์คจะใช้พลังงานไปมาก คำตอบจึงช้ากว่าปกติ "ใช่...มีแค่หนึ่ง"

เมื่อได้รับคำตอบยืนยัน ซูเฉินก็รู้สึกโล่งใจ

เสวียนจีจื่อ...ช่างพิเศษเกินไปจริง ๆ

ถึงจะเรียกตนเองว่า “ผู้ไร้ความตาย” แต่โดยธรรมชาติของจักรกลพวกนี้ก็ไม่ต่างจากมนุษย์ที่มีเพียงหนึ่งจิต และครองเพียงร่างเดียวเท่านั้น

เช่นเดียวกับที่คนเรามีเพียงสองแขน หากมีแขนที่สองงอกออกมาจากแต่ละข้างโดยไม่ทันตั้งตัว คุณอาจไม่สามารถควบคุมมันได้โดยสมบูรณ์

และในการต่อสู้ มันจะกลายเป็นจุดอ่อนที่ทำให้คุณต้องลำบาก

ทว่าเสวียนจีจื่อกลับมีความสามารถในการทำงานหลายอย่างพร้อมกัน มันสามารถควบคุมหุ่นยนต์ได้ถึงสามร่างในเวลาเดียว จึงทำให้มันมีพลังมหาศาล!

ขณะนั้นเอง ชิปสปาร์คก็พูดเสริม "ยิ่งไปกว่านั้น มันยังมี 'ชิปชีวภาพต้นแบบ' อยู่กับตัวด้วย"

ชิปชีวภาพต้นแบบ...?

หมายความว่ายังไง?

ซูเฉินไม่เข้าใจ

ชิปสปาร์คอธิบาย "ปกติแล้ว ชิปชีวภาพที่ผู้ไร้ความตายพกติดตัวควรเป็นเพียงสำเนาเท่านั้น ส่วนชิปต้นแบบจะถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูลของเมคานิคัส ด้วยวิธีนี้ แม้ร่างจักรกลจะถูกทำลาย พวกมันก็ยังสามารถฟื้นคืนชีพใหม่ได้อีกครั้ง"

ซูเฉินถึงบางอ้อในทันที

"แสดงว่าเสวียนจีจื่อจะไม่สามารถฟื้นคืนชีพในฐานของเมคานิคัสได้แล้วอย่างนั้นใช่ไหม?"

"ถูกต้อง"

"เยี่ยมมาก!" ซูเฉินยิ้มร่า

เมื่อเสวียนจีจื่อไม่สามารถฟื้นคืนชีพในฐานนั้นได้ เมคานิคัสย่อมไม่มีทางตามหาเขาเจอ

ที่พักพิงของเขายังคงปลอดภัย

"นี่ระบบ...ทำแบบนั้นได้ยังไงกันน่ะ?"

ซูเฉินอดไม่ได้ที่จะถาม

ดูจากสภาพร่างกายของเสวียนจีจื่อแล้วนั้น มันยังไม่ทันได้ใช้พลังที่มีทั้งหมดก็ถูกชิปสปาร์คปิดตัวลงในพริบตา

ชิปสปาร์คพูดอย่างใจเย็น "แก่นแท้ของการอัปโหลดจิตสำนึกคือการดึงจิตสำนึกของมนุษย์และคัดลอกความทรงจำ ซึ่งเป็นเทคโนโลยีที่ล้าสมัย หากโฮสต์แข็งแกร่งขึ้นมากพอ ก็สามารถแทรกแซงแหล่งข้อมูลของมันได้โดยไม่ต้องสัมผัสร่างกาย เพียงแค่ใช้คลื่นสมองชีวภาพเท่านั้น"

ซูเฉินเบิกตากว้าง นี่มันคือการโจมตีแบบลดขนาดมิติใช่ไหมเนี่ย?

ดูเหมือนว่าระดับของชิปสปาร์คจะสูงกว่าพวกผู้ไร้ความตายอย่างมาก

มองจากมุมนี้แล้ว ชิปสปาร์คก็ไม่ต่างอะไรจาก “ผู้พิพากษา” ของเหล่าจักรกล!

ในขณะที่ซูเฉินคิดว่าการได้รับหุ่นยนต์ทรงพลังมาสามตัวนั้นนับว่าน่าพึงพอใจแล้ว ชิปสปาร์คก็เปิดเผยข้อมูลสำคัญที่น่าตกใจอีกครั้ง

"โฮสต์สามารถเจาะเข้าไปในฐานข้อมูลย่อยของเสวียนจีจื่อได้ เมื่อทำเช่นนั้น มันจะเหมือนกับสิ่งมีชีวิตจากดาวเคราะห์สีน้ำเงิน และจะไม่สามารถหลบหนีการควบคุมของโฮสต์ได้"

ดวงตาของซูเฉินเป็นประกาย "จริงเหรอ!?"

ถ้าเขาสามารถควบคุมเสวียนจีจื่อได้ เท่ากับว่าเขาก็จะมีนักรบทรงพลังเพิ่มมาอีกหนึ่ง!

"แล้วฉันต้องทำยังไง?"

ชิปสปาร์คตอบกลับ "หากไม่มีอุปกรณ์เสริมช่วยเหลือ มันอาจจะเจ็บปวดอยู่สักหน่อย"

ซูเฉินพูดอย่างมุ่งมั่น "ไม่เป็นไร ฉันเป็นลูกผู้ชายตัวจริง เจ็บนิดเจ็บหน่อยไม่ใช่ปัญหา สัญญาว่าจะไม่ร้องสักแอะ"

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ชิปสปาร์คก็พูดขึ้น "ใช้ชิปชีวภาพต้นแบบชี้ไปที่ท้ายทอยของโฮสต์ ระบบจะทำการดึงข้อมูลของมันออกมา"

ซูเฉินทำตามที่บอก เขางอแขนยกก้อนพลังงานขึ้นมาแนบท้ายทอย "แบบนี้เหรอ?"

ทันทีที่พูดจบ ชิปชีวภาพของเสวียนจีจื่อก็เปล่งแสงสีฟ้าจาง ๆ เหมือนกับกำลังดิ้นรนและขัดขืน

ซูเฉินรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

เส้นใยสีเงินที่บางกว่าเส้นผมโผล่ออกมาจากท้ายทอยของซูเฉินและแทงเข้าไปในชิปชีวภาพของเสวียนจีจื่ออย่างแม่นยำ!

"อ๊ากกก--"

ในขณะที่เส้นใยสีเงินปรากฏ ซูเฉินรู้สึกเหมือนกับถูกงูพิษกัด

ความเจ็บปวดแล่นทะลุเข้าไปถึงไขกระดูกและส่งต่อไปยังปลายประสาททุกส่วนในร่างกาย

มันเป็นความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน มือของเขาสั่นจนเผลอทำก้อนพลังงานหล่น

แต่เส้นใยสีเงินเส้นนั้นดูเหมือนจะเหนียวแน่นเป็นพิเศษ มันยังคงยึดก้อนพลังงานของเสวียนจีจื่อเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

ความเหนี่ยวรั้งยิ่งทำให้ความเจ็บปวดยิ่งทวีคูณ!

"อ๊ากกกกก—"

ซูเฉินตัวสั่นด้วยความเจ็บปวดจนอดไม่ได้ที่จะร้องโหยหวนด้วยความทรมาน

“เจ็บนิดหน่อย” ตรงไหนกัน!?

นี่มันเจ็บยิ่งกว่าถูกแล่เนื้อเสียอีก!

ชิปสปาร์คไม่ตอบสนองต่อเสียงร้องของซูเฉิน แสงสีฟ้าจาง ๆ ยังคงเคลื่อนไหวเหมือนงูเล็ก ๆ ภายในก้อนพลังงานของเสวียนจีจื่อ

ไม่ว่ามันจะดิ้นรนขัดขืนอย่างไร ก็ยังคงถูกเส้นใยสีเงินที่พันรอบคอของซูเฉินยึดเอาไว้อย่างเหนียวแน่น!

เมื่อซูเฉินกรีดร้องอย่างเจ็บปวด แสงสีฟ้านั้นก็อ่อนลงเรื่อย ๆ

ในที่สุด ชิปสีเนื้อขนาดเท่าเล็บมือและบางเฉียบราวกับปีกจักจั่นก็ถูกดึงออกมาจากก้อนพลังงานด้วยเส้นใยสีเงินนั่น

ฉัวะ!

ท้ายทอยของซูเฉินเหมือนถูกของมีคมกรีด เส้นใยสีเงินหดตัวกลับ ชิปย่อยของเสวียนจีจื่อหายเข้าไปใต้เนื้อที่ท้ายทอยของซูเฉิน

ซูเฉินกลิ้งไปมาบนพื้น ไม่มีใครมองเห็นเนื้อที่ท้ายทอยของเขา ว่ากำลังมีชิปสีแดงและสีน้ำเงินที่มีโครงสร้างสลับซับซ้อนและละเอียดอ่อนกำลังเปล่งประกายราวกับดวงดาว

มันดูเหมือนไม่มีอยู่จริงและให้ความรู้สึกถึงเทคโนโลยีแห่งโลกอนาคต

นี่คือชิปชีวภาพ

แน่นอนว่าซูเฉินมองไม่เห็นมัน

"การถอดรหัสเสร็จสมบูรณ์ ได้รับชิปชีวภาพ กำลังอ่านข้อมูล..."

แม้ความเจ็บปวดจะเริ่มจางหาย แต่ซูเฉินยังนอนตัวสั่นอยู่บนพื้นต่อเป็นเวลานาน

เขาสาบานว่าจะไม่มีวันกลับไปสัมผัสความเจ็บปวดแบบนี้อีกเป็นอันขาด!

"พี่! เป็นอะไรหรือเปล่า!?"

ไม่รู้ว่าซูเสี่ยวหยูมาตั้งแต่เมื่อไหร่

เธอเห็นซูเฉินร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดจึงรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างพี่ชายด้วยใจที่หวาดหวั่น

"แค่ก ๆ พี่ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ได้บอกให้อยู่แต่ในบ้านเหรอ ทำไมถึงออกมา"

หน้าผากของซูเฉินเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ เขากัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

ซูเสี่ยวหยูมองเขาด้วยความเป็นห่วง "ฉัน… ฉันได้ยินเสียงปืนเงียบไปก็เลย…"

หลังสูดหายใจเข้าออกลึก ๆ อยู่พักหนึ่ง ความเจ็บปวดก็หายไปจนหมดสิ้น

ซูเฉินยันตัวลุกขึ้นปลอบซูเสี่ยวหยูพลางกัดฟันตะโกนใส่ระบบ

"ระบบ! นี่หลอกฉันหรือเปล่าเนี่ย? นี่มันเรียกว่าเจ็บนิดหน่อยงั้นเหรอ?"

ชิปสปาร์คเมินเฉย "การอ่านข้อมูลเสร็จสมบูรณ์ ชิปย่อยของเสวียนจีจื่อถูกถอดรหัสเรียบร้อย"

ซูเฉินกำลังจะถามอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นแต้มพลังงานบนแผงควบคุมที่เพิ่มขึ้นมาหลายหลัก

เมื่อลองนับอย่างรอบคอบ เขาก็ถึงกับอ้าปากค้าง!

"บ้าเอ๊ย! นี่มัน 1.2 ล้านแต้มเลยเหรอ!?"