ตอนที่ 10 นามเต๋า เสวียนจีจื่อ
ตอนที่ 10 นามเต๋า เสวียนจีจื่อ
จากนั้นผู้เล่นทุกคนก็ถูกบังคับให้ออกจากระบบ ซึ่งเป็นฝีมือของซูเฉินอย่างไม่ต้องสงสัย
ทันทีที่หุ่นยนต์เริ่มเปิดฉากยิง เขาก็ถามระบบทันที
"ระบบ เราควรทำยังไงดี? ทำไมจู่ ๆ ถึงมีหุ่นยนต์โผล่ขึ้นมาได้?"
ชิปสปาร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ขอเตือนโฮสต์ให้ระวัง นั่นคือสิ่งมีชีวิตจักรกล"
สิ่งมีชีวิตจักรกล?
ซูเฉินสะดุ้งสุดตัวก่อนจะอุทาน "หมายถึง… ผู้ไร้ความตายงั้นเหรอ!?"
เมื่อระบบตอบรับยืนยัน ปฏิกิริยาแรกของซูเฉินคือ "หนี!" แบบแทบไม่ต้องคิด
แต่ชิปสปาร์คกลับพูดอย่างใจเย็น "สายไปแล้ว ด้วยสภาพร่างกายในปัจจุบันของโฮสต์นั้น ไม่อาจหลบหนีการติดตามของพวกมันได้"
ซูเฉินขมวดคิ้ว "ถ้าให้ผู้เล่นเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมันไปก่อน ส่วนฉันจะไปหลบในห้องใต้ดิน แบบนั้นพวกมันคงหาฉันไม่เจอหรอกใช่ไหม?"
"ระบบตรวจจับความร้อนของผู้ไร้ความตายนั้นล้ำหน้ากว่าที่โฮสต์คิดไว้มาก เกรงว่าพวกมันจะสามารถล็อกตำแหน่งของโฮสต์ได้ตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว"
ถูกพบตัวแล้วงั้นเหรอ?!
ซูเฉินรู้สึกเสียวสันหลังวาบ
"บอกมาเร็ว ๆ ว่าฉันควรทำยังไง? ฉันยังไม่อยากถูกพวกมันจับไปที่ฐานแล้วโดนเปลี่ยนให้กลายเป็นหุ่นยนต์นะ"
เขาเชื่อมั่นเต็มเปี่ยมว่าระบบจะต้องมีทางรอดให้
และแน่นอนว่าชิปสปาร์คไม่ทำให้เขาผิดหวัง
"วิธีแก้ปัญหานั้นง่ายมาก เพียงแค่โฮสต์สัมผัสร่างกายของพวกมัน จากนั้นระบบจะสามารถจับแหล่งกำเนิดสัญญาณและแทรกแซงได้"
"พี่… ข้างนอกเสียงปืนดังมากเลย…"
ซูเสี่ยวหยูที่ขดตัวอยู่ในความมืดหวาดผวา เสียงของเธอสั่นเทาด้วยความกลัว
ซูเฉินรีบปลอบ "ไม่ต้องห่วงนะเสี่ยวหยู พวกนั้นอยู่ใต้การควบคุมของพี่ ไม่มีอะไรหรอก"
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นแงะแผ่นไม้ที่ประตูออก
เขายืนอยู่ที่หน้าประตูภายใต้แสงดาวจาง ๆ รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้า "พี่จะออกไปดูหน่อย อย่าส่งเสียงดังล่ะ"
จากนั้นก็ตอกแผ่นไม้กลับเข้าที่เดิม ก่อนจะหันหลังวิ่งไปที่ลานกว้าง
ซูเสี่ยวหยูตอบรับเบา ๆ ขณะพึมพำในความมืด "ขอให้พี่ปลอดภัย..."
ซูเฉินส่งประกาศถึงผู้เล่นทุกคนขณะรีบวิ่ง เมื่อเขาไปถึงลานกว้าง ผู้เล่นทุกคนต่างล้มลงพื้นราวกับศพกันอย่างพร้อมเพรียง
หุ่นยนต์ทั้งสามหยุดยิงทันทีเมื่อเห็นภาพแปลกประหลาดตรงหน้า
เส้นแสงสีฟ้าพวยพุ่งออกจากดวงตาของพวกมันเพื่อกวาดสแกนร่างผู้เล่นแต่ละคน
"สิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก มีสัญญาณชีพทางกายภาพคล้ายคลึงมนุษย์ถึง 99% ลมหายใจคงที่ แต่สูญเสียพลังชีวิต แหล่งสัญญาณภายในสมองถูกตัดขาด...”
น้ำเสียงเรียบนิ่งของเครื่องจักรดังก้อง หุ่นยนต์ทั้งสามก้าวข้ามกำแพงเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว
หุ่นยนต์ตัวที่นำหน้าเล็งกระบอกปืนแก็ตลิงทั้งสองแขนไปที่มุมหนึ่งของลานกว้างก่อนเอ่ยเพียงสองพยางค์ด้วยเสียงเย็นชาที่ชวนสะท้านเยือก "ออกมา"
ในเวลาเดียวกัน หุ่นยนต์อีกสองตัวก็รักษาตำแหน่งเข้ารูปสามเหลี่ยม แขนกลและลำกล้องอาวุธเหยียดออกเต็มที่ คอยระวังทุกความเคลื่อนไหวรอบตัว
ซูเฉินยกแขนขึ้นช้า ๆ เดินออกมาจากเงามืดด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาปล่อยให้แสงสีฟ้าจากดวงตาของหุ่นยนต์สแกนทั่วร่าง
ถ้าสู้กันตรง ๆ เขาไม่มีทางชนะแน่ หากเขาแสดงเจตนาต่อต้านหรือเคลื่อนไหวอย่างก้าวร้าวเพียงเล็กน้อย หุ่นยนต์เหล่านี้จะยิงเขาเป็นรูพรุนในพริบตา โดยไร้ซึ่งความลังเลแม้เพียงเสี้ยววินาที
"มนุษย์เพศชาย ไม่มีร่องรอยการดัดแปลงทางพันธุกรรม มีอาการติดเชื้อเล็กน้อย"
หุ่นยนต์ตัวหน้ารายงานสถานะปัจจุบันของซูเฉิน จากนั้นก็พูดอย่างเย็นชา “บริเวณนี้ไม่ควรมีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่”
ซูเฉินพูดอย่างใจเย็น "ทุกชีวิตมีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตรอด"
ขณะพูดออกไปแบบนั้น สมองของเขาก็ทำงานอย่างหนัก
มีหุ่นยนต์ตั้งสามตัว แล้วเขาจะสัมผัสพวกมันทั้งหมดพร้อมกันได้อย่างไร
"โฮสต์ หุ่นยนต์ทั้งสามนี้ แท้จริงแล้วคือร่างเดียวกันของผู้ไร้ความตายตนหนึ่ง เพียงแค่โฮสต์สัมผัสพวกมันตัวใดตัวหนึ่งก็เพียงพอ"
ผู้ไร้ความตายตัวเดียวแต่แยกได้สามร่าง?
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงฆ่าพวกมันได้ยากนัก นี่มันคล้ายกับฟังก์ชั่นโคลนนิ่งชัด ๆ!
หัวใจของซูเฉินแอบสั่นสะท้านเล็กน้อย
"เจ้าพูดถูก ข้าสนใจอย่างยิ่งว่าพวกเจ้าเอาชีวิตรอดจากโรคระบาดมาได้อย่างไร" หุ่นยนต์พูดอย่างใจเย็นพลางเล็งปืนแก็ตลิงไปยังผู้เล่นที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น
"และ... ช่วยอธิบายให้ข้าฟังหน่อยเถิดว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านี้มาจากไหน?”
ข้า? เจ้า?
สีหน้าของซูเฉินแปรเปลี่ยนทันที
ทำไมหุ่นยนต์ตัวนี้ถึงพูดจาเหมือนนักพรตเร่ร่อนในหนังบู๊จีนไปได้?
และที่สำคัญกว่านั้น กระบอกปืนบนแขนของพวกมันยังคงมีควันลอยอยู่เลย!
ซูเฉินถามอย่างงุนงง "ขออภัย นามธรรมแห่งเต๋าของท่านคืออะไร?”
หัวหุ่นยนต์ขยับเล็กน้อย เกิดเสียงกลไกเบา ๆ
มันจ้องมองซูเฉินแล้วพูดอย่างจริงจัง "มีแต่ภิกษุเท่านั้นที่ถูกเรียกขานด้วยนามธรรม ข้าเป็นเพียงนักพรตแห่งเต๋า นามของข้าคือ เสวียนจีจื่อ”
เสวียนจีจื่อ!?
บ้าเอ๊ย!?
มีนามเต๋าจริง ๆ ด้วยเหรอเนี่ย!?
ซูเฉินถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ!
มีใครเคยเห็นนักพรตสวมเกราะเหล็กพร้อมแขนที่เป็นกระบอกปืนแก็ตลิงสองข้างกันบ้างไหม?!
นี่มันบ้าไปแล้ว!
ซูเฉินไม่รู้มาก่อนว่าในแดนรกร้างอันเวิ้งว้างแห่งนี้ ผู้ไร้ความตายนามเสวียนจีจื่อผู้นี้มีชื่อเสียงขนาดไหน
แต่ในรายชื่อของกองกำลังหลักต่างหมายเหตุเบื้องหลังพวกมันไว้ว่า: อันตรายอย่างยิ่ง!
ซูเฉินยืนอึ้งไปพักใหญ่ และไม่อาจตั้งสติได้
ในขณะนั้นเอง เสวียนจีจื่อกลับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบอีกครั้ง "ชีพจรของเจ้าเต้นผิดปกติ ดูจากปฏิกิริยาแล้ว เจ้าคงเคยได้ยินชื่อของข้ามาก่อน ใช่หรือไม่?"
ซูเฉินพูดด้วยสีหน้ามึนงง "ฉันเคยได้ยินคำว่านักพรต แต่ไม่เคยเห็นนักพรต… ที่เป็นแบบนี้มาก่อน"
แววตาของเสวียนจีจื่อเป็นประกายวาบ
"นักพรตคือชื่อเรียกของพวกเราในโลกเก่า ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีความรู้และข้อมูลของโลกเก่าอยู่ด้วยสินะ"
คลิก ๆ ๆ - -
เสียงกลไกดังอีกครั้ง แขนปืนแก็ตลิงของเสวียนจีจื่อแปลงร่างเป็นฝ่ามืออย่างรวดเร็ว
แผงหน้าอกเปิดออก เผยให้เห็นกุญแจมือโลหะแบบพิเศษ
"เชิญไปที่ศาสนจักรจักรกลกับข้า เพื่อสนทนาธรรมร่วมกัน"
เสวียนจีจื่อโยนกุญแจมือไปที่ด้านหน้าของซูเฉินและส่งสัญญาณให้เขาสวมมัน
สนทนาธรรม?
ไม่ใช่จับไปแล่เนื้อเถือหนังแล้วสกัดจิตสำนึกเปลี่ยนเป็นหุ่นยนต์หรอกเหรอ?
แต่เจ้าหุ่นยนต์พวกนี้มันระวังตัวกันเกินคาด ทำให้เข้าใกล้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนพวกมันจะรู้ตัวแล้วว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ซูเฉินขมวดคิ้วแน่น
ภายใต้ปากกระบอกปืนสีดำแบบนั้น เขาไม่กล้าขยับตัวเลยแม้แต่น้อย
แม้จะดูห่างกันแค่สองสามเมตร แต่ซูเฉินรู้ดีว่าหากพยายามวิ่งเข้าไป เขาจะถูกยิงเป็นรูพรุนในพริบตา!
ซูเฉินกัดฟัน ก้มลงหยิบกุญแจมือขึ้นมาใส่ข้อมือของตัวเองตามคำสั่ง
ตอนนี้โอกาสเดียวของเขา คือรอให้เสวียนจีจื่อเผลอ!
และเป็นไปตามคาด เมื่อเห็นซูเฉินสวมกุญแจมือ แขนของเสวียนจีจื่อก็ลดระดับลงเล็กน้อย
"เบื้องหลังตรงนั้น... ยังมีสหายเต๋าอีกคนหนึ่ง เชิญนางออกมาแล้วไปกับพวกข้าเถอะ"
เสวียนจีจื่อชี้ไปยังทิศทางของซูเสี่ยวหยู
หัวใจของซูเฉินตกวูบ! อย่างที่คิด พวกมันรู้ตำแหน่งของเสี่ยวหยูแล้ว
‘สู้โว้ยยย!’
ซูเฉินตัดสินใจ! เชื่อมต่อจิตสำนึกเข้ากับเครือข่ายดาวเคราะห์สีน้ำเงินอีกครั้ง
ในบรรดาผู้เล่นหนึ่งร้อยคนที่ถูกเรียกตัวมาก่อนหน้านี้ มีเพียงสามคนที่ยังออนไลน์และกำลังท่องเว็บไซต์ทางการของเกมอยู่
ซูเฉินส่งความคิดของตัวเอเพื่อเรียกพวกเขาทั้งสามกลับมา!
ผู้เล่นสามคนที่นอนอยู่บนพื้นต่างสับสนเล็กน้อย
"นี่มัน...?"
"หา? ว้าว…"
"พวกเขาฉายภาพลวงตาอะไรอีกเนี่ย?"
แต่ยังไม่ทันที่ผู้เล่นจะลุกขึ้นยืน
ตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก!--
ปืนแก็ตลิงระเบิดกระสุนใส่พวกเขาทันที!
ผู้เล่นทั้งสามถูกยิงจนพรุนเป็นรังผึ้งก่อนจะทันได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
ซูเฉินใช้โอกาสที่เสวียนจีจื่อกำลังว้าวุ่นกับผู้เล่นสามคนนั้นกระโจนเข้ากอดต้นขาเหล็กของเสวียนจีจื่ออย่างแน่นหนา!
"บี๊ป! ระบบกำลังจับแหล่งที่มาของสัญญาณ..."
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวของซูเฉิน
ในเวลาเดียวกัน ปากกระบอกปืนของหุ่นยนต์ทั้งสามก็หันกลับมา!
แต่ก่อนที่กระสุนจะถูกยิงออกไป เสวียนจีจื่อกลับชะงักงัน แสงสีฟ้าในดวงตาของมันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงและกะพริบอย่างรวดเร็ว!
หุ่นยนต์อีกสองตัวส่งเสียงรบกวน “ตรวจพบไวรัสไม่ทราบชนิด! ตรวจพบไวรัสไม่ทราบชนิด!”
เลือดของซูเฉินเดือดพล่าน เขาใช้กำลังทั้งหมดที่มีบีบต้นขาจักรกลของเสวียนจีจื่อแน่น!
ในช่วงเวลาคับขันแห่งความเป็นความตาย ความหวังเดียวของเขาคือระบบที่จะสามารถยับยั้งเสวียนจีจื่อได้
ไม่เช่นนั้น แม้จะสั่งให้ผู้เล่นทั้งร้อยคนออนไลน์พร้อมกัน ก็ไม่อาจต้านทานการระดมยิงของมันแม้เพียงรอบเดียวได้!