ตอนที่ 9 เทพจักรกล

ในคืนเดียวกันนั้น ท่ามกลางแสงดาวที่สาดส่อง เปลวไฟจากคบเพลิงนับสิบลุกโชนจนสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนในรัศมีหลายสิบไมล์

ห่างจากเมืองไลออนฮาร์ตขึ้นไปทางเหนือสิบไมล์ บริเวณเขตปนเปื้อนระดับต่ำ

มีสิ่งมีชีวิตลึกลับสามตนกำลังเดินย่ำราตรีอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด

สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ไม่ใช่มนุษย์…

ร่างกายของพวกมันทำจากโครงโลหะสีดำ แขนทั้งสองติดตั้งเครื่องยิงอัตโนมัติ ใบหน้าโลหะไร้อารมณ์ฝังไว้ด้วยดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่ส่องแสงวาบเป็นจังหวะ

พวกมันดูเหมือนหุ่นยนต์อัจฉริยะในภาพยนตร์ไซไฟไม่มีผิด

นี่คือสิ่งมีชีวิตสุดประหลาดในดินแดนรกร้างแห่งนี้ พวกมันคือ “ผู้ไร้ความตาย” จาก เมคานิคัส

พวกมันสามารถอัปโหลดจิตสำนึกของตนไปยังชิปที่คล้ายกับการ์ดหน่วยความจำผ่านอุปกรณ์พิเศษได้

พวกมันจะไม่มีวันแก่หรือป่วย แม้ร่างจักรกลจะถูกทำลาย พวกมันก็จะไม่ตาย ตราบใดที่ชิปจิตสำนึกยังคงอยู่

พวกมันมีความสามารถในการคิดและใช้เหตุผลเช่นเดียวกับมนุษย์

ศรัทธาของพวกมันคือ “หลักฐานทางวิทยาศาสตร์”

แต่ในดินแดนรกร้างแห่งนี้ ผู้คนส่วนใหญ่กลับหวาดกลัวเหล่า “ผู้ไร้ความตาย” จากเมคานิคัส

เพราะบนหน้าประวัติศาสตร์ เคยเกิดเหตุการณ์ที่ผู้ไร้ความตายสังหารหมู่มนุษย์มาแล้วหลายครั้ง

ผู้คนต่างคิดว่าจักรกลเหล่านี้ไม่ใช่มนุษย์

บางคนถึงกับสันนิษฐานว่าต้นตอของหายนะครั้งนี้อาจเกี่ยวข้องโดยตรงกับพวกมัน

ในช่วงเริ่มต้นของหายนะ เมคานิคัสสูญเสียข้อมูลและอุปกรณ์ไปเป็นจำนวนมาก

ชิปจิตสำนึกไม่สามารถผลิตได้ครั้งละมาก ๆ และไม่สามารถเจาะระบบเทคโนโลยีของโลกเก่าได้จนถึงปัจจุบัน

ดังนั้น เมคานิคัสจึงสามารถสร้างผู้ไร้ความตายได้ในจำนวนจำกัด

พร้อมกันนั้น พวกมันยังออกค้นหาข้อมูลและเทคโนโลยีที่สูญหายตามซากปรักหักพังของโลกเก่า เพื่อหวังว่าจะสามารถไขความลับของวิธีการสร้างชิปจิตสำนึกได้อีกครั้ง

ขณะเดียวกัน เสียงปืนจากการปะทะระหว่างผู้เล่นกับหนูซอมบี้แว่วดังมาแต่ไกล

หัวหุ่นยนต์ทั้งสามหันไปมองยังทิศทางของศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาวพร้อมกัน

“ระยะ 23.8 กิโลเมตร ตรวจพบความผันผวนของพลังงานความร้อนในระดับสูง”

เสียงเย็นเยียบไร้อารมณ์ดังออกมาจากปากของหนึ่งในนั้น

จากนั้น หุ่นยนต์ทั้งสามก็หันหลังและวิ่งตรงไปทางศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาวอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่พูดอะไร

จักรกลที่ติดตั้งระบบมองกลางคืนแล้วนั้น ค่ำคืนย่อมก็ไม่ต่างจากกลางวันแม้แต่น้อย

……

นอกกำแพงป้องกันที่เพิ่งสร้างเสร็จ ฝูงหนูซอมบี้กรูกันเข้าหาผนังและส่งเสียง "จี๊ด ๆ" ชวนแสบแก้วหูไม่หยุด

พวกมันกัดแทะโลหะอย่างบ้าคลั่งด้วยฟันอันแหลมคม จนเกิดเสียงเสียดสีของโลหะดังสนั่น

ปัง! ปัง! ปัง!...

ภายในกำแพง ผู้เล่นพากันหยิบอาวุธปืนที่เพิ่งแลกแต้มมายิงออกไปมั่วซั่วอย่างสนุกสนาน

"หลบไป! ฉันจะจัดการหนูดำพวกนี้เอง!"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] คลำหาอะไรบางอย่างอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะจุด "ปืนไฟ" ในมือ

ฟู่วว —!!

เปลวไฟพวยพุ่งออกมาในทันที

[ทุ่งหญ้าบนหัว] ที่ยืนอยู่ข้างหน้ายังไม่ทันหลบพ้น ก็กลายเป็นคบเพลิงมนุษย์ในพริบตา

"ไอ้เวร! ไอ้พระหมา!"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] เกาหัวพลางขอโทษขอโพย "โทษที ๆ ฉันกะจังหวะพลาดไปหน่อย"

ไฟลุกโชนเกินกว่าจะดับได้ทัน [ทุ่งหญ้าบนหัว] ยอมรับชะตากรรมขณะนอนรอความตายอย่างสงบนิ่ง พร้อมกับสาปแช่งวงศ์ตระกูลของ [พระจอมเจ้าเล่ห์] อย่างเจ็บแสบ

เมื่อเห็นดังนั้น [คุณชายล่าเถียว] ก็รีบตะโกนว่า "หัวเขียว อย่าเพิ่งตาย! กระโดดลงไปฆ่ามอนสเตอร์อีกสักตัวสองตัวก่อน!"

[ทุ่งหญ้าบนหัว] คิดอยู่ครู่หนึ่ง ‘ก็จริงของมัน… ฆ่ามอนสเตอร์อีกสักหน่อย อย่างน้อยก็ยังได้ค่าประสบการณ์’

จากนั้น เขาก็กลายร่างเป็นมนุษย์เพลิงกระโดดลงจากกำแพงพุ่งเข้าใส่ฝูงหนู

หลังจากเผาหนูซอมบี้ตายไปหลายตัว ร่างของพวกมันก็สลายกลายเป็นผงธุลีในพริบตา

[พระจอมเจ้าเล่ห์] สะพายปืนไฟขณะขึ้นไปยืนอยู่บนกำแพง ก่อนจะพ่นไฟใส่ฝูงหนูอย่างบ้าคลั่ง

ทั้งลานกว้างคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหม็นไหม้จนแทบสำลัก

เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้เล่นคนอื่น ๆ ก็รีบขึ้นไปยืนบนกำแพงร่วมวงป้องกัน

ผู้เล่นที่มีอาวุธปืนพากันสาดกระสุนใส่ฝูงหนูไม่ยั้ง ส่วนคนไม่มีอาวุธก็เอาท่อเหล็กหรือก้อนหินทุบไปแทน

[เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] ไม่ค่อยได้ทำภารกิจเท่าไหร่วันนี้ จึงไม่ค่อยมีแต้มพลังงาน และยังถูกพิษฆ่าตายไปหลายรอบ

แม้ว่าเขาจะเลเวล 2 และดูแข็งแกร่งกว่าผู้เล่นทั่วไป แต่ก็ช่วยอะไรได้ไม่มากนัก

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับกำลังดมกลิ่นอะไรบางอย่างที่ไหม้เกรียม

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็คว้าซากหนูซอมบี้สองตัวจากมุมกำแพงมาถลกหนังและเสียบเหล็กอย่างชำนาญ

"ท่านอาจารย์ปราบมาร ช่วยย่างให้หน่อยสิ"

[เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] เดินไปหา [พระจอมเจ้าเล่ห์] พร้อมกับเนื้อหนูเสียบไม้

[พระจอมเจ้าเล่ห์] งุนงงอยู่ครู่หนึ่ง [เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] จึงฉวยโอกาสหมุนเนื้อเสียบไม้นั้นไปมาบนเปลวไฟสองสามรอบ

"อืม… ไหม้ไปหน่อย"

เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหยิบผงใบไม้มีพิษโรยลงไปเล็กน้อย

"หอมมาก!"

พูดจบ เขาก็กัดเนื้อหนูเข้าไปคำใหญ่

"อ้วกกก--"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] ถึงกับอาเจียน "ไอ้เวรเอ๊ย! นี่แกเป็นตัวอะไรกันแน่วะเนี่ย? อะไรก็กินได้หมดเลยเหรอวะ"

ผู้เล่นคนอื่น ๆ หันมองมาด้วยความตกตะลึงเช่นกัน

[เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] พูดด้วยความยินดี "เนื้อหนูนี่อร่อยกว่าขาหมูอีกนะ เนื้อมัน ๆ แต่ไม่เลี่ยน เคี้ยวนุ่มหนึบหนับกำลังดี"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] ที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นก็เห็นว่า ID บนหัวของ [เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] เริ่มเข้มขึ้นเล็กน้อย

"เวร! นี่นายจะเลเวลอัปอีกแล้วเหรอเนี่ย!?"

"จริงเหรอ?" [เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] จ้องมองแผงควบคุมของตัวเองด้วยความตกตะลึงก่อนจะพูดอย่างมีความสุข "โอ้! จริงด้วย! ฉันเลเวล 3 แล้ว!"

เป็นแบบนี้ก็ได้เหรอเนี่ย???

ผู้เล่นทุกคนตะลึงงัน

[พระจอมเจ้าเล่ห์] ทำหน้าสับสน "หรือว่าเกมนี้จะอัปเลเวลด้วยการกิน…"

[นักชิมผู้แสนหวาน] เป็นคนที่สองที่ลองลิ้มรส

เมื่อกัดเนื้อหนูย่างเข้าไป ดวงตาเธอก็เบิกกว้างทันที "ว้าว! อร่อยจริง ๆ ด้วย!"

เพียงกินไปหนึ่งไม้… ก็เลเวลอัปทันที

เมื่อเห็นว่าคนอื่น ๆ เลเวลอัปอย่างรวดเร็ว ผู้เล่นที่เหลือก็นั่งเฉยไม่ไหว อยากลองกินเนื้อหนูย่างนี้บ้าง

จากนั้นสายตาที่พวกเขามองหนูซอมบี้ก็เปลี่ยนไป ราวกับกำลังจ้องมองแท่งค่าประสบการณ์เคลื่อนที่ได้อย่างไรอย่างนั้น

เมื่อมีคนกล้าลองเป็นตัวอย่าง ผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่กระตือรือร้นอยากอัปเลเวลก็สามารถเอาชนะกำแพงในใจได้อย่างง่ายดาย

มันก็แค่เกมนี่ ไม่ได้จะกินหนูจริง ๆ ซะหน่อย

……

ทว่าเหล่าผู้เล่นไม่ทันได้สังเกตเบื้องหลังฝูงหนูนี้กลุ่ม ว่ายังมีหุ่นยนต์ร่างใหญ่สามตัวกำลังเดินมาท่ามกลางความมืด

เมื่อหุ่นยนต์ทั้งสามเห็น [ทุ่งหญ้าบนหัว] โดดลงไปหาฝูงหนูอย่างไม่เกรงกลัว พวกมันก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

ดูเหมือนพวกมันจะประหลาดใจกับความกล้าหาญของ [ทุ่งหญ้าบนหัว]

จนกระทั่งพวกมันเห็นผู้เล่นทั้งกลุ่มเริ่มเก็บซากหนูซอมบี้มาย่างไฟ ก่อนจะกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

หุ่นยนต์ทั้งสามราวกับค้างเติ่ง เท้าลอยกลางอากาศ ไม่ขยับไปไหนเป็นเวลานาน

แสงสีฟ้าในดวงตาของพวกมันสว่างวาบราวกับโปรแกรมกำลังจะขัดข้อง

"หรือว่า... มนุษย์จะพัฒนาระบบภูมิคุ้มกันแล้ว?”

เสียงของหุ่นยนต์ตัวที่นำหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

"จับตัวอย่างกลับไปวิจัยเถอะ"

จากนั้น หุ่นยนต์ทั้งสามก็สาวเท้าเดินไปยังศูนย์หลบภัยโดยไม่หยุดพัก

ขณะที่พวกมันเคลื่อนตัวไปข้างหน้า แขนของพวกมันทั้งหกก็เริ่มแปลงร่างพร้อมกัน

ชิ้นส่วนจักรกลหมุนวนไปมา แขนทั้งหกข้างรวมกันเป็นรูปร่างของกระบอกปืนแก็ตลิง

ตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก!…

เสียงคำรามของปืนดังก้องไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน!

กระสุนถูกยิงออกไปเหมือนห่าฝน!

เสียงปืนอันรุนแรงปลุกหนูซอมบี้ให้ตื่นตกใจจนพวกมันแตกตื่นและวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง

ผู้เล่นทุกคนต่างตกตะลึงอีกครั้ง

ภายใต้แสงสว่างจ้าจากปากกระบอกปืนแก็ตลิง พวกเขาสามารถมองเห็นจักรกลที่สูงสองเมตรสามตัวกำลังพุ่งมาโจมตีอย่างบ้าคลั่ง

"นี่มันอะไรอีกเนี่ย? ทรานส์ฟอร์เมอร์ส?"

"เจ๋งเป็นบ้า!"

"กันดั้ม! นั่นแกใช่ไหม!?"

ผู้เล่นบางคนตื่นเต้นจนอยากจะวิ่งเข้าไปสัมผัส

ในขณะนั้น พวกเขาก็ได้รับประกาศจากระบบพร้อมกัน:

[ยินดีด้วย! ป้องกันการบุกโจมตีจากฝูงหนูซอมบี้สำเร็จ รับรางวัล 10 แต้มพลังงาน]

[เกม "เวสต์แลนด์" จะปิดปรับปรุงเซิร์ฟเวอร์ในอีกสิบวินาที โปรดออกจากเกมโดยเร็วที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น]

……

ประกาศถูกส่งซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงสามครั้ง!

ผู้เล่นทุกคนต่างสับสน

"บ้าเอ๊ย! จะอัปเดตอีกแล้วเหรอ?"

"ก็ไม่แปลกหรอกช่วงทดสอบเกมใหม่ ๆ ก็งี้"

"หรือว่าหุ่นยนต์จะเป็นเนื้อเรื่องใหม่? จะมีอะไรใหม่ ๆ เพิ่มมาหลังอัปเดตไหมเนี่ย"

"จะอัปเดตนานไหม? ยังไม่อยากออกจากเกมเลย!"

"ไปดูที่เว็บไซต์ทางการกันดีกว่า ว่าจะอัปเดตอะไรบ้าง"

……

ผู้เล่นส่วนใหญ่เมื่อเห็นประกาศก็เตรียมออกจากเกมกันทันที

แต่ก็ยังมีผู้เล่นบางคนที่ติดเกมงอมแงมไม่ยอมออก

"ฉันจะไม่ออกจากเกม! ฉันจะเล่นต่อ!"

"ฉันก็จะไม่ยอมออก..."

ตุ้บ!

ผู้เล่นคนสุดท้ายที่ดื้อรั้นล้มหัวทิ่มลงกับพื้น

จากนั้นความมืดมิดก็เข้ามาแทนที่ ทุกคนถูกบังคับให้ออกจากระบบโดยอัตโนมัติ