ตอนที่ 8 ฝูงหนูซอมบี้บุกเมือง

"ระบบ...ผู้เล่นสามารถรับแต้มพลังงานจากการกินสัตว์กลายพันธุ์ได้ด้วยเหรอ?"

ซูเฉินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย

ดูเหมือนว่าชิปสปาร์คเองก็ไม่ได้คาดการณ์การกระทำของผู้เล่นเหล่านี้มาก่อน จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจนัก

"อาจจะ... น่าจะ... บางที... หรือเปล่านะ?"

บ้าเอ๊ย!

ระบบนี่มันเชื่อถือได้บ้างหรือเปล่าเนี่ย!?

ครู่ต่อมา ชิปสปาร์คก็เริ่มวิเคราะห์อย่างจริงจัง

"สัตว์กลายพันธุ์ได้รับรังสีและมลพิษปนเปื้อนหลายชนิด พลังงานสสารมืดที่ตกค้างในร่างแทบไม่ต่างจากพลังงานที่ถูกปลดปล่อยโดยตรงเมื่อร่างตายและสลาย ดังนั้น การที่ผู้เล่นกินเนื้อของสัตว์กลายพันธุ์และดูดซับพลังงานสสารมืดโดยไม่ติดเชื้อจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล"

ทั่วผืนดินเวิ้งว้างของดินแดนรกร้างนี้ สัตว์กลายพันธุ์มีอยู่ดาษดื่น แต่ไม่ว่าผู้คนจะหิวโหยเพียงใดก็จะไม่มีวันยอมกินเนื้อพวกมันเป็นอันขาด

เป็นที่รู้กันดีว่าถ้าหากกินเนื้อสัตว์พวกนั้นเข้าไป ร่างกายก็จะปนเปื้อนและจะติดเชื้อกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปเสียเอง

แต่ดูเหมือนว่าข้อห้ามซึ่งเป็นเหมือนกฎเหล็กของโลกนี้จะใช้ไม่ได้กับเหล่าผู้เล่น

ขณะนั้นเอง [เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] ที่กำลังกินขาหมูย่างอยู่นั้น ก็สังเกตเห็นค่าประสบการณ์ของตนที่เปลี่ยนไป

เขาร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้น "แม่เจ้า! ฉันเลเวลอัปแล้ว!"

เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าผู้เล่นในลานกว้างก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่กำลังก่อตัว

ทุกคนต่างมุงดู [เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ]

"นายเลเวลอัปได้ยังไง?"

[เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] ตอบอย่างตื่นเต้น "ฉันเพิ่งกินขาหมูไปเมื่อกี้เอง"

ทันทีที่เขาพูดจบ ID ของ [นักชิมผู้แสนหวาน] ที่กำลังกินอยู่ข้าง ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อนตาม!

เลเวลอัปอีกคนแล้ว!

เหล่าผู้เล่นต่างพากันตกตะลึง

"เชี่ย! ฉันฆ่าซอมบี้ทั้งวัน เลเวลยังขึ้นได้ไม่เร็วเท่าพวกนายเลย! ขอฉันกินบ้างสิ!"

"บ้าเอ๊ย ฉันหาวัสดุขนแร่ทั้งวันได้ค่าประสบการณ์มาแค่ 30 แต้มเอง ไม่ได้การละ ฉันจะไปหาอะไรมาย่างกินบ้าง"

"ซากหมูป่าล่ะ? โยนทิ้งไว้ตรงไหนแล้ว?"

กลุ่มคนมากมายรีบวิ่งออกไปตามหาซากหมูป่ากันอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก กองไฟก็ลุกโชนขึ้นกลางลานกว้างอีกครั้ง

ผู้เล่นที่ฉลาดจะไม่ก่อไฟจากการเสียดสีของไม้สองท่อนเหมือน [เรียกฉันว่าไอ้ตะกละซะสิ] แต่จะไปจุดไฟที่เตาหลอม

กลิ่นไหม้เล็กน้อยของเนื้อย่างอบอวลไปทั่วลานกว้าง

เมื่อซูเสี่ยวหยูได้กลิ่นแปลก ๆ ลอยมาตามลม เลยลองเดินตามกลิ่นไปที่ลานกว้าง พบว่ากลุ่มคนแปลกหน้ากำลังย่างเนื้อสัตว์กลายพันธุ์กินกันอย่างสนุกสนาน

บางคนใจร้อนถึงขนาดไม่ยอมย่างมันด้วยซ้ำ พวกเขากัดกินเนื้อดิบฉ่ำเลือดตรง ๆ

ฉากที่เห็นตรงหน้าราวกับพิธีกรรมของลัทธิบูชาสัตว์ไม่มีผิด ทั้งกินเนื้อดิบและดื่มเลือด ชวนน่าขนลุกสุด ๆ!

ซูเฉินไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไรเมื่อเห็นแววตาหวาดผวาของน้องสาว จึงได้แต่ปลอบซูเสี่ยวหยูว่า "คนพวกนี้สมองไม่ค่อยดีเท่าไหร่... แต่ระบบย่อยอาหารแข็งแรงกว่าพวกเราเยอะ รับรองว่าไม่กลายพันธุ์แน่นอน ไม่ต้องเป็นห่วง รีบกลับเข้าบ้านกันเถอะ"

ซูเฉินมองกองไฟกลางลานกว้างด้วยใจที่เริ่มไม่ค่อยดีนัก

จากประสบการณ์ใช้ชีวิตเร่ร่อนในแดนรกร้างนี้มานาน เขารู้ดีว่าหากไม่อยากตาย อย่าได้จุดไฟตอนกลางคืนเป็นอันขาด!

แม้ว่าสัตว์กลายพันธุ์จะกลัวไฟ แต่มันกลับไวต่อกลิ่นมนุษย์อย่างมาก

กลิ่นย่างเนื้อที่เหล่าผู้เล่นทำคงลอยไปไกลหลายกิโลเมตร

ซูเฉินคิดว่ามอนสเตอร์ในเมืองไลออนฮาร์ตน่าจะถูกกำจัดไปจนเกือบหมด แต่ต่อให้มีมอนสเตอร์เหลืออยู่ ก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่โตนัก

แต่เพื่อความปลอดภัย ซูเฉินรีบพาน้องสาวกลับเข้าบ้านก่อนที่ฟ้าจะมืดตามเดิม

เขาปิดประตูและหน้าต่างอย่างแน่นหนาเหมือนทุกวัน พร้อมเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของผู้เล่นผ่านระบบ

ที่กลางลานกว้าง ผู้เล่นกำลังกินเนื้อย่างกันอย่างเอร็ดอร่อยพลางพูดคุยกันอย่างออกรส

"การจำลองฉากในเกมนี้น่าทึ่งมาก กลางวันและกลางคืนแทบจะเหมือนโลกความเป็นจริงไม่มีผิด"

"อัปเดตล่าสุดบอกว่ากลางคืนจะมีมอนสเตอร์เยอะกว่า"

"พวกนายจะอยู่เฝ้ายันเช้าเลยไหม?"

"อืม กินเสร็จแล้วก็ว่าจะอยู่ล่ามอนต่อทั้งคืนเลย"

ผู้เล่นคนหนึ่งกินเนื้อย่างคำสุดท้ายเสร็จก็ทิ้งตัวนอนแผ่กับพื้นด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

สิบนาทีต่อมา ผู้เล่นคนนั้นลืมตาขึ้นแล้วพูดว่า "เรียบร้อย"

ซูเฉินเหลือบมองดูเวลา

ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงครึ่งแล้ว

เส้นเวลาของดินแดนรกร้างแห่งนี้ดำเนินควบคู่ไปกับเส้นเวลาบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน

ซูเฉินค้นพบสิ่งนี้ก็ตอนที่เขาสร้างเว็บไซต์ จึงเข้าใจว่านี่คือจักรวาลคู่ขนานที่มีเวลาเดินไปพร้อมกัน เพียงแต่พื้นที่ต่างกัน

ตอนนี้เป็นช่วงเวลามื้อค่ำ ผู้เล่นส่วนใหญ่จึงออกจากระบบไปหาอะไรกินที่โลกของตัวเอง

พอถึงสองทุ่มตรง ผู้เล่นกลุ่มแรกทั้งร้อยคนก็กลับเข้าสู่ระบบกันอย่างพร้อมเพรียง

"เยี่ยมมาก" ซูเฉินอุทานขณะนอนเอกเขนกบนเตียง

เหล่าผู้เล่นถือคบเพลิงช่วยกันขนก้อนอิฐอย่างขยันขันแข็ง ราวกับตุ๊กตาไขลานที่ถูกตั้งโปรแกรมทำงานมา

เพียงวันเดียว กำแพงป้องกันรอบนอกที่พักพิงก็เสร็จสมบูรณ์ไปแล้วถึง 50%

พวกนี้มีประสิทธิภาพในการทำงานอย่างมาก!

ส่วนผู้เล่นที่ชอบการต่อสู้ยังคงถือคบเพลิงออกล่ามอนสเตอร์อยู่ข้างนอก

ในขณะที่ซูเฉินกำลังจะเคลิ้มหลับ ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกได้ถึงการตายของผู้เล่นมากกว่าสิบคน!

เขาสะดุ้งตัวตื่นและรีบเชื่อมต่อเข้ามุมมองของผู้เล่นก่อนจะพบว่าเป็นไปตามคาด… ผู้เล่นกลุ่มบุกเบิกถูกโจมตี!

"เชี่ย! หนูดำตัวเบ้อเร่อ!" [พระจอมเจ้าเล่ห์] อุทาน

จากทุกมุมมืดในเมืองไลออนฮาร์ต เงาดำจำนวนนับไม่ถ้วนไหลทะลัก

พวกมันคือฝูงหนูกลายพันธุ์ หรือ หนูซอมบี้นั่นเอง!

พวกนี้มักหลบซ่อนตัวในตอนกลางวัน และออกล่าเหยื่อในยามค่ำคืน

หนูซอมบี้เหล่านี้ตัวใหญ่ยิ่งกว่าแมวโตเต็มวัย และมีนิสัยที่ก้าวร้าวมาก พวกมันคลั่งไคล้เลือดเหมือนกับผู้สูญสิ้น

ผู้เล่นที่ออกสำรวจภายนอกศูนย์หลบภัยถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว

โดยเฉพาะ [ทุ่งหญ้าบนหัว] ที่ถูกหนูซอมบี้กัดตายจนอุปกรณ์ทั้งหมดที่ซื้อมาหายเกลี้ยง

"อ๊ากกก~ ปืนของฉัน!"

เมื่อกลับมาเกิดใหม่ที่จุดเกิด [ทุ่งหญ้าบนหัว] ก็ถึงกับคลั่ง

[คุณชายล่าเถียว] ที่อยู่ข้าง ๆ พูดด้วยความโกรธ "บ้าเอ๊ย! เลเวลลดอีกแล้วเหรอเนี่ย!?"

ID เหนือหัวของเขากลับกลายเป็นสีขาวอีกครั้ง

[พระจอมเจ้าเล่ห์] หอบหายใจขณะวิ่งหนีสุดชีวิตเพื่อกลับมาที่ศูนย์หลบภัย

เมื่อเห็นสีหน้าสับสนของคนอื่น ๆ เขาก็ตะโกนว่า "หนูซอมบี้กำลังมา!"

“จี๊ด ๆ ๆ ๆ~~!!”

เมื่อเหล่าผู้เล่นมองออกไปนอกกำแพงศูนย์หลบภัยก็พบฝูงหนูซอมบี้สีดำกำลังทะลักเข้ามาดังคลื่นลูกใหญ่!

"ถ้าศูนย์หลบภัยแตก ระบบต้องลงโทษพวกเราแน่ ๆ"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] ตะโกน "ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็อย่ามัวแต่หวงแต้มพลังงานกันอยู่เลย! เอาไปแลกอาวุธมาป้องกันเมืองและฆ่าหนูดำพวกนี้ให้หมดซะ!"

ซูเฉินเห็นดังนั้นก็รีบส่งประกาศฉุกเฉินออกไปทันที

[การปิดล้อมของสัตว์ประหลาด: หนูซอมบี้กำลังมา! ผู้เล่นทุกคนที่เข้าร่วมในการป้องกันเมืองจะได้รับรางวัล 10-100 แต้มพลังงาน]

……

ประกาศฉุกเฉินปรากฏขึ้นบนหน้าจอของผู้เล่นทุกคน

คราวนี้ ไม่มีใครรอช้าอีกต่อไป อาวุธในห้องโถงภารกิจถูกแลกเปลี่ยนเกือบหมดภายในพริบตา

"ล่าเถียว โอนแต้มพลังงานให้ฉัน 120 แต้มที เดี๋ยวฉันจะไปแลกปืนไฟ"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] หันไปบอก [คุณชายล่าเถียว]

[คุณชายล่าเถียว] ตกตะลึง "แต้มพลังงานสามารถโอนให้กันได้ด้วยเหรอ?"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] หรี่ตา "แน่นอนสิ แต้มพลังงานก็เหมือนกับเหรียญทองและคูปองในเกม มันโอนให้กันได้อยู่แล้ว"

เมื่อเห็นว่า [คุณชายล่าเถียว] ยังมีท่าทีลังเลเล็กน้อย เขาจึงรีบพูดอย่างร้อนใจ "อย่าคิดมากน่า พลังงานสำคัญก็จริง แต่พอเกมเปิดตัวจริงเมื่อไหร่มันต้องมีช่องทางให้เติมเงินแน่ ฉันจะหลอกเอาเศษแต้มแค่นี้ไปทำไม?”

[คุณชายล่าเถียว] คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง "ก็ได้ ฉันฟาร์มมาทั้งวันได้แค่ 128 แต้ม เดี๋ยวโอนให้นายทั้งหมดเลยก็ได้วะ"

หลังได้รับแต้มพลังงานจาก [คุณชายล่าเถียว] [พระจอมเจ้าเล่ห์] ก็ยืมแต้มจากคนอื่น ๆ เพิ่มเติมจนในที่สุดก็รวบรวมได้หนึ่งพันแต้ม

จากนั้นเขาก็นำไปแลกปืนพ่นไฟที่เคาน์เตอร์

"ฮ่า ๆ! แค่มีสิ่งนี้ ฉันก็ไม่กลัวหนูดำพวกนั้นอีกต่อไปแล้ว!"

"เอ้ย ไอ้พระ ขอฉันเล่นบ้างสิ"

"ไปกันเถอะ! เมนูใหม่ฝูเจี้ยนหนูย่างพร้อมเสิร์ฟ!!“~”

เหล่าผู้เล่นพุ่งทะยานไปยังกำแพงป้องกัน พร้อมประกาศสงครามกับเหล่าหนูซอมบี้!