บทที่ 22 ตลาดนัดโรสโบวล์

"ระวัง..."

เฉินรุ่ยพุ่งตัวไปข้างหน้าทันที และผลักเคเรนให้ล้มลงกับพื้น

เสียงปืนดังขึ้นทั่วถนน ผู้คนส่งเสียงกรีดร้องระงม

หลายคนที่ไม่ทันตั้งตัวต่างวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง บางคนก็เหมือนกับพวกเขาทั้งสอง คือกอดหัวและหมอบลงกับพื้น

ตอนนี้เฉินรุ่ยรู้สึกงุนงง ก็พูดได้ว่าในอเมริกา มีเหตุกราดยิงเกิดขึ้นทุกปีไม่น้อยเลย

แต่ก่อนหน้านี้ เหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นในย่านเฉพาะบางแห่งเท่านั้น

เช่น ย่านคนผิวดำ หรือแถวที่ชาวเม็กซิกันอาศัยอยู่

แต่ย่านที่พวกเขาอยู่ คือย่านคนจีนและย่านคนรวย แทบไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน

แต่ในปีนี้ เหตุกราดยิงแบบนี้ดูเหมือนจะระบาดมากขึ้นอย่างชัดเจน

และไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในเขตคนจนเหมือนแต่ก่อน ในเขตคนรวยก็มีเกิดขึ้นบ่อยครั้ง

ในแง่นี้ ก็ยืนยันว่าเศรษฐกิจของสหรัฐในปัจจุบันไม่ค่อยดีเท่าไรจริงๆ

เพราะเศรษฐกิจไม่ดีนี่เอง จึงทำให้พวกอันธพาลหลายคนต้องเสี่ยงอันตราย

เขากอดเคเรนหมอบอยู่บนพื้น โชคดีที่พวกโจรนี่มาเร็วและไปเร็ว

พวกมันมีเป้าหมายที่ชัดเจน ครั้งนี้มาไม่ใช่เพื่อปล้น แต่มาเพื่อเอาชีวิตคน

และเป้าหมายของพวกมันคือชายชาวเม็กซิกันที่นั่งกินแฮมเบอร์เกอร์อยู่ในรถฟอร์ดแรพเตอร์ริมถนน

หนึ่งนัดลงไป ชายคนนั้นก็ถูกยิงจนร่างเต็มไปด้วยรูกระสุนเหมือนรังแตน

แล้วรถมัสแตงก็แล่นจากไปท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องยนต์

กลิ่นน้ำหอมหอมฉุยโชยมาที่จมูกของเฉินรุ่ย และมือของเขาก็ได้สัมผัสความรู้สึกที่น่าตื่นเต้น

ตอนนี้เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าข้างใต้เขายังมีเคเรนอยู่

พูดตามตรง ความรู้สึกของเขาตอนนี้ซับซ้อนมาก ในแง่หนึ่งก็ดีใจที่รอดพ้นจากปากกระบอกปืน

อีกแง่หนึ่ง เขาก็รู้สึกคิดเพ้อไปกับเคเรนที่อยู่ใต้ร่างเขา

เคเรนเป็นหญิงสาวที่สวยอย่างไม่ต้องสงสัย เพียงแต่ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขายุ่งกับการทำมาหากินจนไม่ได้คิดอะไรไปในทางอื่น

คราวนี้มีโอกาสได้ใกล้ชิดกัน เขาเป็นชายหนุ่มที่ยังมีเลือดเนื้อ จะไม่ให้หวั่นไหวได้อย่างไร

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดฟุ้งซ่าน

"คุณไม่เป็นอะไรนะ"

เขาลุกขึ้นนั่ง แล้วดึงเคเรนให้ลุกขึ้น

เคเรนตอนนี้ใบหน้าซีดขาว เห็นได้ชัดว่าเธอก็ตกใจกับเหตุกราดยิงเมื่อครู่

"ฉันไม่เป็นไร"

ทั้งสองมองไปที่รถกระบะคันนั้น ด้านข้างตัวรถเต็มไปด้วยรูกระสุน

เลือดไหลผ่านช่องว่างของประตูรถและรูกระสุนบนแผ่นประตู ไหลลงมาบนถนนไม่หยุด

คนในรถชัดเจนว่าเสียชีวิตแล้ว มีคนใจกล้าไม่น้อยเดินไปดูสถานการณ์ที่หน้ารถ

บางคนก็โทรไปที่ 911 กำลังเรียกตำรวจมา

ทั้งสองไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน จึงลุกขึ้นจะเดินไป

แต่ในขณะที่ลุกขึ้น สายตาของเฉินรุ่ยก็เห็นแสงสีเหลืองวาบขึ้นมา

แสงสีเหลืองนี้แผ่ออกมาจากรถคันตรงข้าม รัศมีแห่งความมั่งคั่งที่ปรากฏขึ้นอย่างกระทันหันนี้ทำให้เฉินรุ่ยชะงัก

เกิดอะไรขึ้น?

หรือว่าในรถนั้นมีของมีค่า?

เขาหันไปมองเคเรนแล้วพูดว่า: "ผมไปดูที่นั่นหน่อย ดูว่าจะช่วยอะไรได้ไหม"

พูดจบก็รีบเดินไปที่รถกระบะคันนั้น

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ถึงได้เห็นชัดว่านี่เป็นรถฟอร์ดแรพเตอร์รุ่นใหม่สีน้ำเงิน เป็นรุ่นที่ขายดีอันดับหนึ่งในอเมริกามาหลายปี

ในรถไม่ได้มีแค่คนเดียว ยังมีคนนั่งอยู่ในเบาะข้างคนขับด้วย

เห็นได้ชัดว่าคนทั้งสองในรถเสียชีวิตแล้ว

ตอนนี้มีคนใจกล้าไม่น้อยกำลังใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปคนในรถ

นี่ทำให้เฉินรุ่ยรู้สึกลำบากใจ เขามองออกว่าแสงสีเหลืองนั้นมาจากช่องว่างบนแผงประตูด้านหลังรถที่ยังไม่เสียหาย

แต่ตอนนี้มีคนอยู่เยอะมาก เขาไม่รู้จะทำอย่างไร

ทันใดนั้น เสียงไซเรนแหลมดังมาจากที่ไกลๆ

ไม่นานรถตำรวจหลายคันก็มาถึงที่เกิดเหตุ เฉินรุ่ยไม่กล้าอยู่นาน จึงได้แต่เดินกลับไปหาเคเรนอย่างเสียดาย

มองดูตำรวจลากรถกระบะคันนั้นไป...

ในอีกไม่กี่วันต่อมา เขาก็ช่วยเคเรนเตรียมของสำหรับออกตลาดนัดในวันสุดสัปดาห์

ในเวลาว่าง เขาก็มักจะค้นหารถที่เหมาะกับตัวเองทางอินเทอร์เน็ต

ในอเมริกา ถ้าไม่มีรถ ก็แทบจะก้าวเท้าไปไหนไม่ได้เลย

รถเก่าของเฉินรุ่ยถูกหยางเชี่ยนขับไปแล้ว

ก่อนหน้านี้เพราะเงินทองไม่มากพอ เขาก็ไม่ได้คิดที่จะซื้อรถ

แต่ตอนนี้ เงินทองไม่ขาดมือแล้ว การซื้อรถจึงถูกจัดให้อยู่ในแผนการ

และเพราะมีเงินมากพอ เขาจึงไม่พิจารณารถไฟฟ้า

แม้ว่าตอนนี้รถไฟฟ้าจะกำลังได้รับความนิยมในอเมริกา แต่เขาไม่ต้องการ

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบ แต่เป็นเพราะระยะทางการขับเคลื่อนที่ทำให้ปวดหัว

และเมื่อต้องเจอกับสถานการณ์ต่างๆ เช่น อากาศหนาวจัดหรือร้อนจัด ต้องใช้เครื่องปรับอากาศ ก็จะส่งผลต่อระยะทางการขับขี่มาก

เพิ่มเติมคือ เขาคำนึงถึงว่าในอนาคตอาจต้องไปล่าสมบัติบ่อยๆ ต้องขนของ

ดังนั้นครั้งนี้เขาจึงโน้มเอียงไปทางรถกระบะมากกว่า

ด้วยเหตุนี้ ตัวเลือกของเขาจึงมีมากขึ้น

เลือกอยู่หลายวัน ก็ยังไม่ได้รุ่นที่ถูกใจ

วันนี้ในที่สุดก็ถึงวันเสาร์ แต่พอถึงตอนกลางคืน เคเรนก็จัดการให้ออกเดินทาง

สถานที่จัดงานตลาดโรสโบวล์คือสนามกีฬาโรสโบวล์อันโด่งดัง ตั้งอยู่ที่พาซาดีน่า

จากเบย์แอเรียออกเดินทางโดยรถยนต์ใช้เวลาประมาณ 45 นาที

เพราะพวกเขาเป็นเจ้าของแผง จึงต้องออกเดินทางตอนกลางดึก ไปถึงสถานที่ตอนเช้าตรู่ และเริ่มจัดแผงของตัวเอง

เพราะตลาดนี้จะเปิดให้คนภายนอกเข้าตั้งแต่ตีห้า

เพื่อให้บรรทุกของของเคเรนได้ ทั้งสองจึงเช่ารถบรรทุกขนาดเล็กคันหนึ่ง

ตีสอง ทั้งสองคนก็มาถึงหน้าสนามกีฬาโรสโบวล์

และเมื่อพวกเขามาถึง ที่นี่ก็เต็มไปด้วยผู้คนแล้ว

ภาพนี้ทำให้เฉินรุ่ยตกตะลึง เพราะเขาไม่เคยคิดว่าคนอเมริกันจะขยันขนาดนี้

"ที่นี่มีพื้นที่แผงจำหน่าย 2,500 แผง แต่ละแผงต้องเสียค่าธรรมเนียมตามพื้นที่และทำเลที่ตั้ง"

"แผงของฉันอยู่ในโซนของเก่า ต้องจ่ายค่าบริหารจัดการ 500 ดอลลาร์ บวกกับค่าเช่ารถ 750 ดอลลาร์และค่าน้ำมัน"

"วันนี้ถ้าทำเงินไม่ได้ 1,300 ดอลลาร์ ฉันก็ขาดทุนแล้ว!"

เคเรนเล่าให้เฉินรุ่ยฟังขณะที่กำลังจัดแผง

"นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นคนอเมริกันเยอะขนาดนี้ตอนกลางดึก..."

เฉินรุ่ยพูดติดตลก เคเรนก็หัวเราะ

"คนพวกนี้เป็นพ่อค้าของมือสองและพ่อค้าของเก่าที่เดินทางไปทั่วอเมริกาทั้งปี"

"พวกเขาไปตั้งแผงตามที่ต่างๆ ทั่วประเทศที่มีตลาดนัด"

คำอธิบายของเคเรนทำให้เฉินรุ่ยได้เปิดหูเปิดตา

อย่างนี้นี่เอง ตลาดของเก่าในอเมริกาแตกต่างจากบ้านเราอย่างสิ้นเชิง

"เรียบร้อยแล้ว ที่เหลือฉันทำเองได้ ถ้าคุณอยากเที่ยว ก็ไปเดินดูรอบๆ ได้ เดี๋ยวกลับมาเปลี่ยนเวรฉัน"

ด้วยความช่วยเหลือของเฉินรุ่ย เคเรนก็ตั้งเต็นท์และจัดแผงของเธอเสร็จอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเธอก็พูดกับเฉินรุ่ย เฉินรุ่ยชะงัก

"ตลาดนัดนี่ไม่ได้เริ่มตอนห้าโมงเช้าหรอกเหรอ?"

"ฮ่าๆ นั่นสำหรับนักท่องเที่ยวทั่วไปจากข้างนอก..."

"แต่สำหรับพวกเรา ช่วงเวลาก่อนหน้านั้น ก็คือ 'ตลาดกลางคืน' ที่มีชื่อไงล่ะ!"

เคเรนขยิบตาให้เฉินรุ่ย เฉินรุ่ยก็เข้าใจทันที

นี่ก็เหมือนกับ 'ตลาดผี' ของเราไม่ใช่หรือ!

เฮ้! นี่มันน่าสนใจชะมัด

"ดี งั้นผมไปเดินดูก่อน..."

จบบท