ตอนที่ 10 - หกลักษณะหลัก

ตอนที่ 10 - หกลักษณะหลัก

ระหว่างการปะทะในป่าครั้งก่อน โดโรธีใช้จังหวะที่หน่วยล่า จากสำนักงานสันติบุกโจมตีสมาชิกของสมาคมลึกลับเป็นโอกาสลงมือ

เธอสั่งให้เจ้าหมาซอมบี้ดำ หุ่นเชิดที่ควบคุมไว้ แอบขโมยกระเป๋าเอกสารซึ่งภายในบรรจุ "รางวัล" ที่สมาคมเตรียมไว้ให้เอ็ดดริก

ทว่าในระหว่างการหลบหนี หัวหน้าหน่วยล่า กลับสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของมัน และขว้างดาบสั้นเข้าใส่ เป็นผลให้เจ้าหมาตัวนั้นได้รับบาดเจ็บและล้มลง

ขณะที่โดโรธีนึกว่าปฏิบัติการลับของเธอล้มเหลว หัวหน้าหน่วยกลับถูกจู่โจมโดยหัวหน้าฝ่ายของสมาคมลึกลับ ซึ่งยังไม่สิ้นใจ และการโจมตีนั้นเองก็ส่งผลให้หน้ากากเหล็กของหัวหน้าหน่วยกระเด็นหลุด

โดโรธีเห็นภาพเหตุการณ์นั้นอย่างชัดเจนผ่านสายตาของเจ้าหุ่นเชิดหมาดำที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้

และใบหน้าที่เผยออกมาก็เป็นใบหน้าที่โดโรธีจำได้ทันที...หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เป็นคนที่ “โดโรธีคนเดิม” จดจำได้

เขาคือพี่ชายแท้ ๆ ของเธอ เกรเกอร์ ชายที่จากหมู่บ้านไปเมืองใหญ่เมื่อหลายปีก่อนเพื่อหางานทำ!

แม้ตอนนี้เขาจะสูงขึ้น ผอมเพรียวขึ้น และมีท่าทางเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น แต่ด้วยความทรงจำที่ฝังลึกในใจ โดโรธีไม่มีทางจำผิดคน

เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าพี่ชายของเธอจะเข้าร่วม “สำนักงานสันติ” และไต่เต้าขึ้นมาเป็นถึงหัวหน้าหน่วยล่าได้!

"เฮ้อ...แบบนี้สินะที่เรียกว่าทำงานมั่นคงล่ะมั้ง ป้าแฮนนาห์คงดีใจแย่ถ้ารู้เข้า" โดโรธีบ่นพึมพำ ยิ้มเหยียดเล็กน้อยแล้วส่ายหัวอย่างขบขัน

ในความทรงจำของเธอ เกรเกอร์สมัยเด็กเป็นพวกหัวร้อนตัวป่วนชัด ๆ ขี้หาเรื่อง ทะเลาะกับใครไปทั่ว แตกต่างจากโดโรธีผู้สุภาพ เรียบร้อย และขยันเรียน

ตอนนั้นป้าแฮนนาห์ถึงกับกลุ้มใจแทบทุกวัน กลัวว่าเกรเกอร์จะกลายเป็นนักเลงหัวไม้โดยสมบูรณ์

เด็กหนุ่มที่อ่านหนังสือแทบไม่ออกคนเดิม กลายมาเป็นข้าราชการในชุดเครื่องแบบอย่างภาคภูมิได้อย่างไรกัน?

"ว่าไปแล้ว...งานที่ต้องวิ่งไล่จับคนแบบนี้ก็ดูจะเข้ากับนิสัยเขาดีเหมือนกันนะ"

เธอส่ายหัวอีกครั้ง ไล่ความคิดเกี่ยวกับพี่ชายออกไป แล้วหันมาจ้องมองกระเป๋าเอกสารตรงหน้าแทน เพราะเรื่องตรงหน้านั้นสำคัญกว่า

"มาดูกันดีกว่าว่ารางวัลอัน ‘แสนจะล้ำค่า’ ที่พวกนั้นพูดถึงมันคืออะไรกันแน่..."

ว่าแล้ว เธอก็หยิบกระเป๋าขึ้น เดินลับหายไปในความมืด

…

โดโรธีกลับเข้าสู่เมืองวัลแคนพร้อมของที่แย่งชิงมาได้ และตรงดิ่งไปยังโรงแรมที่พักทันที

พอเข้าห้อง เธอล็อกประตูแน่นหนา แล้วนำกระเป๋าวางไว้บนโต๊ะ

เธอตรวจสอบตัวกระเป๋าอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ แม้ก่อนหน้านี้จะให้หุ่นเชิดทดลองเปิดมาแล้วก็ตาม

ภายในกระเป๋านั้นมีของอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น แฟ้มเอกสารหนึ่งชุด สมุดเล่มเล็กปกสีแดงเข้ม และกล่องไม้ทรงสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก

เธอเปิดแฟ้มดูก่อน

ภายในมีแผ่นหมึก กระดาษเขียนเปล่า และแผนที่ของเขตปกครอง “อิกวินท์” ซึ่งเป็นหนึ่งในอาณาเขตปกครองของอาณาจักรพริทต์

วัลแคนก็อยู่ในเขตปกครองนี้เช่นกัน

นอกจากแผนที่ ยังมีจดหมายโต้ตอบบางส่วนที่เอ็ดดริกเคยเขียนถึงสมาคมลึกลับ แต่ก็ไม่มีเนื้อหาสำคัญอะไรนัก

รวมถึงรูปถ่ายที่โดโรธีเคยส่งไปให้ในฐานะ “หลักฐาน” ซึ่งเธอรีบเก็บใส่กระเป๋าทันที

"อย่างน้อย...ก็ได้รูปคืนมาแล้ว ไม่งั้นถ้าตกไปถึงมือพี่เกรเกอร์ล่ะก็ งานงอกแน่"

ตรวจแฟ้มจบแล้ว เธอหยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมาพิจารณา

ปกสมุดเป็นสีแดงเข้ม ลายนูนที่ด้านหน้าคล้ายถ้วยใบเล็กจาง ๆ

ทันใดนั้น โดโรธีรู้สึกถึงบางสิ่งแปลกประหลาดแผ่ออกมาจากสมุดเล่มเล็กที่ดูเหมือนจะธรรมดาเล่มนั้น

มันไม่ใช่พลังงาน มันไม่ใช่ลมหายใจหรือเสียงกระซิบใด ๆ แต่กลับเป็นความรู้สึกอันประหลาดราวกับว่าภายในสมุดเล่มนี้ มีบางสิ่งที่ไม่ธรรมดาซ่อนอยู่…

ถึงแม้ความรู้สึกนั้นจะทำให้เธอหยุดชะงักไปชั่วครู่ แต่เธอก็เปิดมันออกในที่สุด

หน้าแรกคือคำนำที่เขียนไว้โดยเฉพาะเพื่อเอ็ดดริก ผู้ซึ่งควรจะได้รับสมุดเล่มนี้

……..

ขอแสดงความยินดีที่คุณผ่านการทดสอบ, คุณเอ็ดดริก

สมาคมของเราจะไม่ลืมคุณูปการของคุณ

ตามที่สัญญาไว้ เราขอมอบรางวัลที่ตกลงกันไว้ให้ สิ่งที่อยู่ในหนังสือเล่มเล็กเล่มนี้ แม้ดูผิวเผินอาจดูเรียบง่าย แต่แท้จริงแล้วคือความรู้ล้ำค่า ปริศนาจากแดนเบื้องลึก ซึ่งคนธรรมดาไม่มีวันเข้าถึง มันจะชี้นำให้คุณก้าวเข้าสู่แดนเบื้องลึก

ก่อนอื่น คุณต้องเข้าใจต้นกำเนิดของ "แดนเบื้องลึก" เสียก่อน มันถือกำเนิดจาก จิตวิญญาณ เมื่อจิตวิญญาณเข้มข้นถึงระดับหนึ่ง ก็จะก่อเกิดเป็นแดนเบื้องลึก หากคุณถามว่า “จิตวิญญาณสถิตอยู่ที่ใด?” คำตอบก็คือ “มันอยู่ทุกหนแห่ง” ทุกสรรพสิ่งในโลก รวมถึงตัวคุณ ต่างก็มีจิตวิญญาณทั้งสิ้น เพียงแต่แตกต่างกันที่ มากหรือน้อย เข้มข้นหรือเจือจาง

ต่อไป สิ่งที่คุณควรเข้าใจคือ จิตวิญญาณนั้นมีคุณลักษณะ แตกต่างกันไป ลักษณะของจิตวิญญาณที่ต่างกัน จะก่อเกิดเส้นทางเบื้องลึกที่ต่างกัน สิ่งที่เราเรียกว่า หนทางของผู้อยู่เหนือ ก็คือ กระบวนการรวบรวมจิตวิญญาณเฉพาะทางเข้าสู่ตน แล้วยกระดับการดำรงอยู่ของตัวเองขึ้นไปอีกขั้น

จิตวิญญาณมีอยู่ทั้งหมด หกลักษณะหลัก แต่ละลักษณะมีสมบัติเฉพาะตน มีสัญลักษณ์และความหมายต่างกันอย่างลึกซึ้ง ต่อไปนี้คือคำอธิบายเบื้องต้น โปรดเข้าใจว่านี่เป็นเพียงเปลือกของความรู้เท่านั้น แก่นแท้ของมันลึกล้ำเกินกว่าที่แม้แต่สมาคมของเราจะเข้าใจทั้งหมดได้

……..

หนึ่ง "โคมไฟ"

หรือจะเรียกว่า แสงสว่าง หรือ คทา ก็ได้ ชื่อนั้นไม่ตายตัว จิตวิญญาณลักษณะนี้เป็นสัญลักษณ์ของด้านบวกของสรรพสิ่ง มันคือ “การเคลื่อนไปข้างหน้า”, “การเคลื่อนไหว”, “ระเบียบ” และ “การชี้นำ”

สอง "เงา"

หรือบางครั้งเรียกว่า ผีเสื้อกลางคืน หรือ ดาบ ตรงกันข้ามกับโคมไฟ มันเป็นด้านลบของสรรพสิ่ง คือ “การถดถอย”, “การหยุดนิ่ง”, “ความโกลาหล” และ “การซ่อนเร้น”

สาม "ศิลา"

บางครั้งถูกเรียกว่า เหรียญ หรืออื่น ๆ ลักษณะนี้เป็นสัญลักษณ์ของวัตถุที่ไร้ชีวิต เช่น ภูเขา น้ำ แร่ธาตุ เป็นลักษณะที่เกี่ยวข้องกับโลกวัตถุโดยตรง มักถูกมองว่าน่าเบื่อที่สุด

สี่ "จอกศักดิ์สิทธิ์"

จิตวิญญาณลักษณะแห่งเลือด! แห่งเนื้อ! แห่งตัณหา! มันคือพลังชีวิต คือแรงผลักดันจากสัญชาตญาณ และความหิวกระหายในกามารมณ์และรสสัมผัส เป็นจิตวิญญาณที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และเกี่ยวโยงกับเทพเจ้าที่แท้จริงผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด!

และนี่…คือเส้นทางที่ "คุณ" ถูกกำหนดให้เดิน! สรรเสริญจอกโลหิต! ภายใต้จิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่นี้ เราจะดำเนินชีวิตตามสัญชาตญาณ...ตามเสียงเรียกของเนื้อหนัง...

……..

(โดโรธีเลื่อนสายตาข้ามย่อหน้าต่อ ๆ ไปที่เต็มไปด้วยบทสรรเสริญอันยืดยาว แล้วอ่านต่อในลักษณะที่ห้า)

……..

ห้า "ความเงียบงัน"

ลักษณะต้องห้าม! อันตรายยิ่ง! เป็นหนึ่งในลักษณะที่ผูกพันกับ "วิญญาณ" อย่างลึกที่สุด เป็นสัญลักษณ์ของความตาย การพักผ่อนชั่วนิรันดร์ การเน่าเปื่อย และความเสื่อมสลาย

ระวังตัวไว้เสมอหากเข้าใกล้จิตวิญญาณสายนี้!

หก "ญาณทิพย์" แรกเริ่มเราคิดว่าไม่จำเป็นต้องพูดถึงมัน เพราะผู้ที่เดินบนเส้นทางสายนี้ช่างหายากยิ่ง คุณอาจไม่พบเจอแม้แต่คนเดียวตลอดชีวิต แต่เพื่อความสมบูรณ์ของความรู้ เราจึงเอ่ยถึงมันไว้เพียงเล็กน้อย

ลักษณะสายสุดท้ายนี้ ก็เกี่ยวข้องกับ “วิญญาณ” เช่นกัน ตามตำนาน มันเป็นสัญลักษณ์ของ ญาณหยั่งรู้และการตื่นรู้, ปัญญาอันลึกซึ้ง และ ความรู้ที่กว้างไกลไร้ขอบเขต…