บทที่ 2 ซูโมจ๋า ฉันท้อง!

บทที่ 2 ซูโมจ๋า ฉันท้อง!

หลี่หนานเฉิงสีหน้าไม่ดีแล้ว เขารู้ว่าหลัวไป๋ซวงจงใจจับผิดเรื่องที่เขามาสายเพื่อทำให้เขาอับอาย แต่ตอนนี้เขาก็ทำได้เพียงละทิ้งศักดิ์ศรี และขอร้อง

"คุณหลัว ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาสายจริงๆ นะครับ แล้วก็เพิ่งจะสายไปแค่สามนาทีเอง เห็นแก่ที่ตระกูลเราสองตระกูลผูกมิตรกันมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษเถอะนะครับ ขอโอกาสผมอีกครั้งเถอะครับ"

"โอกาสเหรอ ฉันถามคุณหน่อย จากบ้านตระกูลหลี่ของคุณมาที่ร้านกาแฟนี้ไกลแค่ไหน" หลัวไป๋ซวงถาม

หลี่หนานเฉิงสีหน้าซีดเผือดในทันที เขาอ้ำอึ้งและไม่กล้าตอบ

หลัวไป๋ซวงหัวเราะเยาะ แล้วตอบแทนเขาว่า "บ้านเทียนฝู่ของตระกูลหลี่ของคุณอยู่ห่างจากที่นี่สิบห้ากิโลเมตร!"

"และเวลาที่เรานัดกันคือสิบโมงเช้า!"

"ต่อให้คุณออกจากบ้านตอนเก้าโมงก็ยังมาทัน!"

"คุณมาสายไปสามนาที แปลว่าคุณไม่ให้ความสำคัญกับการดูตัวครั้งนี้ คุณไม่เห็นหัวตระกูลหลัวของฉัน"

"แล้วคุณเอาอะไรมาขอให้ฉันให้โอกาสคุณอีกครั้งล่ะ!"

"ไสหัวไป!"

หลังจากที่หลี่หนานเฉิงจากไปอย่างอับอาย หลัวไป๋ซวงก็มองข้อความในโทรศัพท์ ขณะที่ความอัดอั้นในอกก็ยังไม่คลาย

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลัวไป๋ซวงก็ค่อยๆ นั่งลงด้านหลังโต๊ะของซูโมอย่างใคร่ครวญแล้วตัดสินใจที่จะตอบข้อความ เพื่ออธิบายพฤติกรรมของตัวเอง:

"นายก็บอกเองว่าสลับคู่ดูตัวผิด นั่นก็แสดงว่าสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูดไม่ได้เจาะจงที่นายโดยตรง บางทีเธออาจจะมีเหตุผลก็ได้ ไม่ควรตัดสินว่าคนอื่นเป็นพวกเห็นแก่เงินนะ"

เมื่อรออยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดซูโมก็ตอบข้อความกลับมา แต่พอดูแล้วก็แทบจะทำให้หลัวไป๋ซวงคลั่งไปเลย

"ชีวิตของฉันเหมือนเหยียบอยู่บนน้ำแข็งบาง": ??? พี่เบียว คุณเปลี่ยนไปแล้ว เมื่อก่อนคุณไม่เคยใช้สมองเลยนะ

"ชีวิตที่แข็งแกร่งไม่ต้องการคำอธิบาย": ไอ้@##$#$@#$****!

หลัวไป๋ซวงโกรธจนกัดฟันแน่น นิ้วมือของเธอกดลงบนหน้าจอจนแทบจะทำให้หน้าจอแตกเป็นเสี่ยงๆ

"ชีวิตของฉันเหมือนเหยียบอยู่บนน้ำแข็งบาง": นี่สิถึงจะเป็นพี่เบียวของฉัน ด่ากราดเลย! เอาล่ะ ไม่คุยแล้ว เรื่องมันจบไปแล้ว ผมกำลังดูตัวอยู่นะ

จบไปแล้วงั้นหรอ ใครอนุญาตให้จบกัน! แกยังจะดูตัวอยู่อีกงั้นเหรอ!!?

หลัวไป๋ซวงพยายามสงบสติอารมณ์ที่อยากจะบีบคอซูโมให้ตายคามือ

ไม่ อดทนไว้ ต้องอดทน ห้ามให้เขารู้เด็ดขาดว่าฉันคือพี่เบียว

แต่วันนี้มีหลัวไป๋ซวงคนนี้อยู่ทั้งคน แกอยากจะดูตัวให้สำเร็จงั้นเหรอ เฮอะ! ฝันไปเถอะ!

ซูโมปิดเสียงโทรศัพท์แล้วยัดใส่กระเป๋า จากนั้นก็มองรอยยิ้มหวานๆ ของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า แล้วก็ถอนหายใจออกมาในใจ

ในวันที่หมดหนทางที่สุด เขาก็ได้พบกับเด็กผู้หญิงคนที่ 1396 ที่อยากจะดูแลไปชั่วชีวิต

"คุณหลินเคอเค่อ สถานการณ์มันเป็นแบบนี้ครับ ข้อมูลที่คุณแม่ให้คุณมา.. มันเก่าไปหน่อย"

"ตอนนี้ผมไม่ได้เป็นทนายฝึกหัดในสำนักงานกฎหมายชั้นนำแล้ว เพราะเหตุผลบางอย่าง ผมโดนไล่ออกมาแล้ว แล้วก็ยังไม่ได้ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพด้วย"

"ในวงการอยู่ในสถานะกึ่งถูกแบน ดังนั้นตอนนี้ผมอยู่ในสถานะว่างงานน่ะครับ"

"เรื่องนี้ผมไม่ได้บอกแม่เพราะกลัวพวกท่านเป็นห่วง"

"ถ้าคุณรู้สึกว่าโดนหลอก ผมขอโทษจากใจจริงนะครับ"

"ถ้ามีข้อเรียกร้องอะไร คุณก็บอกมาได้เลย ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อแสดงความเสียใจ"

หลัวไป๋ซวงขมวดคิ้วเล็กน้อย มีที่ไหนกันที่เปิดเผยจุดด้อยของตัวเองตั้งแต่แรก แนะนำแต่เรื่องแย่ๆ ของตัวเองไปก่อนแบบนี้

ต้องรู้ว่าในตลาดดูตัวตอนนี้มีคนจริงใจอยู่น้อยมาก หรือว่าจริงๆ แล้วไอ้หมอนี่ไม่อยากจะดูตัวตั้งแต่แรกกันนะ

ด้านผู้หญิงที่ชื่อหลินเคอเค่อส่ายหน้า แล้วพูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า "ไม่เป็นไรค่ะ แค่คุณมา ฉันก็ดีใจมากแล้วค่ะ"

ความอ่อนโยนและความเข้าใจของหลินเคอเค่อทำให้ซูโมรู้สึกดีมากขึ้น

"คุณหลินเคอเค่อ อย่าปลอบใจผมเลย คุณบอกข้อเรียกร้องอะไรมาก็ได้ ไม่งั้นผมรู้สึกผิดจริงๆ"

หลินเคอเค่อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยิ้มหวานๆ ว่า "งั้นฉันขอเรียกคุณว่าซูโมนะคะ แล้วคุณก็เรียกฉันว่าเคอเค่อ แบบนี้ได้ไหมคะ"

ผู้หญิงคนนี้ดีจริงๆ ซูโมยกรอยยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

หลัวไป๋ซวงส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกมาเบาๆ ..ซูโม ไอ้บ้านั่นต้องโดนตกไปแล้วแน่ๆ!

ซูโมยิ้มแล้วพยักหน้ารับ "ได้ครับ งั้นผมขอเรียกคุณว่าเคอเค่อเลยนะครับ"

"เคอเค่อ คุณเป็นผู้หญิงที่ดีมาก แต่สถานการณ์ของผมตอนนี้คือ ถ้าออกจากวงการกฎหมายไป ผมก็ไม่มีอะไรดีเลย"

"ในอนาคตอีกนาน ผมอาจจะไม่มีงานดีๆ ทำ ได้เงินเดือนแค่สองสามพันหยวน เลี้ยงตัวเองคงยังลำบากเลย"

"เมื่อเทียบกับค่าครองชีพในเมืองใหม่แล้ว ผมทั้งซื้อบ้านไม่ได้ ซื้อรถก็ไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องเลี้ยงลูก.."

"ในสังคมที่แข่งขันกันอย่างดุเดือด ผมอาจจะไม่มีวันได้ดีไปตลอดชีวิต แล้วก็ให้ชีวิตที่คุณต้องการไม่ได้เลยนะครับ"

"เคอเค่อ กาแฟแก้วนี้ผมเลี้ยงคุณเองนะครับ ดีใจที่ได้รู้จักคุณ ขอให้คุณเจอคู่ชีวิตที่ดีนะครับ"

ไอ้ชาติหมา ยังมีหน้ามาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษอีก ตอนเล่นเกมไอ้บ้านี่พูดแต่เรื่องบุพการีกับอวัยวะไม่ใช่หรอ หลัวไป๋ซวงด่าในใจ

แต่พอเป็นแบบนี้ การดูตัวของซูโมก็ไม่สำเร็จแล้ว เท่ากับว่าตัวเธอเองไม่ต้องทำอะไรเลย แต่บรรลุเป้าหมายแล้ว

แย่จริง ความโกรธนี้มันยังไม่ได้ระบายออกมาเลยนี่!

"ซูโม" หลังจากที่หลินเคอเค่อเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็ยื่นมือไปจับมือของซูโม แล้วยิ้ม

"ซูโม คุณบอกว่าคุณให้ชีวิตที่ฉันต้องการไม่ได้ แล้วคุณรู้ไหมว่าชีวิตที่ฉันต้องการมันเป็นแบบไหน"

"สำหรับฉัน การได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับคนที่รักกัน มันก็มีความสุขมากแล้วค่ะ"

"เงินเดือนสองสามพันหยวนมันยากที่จะตั้งรกรากที่นี่ งั้นเราก็ไปอยู่ในเมืองเล็กๆ สิคะ"

"ซื้อบ้านไม่ได้ งั้นเราก็เช่าบ้านอยู่ ซื้อรถไม่ได้ งั้นเราก็นั่งรถเมล์"

"รอจนกว่าเราจะมีความสามารถที่จะให้บ้านที่มั่นคงกับลูกได้ แล้วค่อยเลือกที่จะให้เขามาเกิดในโลกใบนี้"

"บางทีชีวิตของเราอาจจะไม่หรูหรา ในวันธรรมดาๆ ก็อาจจะไม่มีความโรแมนติกมากนัก"

"เราอาจจะมีปากเสียงกัน ทะเลาะกัน แล้วก็กังวลกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิต"

"แต่เราก็จะได้รับความสุขที่เป็นของเราแต่เพียงผู้เดียวในความธรรมดาและความวุ่นวายนั้น"

"ไม่ใช่ทุกคนที่จะต้องได้ดีเสมอไป ขอแค่ได้อยู่กับคนที่เรารัก ต่อให้ขนมปังชิ้นเล็กๆ ก็ยังกินอิ่มได้ค่ะ"

ทั้งซูโมและหลัวไป๋ซวงต่างก็ตกตะลึงหลังจากได้ฟัง เหมือนกับว่าตัวเองอยู่ในภาพลวงตา

ทั้งสองคนเอื้อมมือไปหยิกขาตัวเองโดยไม่รู้ตัว.. โอ๊ย! เจ็บจริง!

เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้! โลกใบนี้จะมีผู้หญิงดีขนาดนี้ได้ยังไงกัน!

ทั้งหมดมันหลอกลวง! ฉันไม่เชื่อ!

ในฐานะที่เป็นนักฆ่ามาก่อน สัญชาตญาณบอกกับซูโมว่า อีกฝ่ายมีบางอย่างแปลกๆ แล้ว

มันไม่สมเหตุสมผล ไม่สมเหตุสมผลอย่างมาก มากเกินไปสิบส่วนด้วยซ้ำ อีกฝ่ายสมบูรณ์แบบเกินไป

โลกนี้ไม่เคยมีความปรารถนาดีโดยไม่มีเหตุผล

ทั้งๆ ที่เพิ่งจะเจอกันเป็นครั้งแรก จุดประสงค์ที่เธอพูดคำเหล่านี้คืออะไร เธอจะได้รับอะไรจากตัวเขากันนะ

ในขณะนี้หลัวไป๋ซวงขมวดคิ้วมุ่น พูดตามตรง หลังจากที่เธอได้ฟังคำเหล่านี้แล้ว เธออยากจะเตะซูโมทิ้ง แล้วให้เธอไปคุยกับหลินเคอเค่อแทน

ในโลกนี้ ใครจะปฏิเสธผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ได้

ต่อให้จุดประสงค์เดิมของซูโมคือการปฏิเสธการดูตัว แต่เมื่อเผชิญหน้ากับผู้หญิงแบบนี้ ต่อให้หัวใจที่แข็งกระด้างก็ยังต้องถูกงัดออกมาอย่างแน่นอน

..นั่นก็เท่ากับว่า! ถึงเวลาที่ฉันต้องออกโรงแล้ว! หึหึหึ!

หลัวไป๋ซวงยกยิ้มขึ้น มุมปากและดวงตาโค้งงอ รอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอกน้อยที่กำลังวางแผนร้ายปรากฏออกมา

อยากจะดูตัวให้สำเร็จงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!

เธอลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เดินอย่างสง่างามไปหยุดอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน

ซูโมสังเกตเห็นว่ามีคนเข้ามาใกล้โดยสัญชาตญาณก็หันไปมองโดยไม่รู้ตัว แล้วก็ขมวดคิ้ว เธอคนนี้ เธอมาทำอะไรเนี่ย

ทว่า เขาก็เห็นเพียงหลัวไป๋ซวงที่กำลังเอามือลูบท้องเบาๆ พร้อมสีหน้าอันเศร้าสร้อย ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยเพื่อสร้างรอยยิ้มที่โศกเศร้าออกมา

"ซูโมจ๋า.. ฉันท้อง"