บทที่ 27 วิธีที่ถูกต้องในการใช้งานระบบไอ้แก่
บทที่ 27 วิธีที่ถูกต้องในการใช้งานระบบไอ้แก่
"ฮ่าๆ เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว!"
หลินลั่วหัวเราะแห้งๆ ถอดนวมออก แล้วรีบอธิบาย
"ครูอวิ๋นครับ ต้องโทษที่นวมมันใหญ่เกินไป ไม่อย่างนั้นคงไม่โดนแน่ๆ"
หลินลั่วรีบปัดความรับผิดชอบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมองอวิ๋นเกอด้วยความเป็นห่วง
"ครูอวิ๋นครับ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
อวิ๋นเกอสูดหายใจเข้าลึกๆ เมื่อความเจ็บปวดทุเลาลง เธอก็รู้ดีว่าหลินลั่วไม่ได้ออกแรง ไม่อย่างนั้น 'กระต่ายน้อย' ของเธอวันนี้ต้องบวมเป่งแน่ๆ
"ช่างเถอะ ชกมวยก็ต้องมีบาดเจ็บกันบ้างเป็นธรรมดา"
"แต่การประลองวันนี้ฉันแพ้แล้ว คุณยังจะเรียนต่อไหมคะ?"
อวิ๋นเกอเลิกคิ้วเรียวดั่งใบหลิว พลางมองหลินลั่วแล้วเอ่ยถาม
ดูท่าทางกัดฟันกรอดของคุณสิ ฉันจะเรียนต่อได้ยังไงล่ะ!
"ไม่แล้วครับๆ เมื่อกี้ผมเสียมารยาทไปหน่อย เพื่อเป็นการขอโทษ ผมขอเลี้ยงข้าวครูอวิ๋นข้างนอกสักมื้อนะครับ!"
"เรื่องกินข้าวช่างมันเถอะ ฉันยังไม่เลิกงานเลย ถ้าคุณอยากจะขอโทษจริงๆ สู้สมัครเรียนคลาสของฉันดีกว่า"
อวิ๋นเกอพูดจบ ก็มองหลินลั่วด้วยรอยยิ้มแฝงความนัย
ไม่ได้บอกว่าจะขอโทษเหรอ เอาอะไรที่มันจับต้องได้สิ สมัครเรียนไง!
ฉันจะโดนชกฟรีไม่ได้หรอกนะ!
"ตกลงครับ! สมัครเลย!"
หลินลั่วเดิมทีตั้งใจจะมาเนียนเรียนฟรีสักคลาส เพื่อทำภารกิจระบบให้เสร็จ
แต่การได้ออกกำลังกายกับครูฝึกสาวสวยหุ่นดีขายาวแบบนี้ ดูเหมือนก็เป็นเรื่องที่น่าเพลิดเพลินไม่เบา เสียเงินนิดหน่อยก็ไม่ถือว่าขาดทุน
"ผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ! เดี๋ยวคุณช่วยอธิบายขั้นตอนการทำบัตรสมัครเรียนให้ผมฟังหน่อย"
หลินลั่วพูดพลางแกะผ้าพันมือออก
"งั้นเดี๋ยวฉันไปรอคุณที่เคาน์เตอร์นะคะ"
เมื่อเห็นว่าหลินลั่วเตรียมจะสมัครเรียน รอยยิ้มของอวิ๋นเกอก็สดใสขึ้นมาอีกหลายส่วน ในที่สุดก็ไม่ทำหน้าเป็นภูเขาน้ำแข็งแล้ว
ระหว่างที่พูด อวิ๋นเกอก็แกะผ้าพันมือออก แล้วเริ่มจัดเก็บอุปกรณ์การสอนในกรงแปดเหลี่ยมให้เข้าที่
หลินลั่วออกมาจากกรงแปดเหลี่ยม สวมรองเท้าแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ
ไม่ได้ตั้งใจจะไปทำธุระส่วนตัวจริงๆ หรอก แต่แค่อยากจะดูว่าหนังสือแต่งตั้งนายอำเภออวิ๋นโจวในกระเป๋าหน้าตาเป็นยังไงต่างหาก
เจ้าระบบหมาโง่ส่งของรางวัลมาไว้ในกระเป๋าของเขาอีกแล้ว
"ขอฉันดูหน่อยสิ ว่าหนังสือแต่งตั้งนี่มันหน้าตาเป็นยังไง!"
ภารกิจระบบก่อนหน้านี้ให้เขาเรียนรู้ตัวอักษรของดาวบลูสตาร์ แสดงว่าตัวอักษรของดาวเฉียนกับดาวบลูสตาร์นั้นไม่เหมือนกัน
แค่ไม่รู้ว่ามันจะไม่เหมือนกันยังไง
หลินลั่วหยิบหนังสือแต่งตั้งออกมา
มันเป็นของที่ดูเหมือนกับฎีกาในละครโทรทัศน์ พอเปิดออกดู ตัวอักษรข้างในก็ทำเอาเขาถึงกับงงเต็ก
"อ่านไม่ออกเลยสักนิด!"
อย่างที่รู้กันว่าภาษาพูดของดาวเฉียนและดาวบลูสตาร์นั้นเหมือนกัน ไอ้กระสอบปุ๋ยยูเรียนั่นพูดอะไร หลินลั่วก็ฟังรู้เรื่อง แต่ตัวอักษรพวกนี้กลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
งั้นถ้าต่อไปเขาไปที่ดาวเฉียน เขาจะไม่กลายเป็นคนไม่รู้หนังสือไปเลยเหรอ?
อุตส่าห์อยากจะไปโชว์เทพที่งานกวีหรือหอนางโลมสักหน่อย แบบนี้จะเอาอะไรไปโชว์ล่ะวะ!
แค่ท่องกวีก็ยังพอทน แต่ถ้าให้โชว์ฝีมือเขียนพู่กันทิ้งไว้ล่ะก็ มีหวังได้ยืนเอ๋อแดกแน่
หลินลั่วขมวดคิ้ว ก่อนจะหยิบทองแท่งก้อนใหญ่นั้นออกมาจากช่องเก็บของ
บนนั้นสลักคำว่า 'ผลิตโดยราชวงศ์ต้าเฉียน' เอาไว้
แปลกแฮะ ตัวอักษรไม่กี่ตัวนี้ก็คล้ายๆ กับตัวอักษรของดาวบลูสตาร์นี่นา ทำไมตัวอักษรในหนังสือแต่งตั้งนี่ถึงไม่เหมือนกันล่ะ?
หลินลั่วศึกษามันอยู่นานสองนาน แต่ก็ขบคิดไม่แตก เลยขี้เกียจจะคิดให้เปลืองสมอง จับหนังสือแต่งตั้งและทองคำยัดกลับเข้าไปในช่องเก็บของตามเดิม
ตอนนี้ก็ทำได้แค่หวังว่าระบบจะสุ่มของที่เกี่ยวกับดาวเฉียนออกมาให้มากขึ้นในอนาคตเท่านั้นแหละ
"ตาเฒ่า ออกมาแจกภารกิจได้แล้ว!"
[คุณได้ประลองกับยอดฝีมือบนดาวบลูสตาร์เพื่อพิสูจน์วิชาความรู้ที่ตนเองได้ร่ำเรียนมา และค้นพบว่าตนเองยังมีพื้นที่ให้พัฒนาได้อีกมาก เส้นทางแห่งวิทยายุทธ์ขึ้นอยู่กับความขยันหมั่นเพียร บนดาวเฉียนนั้นมียอดฝีมือมากมายและเต็มไปด้วยอันตรายที่คาดเดาไม่ได้ คุณจำเป็นต้องบรรลุขั้นยอดฝีมือระดับหนึ่งก่อนที่จะกลับไปยังต้าเฉียน!]
[ภารกิจ: ประมือกับยอดฝีมือบนดาวบลูสตาร์สิบครั้ง รางวัล: ยาเสี่ยวหวนตัน]
มาแล้ว มาอีกแล้ว!
ภารกิจระบบมาตามนัดจริงๆ ด้วย!
แค่เรียกตาเฒ่าคำเดียว ก็สุ่มภารกิจใหม่มาให้เลย
ระบบตาเฒ่านี่...ช่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริงๆ
หลินลั่วลูบคางพลางมองข้อความในหน้าต่างแชตแบบกึ่งโปร่งใส
ประมือกับยอดฝีมือบนดาวบลูสตาร์สิบครั้ง!
รางวัลคือยาเสี่ยวหวนตัน!
หากยึดหลักเกณฑ์ที่ว่าภารกิจที่เจ้าระบบหมาโง่มอบหมายให้นั้นไม่เคยยุ่งยาก การประมือนี่ก็น่าจะหมายถึง...
มุมปากของหลินลั่วกระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องน้ำไป
เมื่อเดินลงมาถึงชั้นหนึ่ง ก็เห็นอวิ๋นเกอกำลังยืนคุยอะไรบางอย่างกับพนักงานต้อนรับสาวสองคนที่หน้าเคาน์เตอร์
เจินเจินยิ้มจนตาหยี อ้ายอ้ายทำหน้าตาทะเล้น มีเพียงอวิ๋นเกอเท่านั้นที่ยิ้มบางๆ อย่างสงบเสงี่ยม
"ครูอวิ๋น!"
เสียงของหลินลั่วดังขึ้น หญิงสาวทั้งสามที่หน้าเคาน์เตอร์ก็หันขวับมามองพร้อมกัน
หลินลั่วส่งยิ้มกว้างดั่งแสงตะวัน ท่วงท่าการเดินดูองอาจผ่าเผยและมั่นคง โดยเฉพาะช่วงล่างที่ดูหนักแน่นเป็นพิเศษ อีกทั้งบุคลิกของเขายังแผ่กลิ่นอายความสูงส่งออกมาอย่างน่าประหลาด
"นักเรียนหลิน!"
อวิ๋นเกอก็เรียกหลินลั่วว่านักเรียนหลินตามที่เขาเรียกเธอว่าครูอวิ๋นด้วยรอยยิ้มสดใส
เจินเจินและอ้ายอ้ายมองหน้ากัน ก่อนจะขยิบตาให้กันแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม
สรรพนามที่สองคนนี้ใช้เรียกกันมันแปลกๆ นะ!
นี่กำลังเล่นบทบาทสมมติครูกับนักเรียนกันอยู่หรือไง?
แค่คลาสเดียวก็อินกับบทบาทซะแล้ว
อิอิ พวกเธอสองคนนี่เล่นกันเก่งจังเลยนะ!
"เอาล่ะ ไม่คุยแล้ว ฉันไปเซ็นสัญญาก่อนนะ" อวิ๋นเกอหันไปยิ้มให้พนักงานต้อนรับสาวทั้งสอง
"ได้เลยค่ะ โค้ชอวิ๋น!"
พนักงานต้อนรับสาวทั้งสองมองส่งอวิ๋นเกอที่ถือเอกสารเดินตามหลินลั่วไปที่โซนพักผ่อน
ในโซนพักผ่อนเปิดเพลงบรรเลงฟังสบายๆ มีโต๊ะและเก้าอี้จัดวางอยู่สองสามชุด อวิ๋นเกอกับหลินลั่วนั่งเผชิญหน้ากัน
ตอนนี้เริ่มมีคนมาออกกำลังกายเยอะขึ้นแล้ว บนลู่วิ่งมีชายหญิงห้าคนกำลังวิ่งเหยาะๆ อยู่
ที่โซนเครื่องเล่นมีพี่ชายถอดเสื้อโชว์กล้ามอยู่หลายคน
หน้าโต๊ะบิลเลียดในโซนพักผ่อนก็มีคุณลุงวัยกลางคนสองคนกำลังยืนหัวเราะร่วนพลางประลองฝีมือกันอยู่
ถ้าไม่มีอะไรทำ การมาฆ่าเวลาที่นี่ก็ถือว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลยทีเดียว
"นี่คือใบเสนอราคาคลาสเรียนของฉันค่ะ เริ่มต้นที่สิบครั้ง ราคารวมทั้งหมดหนึ่งพันห้าร้อยหยวน!"
"ถ้าสมัครทีเดียวสามสิบครั้ง จะมีส่วนลดให้ด้วยนะคะ"
"งั้นเอาแค่สิบครั้งก่อนก็แล้วกันครับ"
หลินลั่วไม่พูดพร่ำทำเพลง จรดปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงบนสัญญา
"คุณไม่ลองคิดดูอีกทีเหรอคะ? แล้วก็ ปีนี้คุณอายุเท่าไหร่แล้ว ถึงสิบแปดหรือยัง?"
ถ้าเซ็นสัญญาตอนที่อายุยังไม่ถึงสิบแปด จะถือว่าไม่มีผลผูกพันทางกฎหมายนะ
ถ้าหลินลั่วซื้อคลาสแล้วเซ็นสัญญา แต่ผลออกมาคือสัญญาไม่ถูกต้องตามกฎหมาย คงได้ฮากันแน่
"สิบเจ็ดครับ แต่ผมตัดสินใจเองได้แล้ว ครูอวิ๋นครับ เราอย่ามัวแต่ชักช้าอยู่เลย ถึงตาคุณเซ็นแล้วครับ"
หลินลั่วหัวเราะร่วนพลางดันสัญญาไปตรงหน้าอวิ๋นเกอ
"สิบเจ็ด!"
อวิ๋นเกอมองสำรวจหลินลั่วตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความประหลาดใจ ถึงจะเดาได้ว่าไอ้เด็กทะลึ่งนี่เป็นนักเรียน แต่ก็ไม่คิดเลยว่าอายุจะยังไม่ถึงสิบแปดด้วยซ้ำ
ที่สำคัญคือหมอนี่มีฝีมือเยี่ยมยุทธ์ขนาดนี้ ดูไม่เหมือนคนวัยนี้เลยสักนิด
"ก็ได้ค่ะ!"
อวิ๋นเกอหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อลงในสัญญา
"คุณเป็นลูกศิษย์คนแรกของฉันในร้านนี้นะคะ เดี๋ยวฉันจะไปหยิบชุดกีฬาสำหรับออกกำลังกายมาให้ชุดหนึ่ง แล้วก็จะแถมกระเป๋าเป้ให้อีกใบด้วย"
ร้านเพิ่งเปิดใหม่ การทำบัตรสมัครเรียนแล้วแถมของสมนาคุณ ล้วนเป็นโปรโมชันของทางร้าน หลินลั่วจึงไม่ได้ใส่ใจนัก เขามองอวิ๋นเกอเซ็นสัญญาเสร็จ ก็ยกมือขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม
"ครูอวิ๋นครับ ต่อจากนี้ก็ฝากตัวด้วยนะครับ!"
อวิ๋นเกอมองฝ่ามือที่ชูขึ้นมาของหลินลั่ว ก่อนจะตั้งสติได้ว่าหลินลั่วต้องการจะแปะมือกับเธอ
อวิ๋นเกอเม้มริมฝีปากสวยได้รูปพลางอมยิ้ม ก่อนจะยกมือขึ้นไปแปะกับหลินลั่ว
แปะ!
สัมผัสกันเพียงแวบเดียวแล้วผละออก สัมผัสนั้นค่อนข้างนุ่มนวล
อวิ๋นเกอกำลังจะลดมือลง แต่หลินลั่วกลับคว้ามือเธอเอาไว้เสียก่อน
"คะ คุณจะทำอะไรน่ะ?"
อวิ๋นเกอถามด้วยความสงสัย คิ้วเรียวดั่งใบหลิวขมวดเข้าหากันจนเป็นคลื่น
ไอ้เด็กนี่คงไม่ได้กำลังจะเผยธาตุแท้ออกมาหรอกนะ
ไอ้เด็กบ้ากาม!
คิดว่าแค่สมัครเรียนสิบครั้งก็จะสามารถ...
ทว่าวินาทีต่อมา อวิ๋นเกอก็เห็นหลินลั่วจับมือของเธอเอาไว้ แล้วยกมือตัวเองขึ้นมาแปะกับมือของเธอ
แปะ แปะ แปะ แปะ —
"แปด เก้า สิบ!"
หลินลั่วนับเลขไปด้วยตัวเอง หลังจากแปะมือครบสิบครั้ง เขาก็ปล่อยมืออวิ๋นเกอ
"เรียบร้อย เรามาแปะมือสัญญากันคลาสละหนึ่งครั้ง การแปะมือถือเป็นคำสาบาน สิบคลาสนี้คุณต้องเป็นคนสอนผมเท่านั้นนะ ถ้าเปลี่ยนคนสอนแทน ผมโวยวายจริงๆ ด้วย"
หลินลั่วปล่อยมืออวิ๋นเกอ พลางพูดจาไร้สาระไปเรื่อยเปื่อย
ประมือกับยอดฝีมือบนดาวบลูสตาร์สิบครั้ง เมื่อกี้ก็เพิ่งประมือไปสิบครั้ง ไม่ขาดไม่เกินเลยล่ะ
อวิ๋นเกอ: ...หา???
แค่นี้เนี่ยนะ?
อวิ๋นเกอเอียงคอมองไอ้เด็กทะลึ่งหน้าตาดีคนนี้ด้วยความงุนงง
นี่มันวิธีการบ้าบออะไรเนี่ย!
หลินลั่วไม่สนหรอกว่าอวิ๋นเกอจะคิดยังไง หรือมองเขาแบบไหน
เขาหันไปมองหน้าต่างแชตของระบบ
[ภารกิจ: ประมือกับยอดฝีมือบนดาวบลูสตาร์สิบครั้ง: รางวัล: ยาเสี่ยวหวนตัน (สำเร็จแล้ว)]
เยส!
ฉันกะไว้แล้วเชียวว่าภารกิจมันไม่ได้ยุ่งยากขนาดนั้น
ถือซะว่าตอนนี้ตัวเองก็หาวิธีที่ถูกต้องในการใช้งานระบบหมาโง่นี่เจอแล้วล่ะนะ
โอ้เย้!
ในขณะที่หลินลั่วกำลังกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ เขาก็รู้สึกหนักอึ้งที่กระเป๋าเสื้อขึ้นมา
ยาเสี่ยวหวนตันได้มาแล้ว!
"ระบบ ยาเสี่ยวหวนตันคือยาอะไร? มันช่วยเพิ่มพลังปราณแท้ใช่ไหม?"
ยาเสี่ยวหวนตัน คือยามังกรพยัคฆ์เสี่ยวหวนตันสูตรลับเฉพาะของสำนักเสวียนเหมินแห่งต้าเฉียน กินเพียงหนึ่งเม็ดสามารถเพิ่มพลังวัตรได้ถึงสามสิบปี
ยาเม็ดเดียวเทียบเท่ากับการบำเพ็ญเพียรอย่างหนักมาสามสิบปีของคนอื่น นี่มันบั๊กชัดๆ!
บอกได้คำเดียวเลยว่ายานี้ โคตรเทพ!
...