บทที่ 507 - พบหน้าฝ่าไห่

บทที่ 507 - พบหน้าฝ่าไห่

"ไป๋ซู่เจินแห่งเชิงเขาชิงเฉิง บำเพ็ญเพียรในถ้ำมานับพันปี อา..."

ในเวลานี้จางหยางกำลังนั่งฮัมเพลงอยู่บนเรือพายลำเล็กๆ กลางทะเลสาบซีหู

หากจะพูดให้ฟังดูน่าอายสักหน่อย นี่เป็นครั้งแรกในรอบสองชาติภพเลยที่เขาได้มาเที่ยวชมทะเลสาบซีหู จึงทำให้เขารู้สึกแปลกใหม่และตื่นตาตื่นใจอยู่ไม่น้อย

"ฮ่าๆ... นายท่าน เพลงที่ท่านฮัมมันฟังดูแปลกหูดีนะขอรับ แต่ก็ไพเราะไม่เลวเลยล่ะ"

คนแจวเรือที่กำลังออกแรงกรรเชียงพายอยู่อย่างขะมักเขม้นเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าเขาจะฟังเนื้อร้องไม่ออกเลยสักคำ ทว่าท่วงทำนองกลับฟังดูแปลกใหม่และน่าสนใจมาก

"หึๆ... เถ้าแก่ ข้าได้ยินมาว่าบนทะเลสาบซีหูแห่งนี้มีเจดีย์เหลยเฟิงตั้งอยู่ไม่ใช่หรือ แล้วเจดีย์เหลยเฟิงที่ว่ามันหายไปไหนเสียล่ะ?"

จางหยางส่งยิ้มบางๆ พลางเอ่ยถามเพื่อสืบข่าว

เป้าหมายหลักในการมาเที่ยวชมทะเลสาบซีหูในครั้งนี้ ก็คือการตามหาเจดีย์เหลยเฟิงที่ว่านั่นแหละ

ทะเลสาบซีหูในโลกใบนี้มีความแตกต่างจากทะเลสาบซีหูในโลกที่เขาจากมา มันมีขนาดใหญ่โตกว่ามาก และผู้คนส่วนใหญ่ก็ล้วนพึ่งพาการทำประมงในทะเลสาบแห่งนี้เพื่อเลี้ยงชีพ

"เจดีย์เหลยเฟิงหรือขอรับ? ชายแก่คนนี้ใช้ชีวิตหากินอยู่บนทะเลสาบซีหูแห่งนี้มาตั้งหลายปี ไม่เคยได้ยินชื่อเจดีย์เหลยเฟิงอะไรนั่นเลยนะขอรับ นายท่าน ท่านคงจะจำมาผิดหรือเปล่า?"

คนแจวเรือที่มีเส้นผมหงอกขาวประปราย ลูบศีรษะตนเองเบาๆ ด้วยความมึนงง

"เอ๊ะ? ไม่มีงั้นหรือ?"

จางหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย หรือว่าเขาจะเดินทางมาผิดช่วงเวลากันนะ?

เป็นไปไม่ได้สิ ก่อนที่จะมีการผนึกไป๋ซู่เจินเอาไว้ ดูเหมือนว่าเจดีย์เหลยเฟิงแห่งนี้ก็น่าจะถูกสร้างขึ้นมาตั้งนานแล้วนี่นา?

"อะแฮ่ม... ถ้าอย่างนั้นท่านเคยได้ยินชื่อวัดจินซานบ้างไหม?"

"วัดจินซานหรือ? ย่อมต้องเคยได้ยินอยู่แล้วล่ะขอรับ ภรรยาของข้ายังต้องคอยไปขอเครื่องรางคุ้มภัยจากที่วัดนั้นให้ข้าอยู่บ่อยๆ เลย"

พอได้ยินชื่อวัดจินซาน ใบหน้าของคนแจวเรือก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันที

"เครื่องรางคุ้มภัย?"

"อืม... นายท่านคงจะไม่ทราบ แม้ว่าพวกเราจะจ่ายภาษีหัวไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าการทำประมงบนทะเลสาบซีหูแห่งนี้จะปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะขอรับ เครื่องรางคุ้มภัยของวัดจินซานสามารถปกป้องคุ้มครองไม่ให้พวกเราถูกพวกพรายน้ำรังควานได้ ต้องรู้ไว้นะขอรับว่าพวกพรายน้ำในทะเลสาบซีหูแห่งนี้ดุร้ายมาก ในแต่ละปีมีคนถูกดึงลงไปเป็นตัวตายตัวแทนตั้งหลายคนเชียวล่ะ!"

คนแจวเรือกดเสียงต่ำลงและเอ่ยกระซิบเสียงเบา

"เอ่อ... ทางการ... อะแฮ่ม หมายถึงตำหนักยมทูตน่ะ เก็บภาษีหัวไปแล้ว พวกเขาไม่ลงมาดูแลจัดการเรื่องนี้บ้างเลยหรือ?"

จางหยางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

"ทางการงั้นหรือ? หึๆ... ใต้เท้ายมทูตเหล่านั้นจะเอาเวลาว่างที่ไหนมาสนใจเรื่องพรรค์นี้กันล่ะขอรับ!"

เมื่อพูดถึงตำหนักยมทูต คนแจวเรือก็เบ้ปากด้วยความไม่พอใจ และไม่ยอมพูดอะไรต่ออีกเลย

เมื่อจางหยางได้ฟังเช่นนั้น เขาก็ลอบอุทานในใจ บ้าเอ๊ย พฤติกรรมแบบนี้มันก็เหมือนกับพวกมาเฟียเก็บค่าคุ้มครองเลยไม่ใช่หรือไง?

มีแต่เก็บเงิน แต่ไม่ยอมคุ้มครอง!

"ดูจากสถานการณ์แล้ว วัดจินซานก็ถือว่าไม่เลวเลยนะเนี่ย"

จางหยางพยักหน้ารับ

"ก็ใช่น่ะสิขอรับ โดยเฉพาะท่านเจ้าอาวาสฝ่าไห่แห่งวัดจินซาน ท่านมักจะแวะเวียนมาทำพิธีสวดส่งวิญญาณเร่ร่อนที่ทะเลสาบซีหูอยู่บ่อยๆ ท่านเป็นคนดีมากๆ เลยล่ะ!"

คนแจวเรือชูนิ้วหัวแม่มือขึ้นมาพลางเอ่ยชมเชยอย่างไม่ขาดปาก

มุมปากของจางหยางกระตุกเล็กน้อย เขาส่งยิ้มออกมาด้วยความจนใจ

ในโลกของนางพญางูเขียวและตำนานนางพญางูขาว ฝ่าไห่มักจะถูกถ่ายทอดออกมาในภาพลักษณ์ของตัวร้ายเสมอ ดูท่าทางผู้ครอบครองระบบกลุ่มแช็ตหมื่นภพผู้นี้ คงจะมีอะไรที่แตกต่างออกไปจากเนื้อเรื่องเดิมจริงๆ

หลังจากแล่นเรือเที่ยวชมรอบทะเลสาบซีหูจนหนำใจแล้ว ภายใต้คำขอร้องของจางหยาง เรือลำน้อยก็ค่อยๆ แล่นเข้าเทียบท่า

ตู้ม~

เสียงของตกน้ำดังตู้มใหญ่

ด้วยประสาทสัมผัสอันเฉียบแหลมของจางหยาง เขาย่อมรู้ได้ในทันทีว่ามีคนโยนของลงมาจากชั้นสองของโรงเตี๊ยมริมทะเลสาบ

"นายท่าน อย่าไปใส่ใจเลยขอรับ คงจะมีใครโยนปลาเปรี้ยวหวานลงมาจากชั้นบนอีกแล้วล่ะ..."

คนแจวเรือมีสีหน้าเฉยเมยราวกับคุ้นชินกับเหตุการณ์เช่นนี้เป็นอย่างดี เขาเอ่ยอธิบายเสียงเบา

เมื่อจางหยางได้ยินเช่นนั้น เขาก็ชะงักงันไปเล็กน้อย "เอ่อ... ปลาเปรี้ยวหวาน!?"

"ใช่แล้วล่ะขอรับ... ล้วนแต่เป็นพวกนักท่องเที่ยวที่ได้ยินชื่อเสียงของปลาเปรี้ยวหวานทะเลสาบซีหู แล้วก็ดั้นด้นมาเพื่อลองลิ้มรส แต่ผลสุดท้ายก็... อย่างที่ท่านเห็นนั่นแหละขอรับ จุ๊ๆ... ชื่อเสียงปลาเปรี้ยวหวานทะเลสาบซีหูโด่งดังมาก มักจะมีพวกหัวรั้นที่ไม่ยอมเชื่อคำเตือนอยู่เสมอ หึ... พวกเขาก็ไม่ยอมสืบข่าวดูให้ดีๆ เสียก่อนว่าทำไมคนท้องถิ่นอย่างพวกเราถึงไม่กินกัน"

คนแจวเรือหัวเราะหึๆ ท่าทางเหมือนกำลังเยาะเย้ยในความโชคร้ายของผู้อื่น

จางหยางมีเส้นสีดำพาดผ่านหน้าผากขณะที่เหลือบมองคนแจวเรือแวบหนึ่ง เดิมทีเขาตั้งใจจะไปลิ้มรสปลาเปรี้ยวหวานดูสักครั้ง ทว่าตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีความจำเป็นอีกต่อไปแล้ว

เขาล้วงหยิบเศษเงินก้อนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าและโยนให้คนแจวเรือ ก่อนจะก้าวเดินขึ้นฝั่งไป

คนแจวเรือมีสีหน้าปีติยินดีขณะที่โยนก้อนเงินในมือไปมา "คุณชาย หากคราวหน้าท่านต้องการใช้เรือก็เรียกหาข้าได้ตลอดเวลาเลยนะขอรับ ข้าจะรออยู่ริมทะเลสาบนี้เสมอ..."

จางหยางไม่ได้เอ่ยตอบสิ่งใด เขาเพียงแค่คลี่พัดพับในมือออกและโบกพัดไปมาสองสามครั้ง ดูเหมือนกับคุณชายจากตระกูลผู้ลากมากดีไม่มีผิด

จะว่าไปแล้ว แม้ในยามค่ำคืนเมืองซูหางจะเงียบเหงาไร้ผู้คน ทว่าในยามกลางวันกลับคึกคักและเจริญรุ่งเรืองอย่างแท้จริง ไม่ได้มีแต่ชื่อเสียงจอมปลอมเลย

บนท้องถนนเต็มไปด้วยผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาอย่างเนืองแน่น ขาดก็แต่เพียงเบียดเสียดจนไหล่ชนไหล่กันเท่านั้น

"หืม?"

คิ้วของจางหยางเลิกขึ้นเล็กน้อย เขาหมุนตัวกลับไปมองทางด้านหลัง

เห็นเพียงหลวงจีนรูปหนึ่งที่สวมจีวรกำลังจ้องมองเขาเขม็ง "อมิตาภพุทธะ! เจริญพรประสีกา อาตมามีนามว่าฝ่าไห่!"

แววตาของจางหยางสั่นไหวเล็กน้อย กลิ่นอายแรงกดดันอันเยียบเย็นถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างกาย พร้อมกับกลิ่นอายปีศาจสีแดงที่แผ่ซ่านออกมารางๆ

ในเวลานี้ ฝ่าไห่ก็ต้องตกตะลึงกับกลิ่นอายปีศาจอันบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของจางหยาง

เขาสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของบาตรปราบปีศาจบนตัวของชายผู้นี้ เมื่อรวมเข้ากับกลิ่นอายปีศาจอันเข้มข้นแล้ว ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าคนผู้นี้จะต้องมีความเกี่ยวข้องกับไป๋เซิ่นอย่างแน่นอน

ฝ่าไห่ข่มความตื่นตระหนกในใจเอาไว้ และรีบดึงสติกลับคืนมาให้เยือกเย็นลงอย่างรวดเร็ว

"ประสีกา อาตมาไม่ได้มีเจตนาร้ายแต่อย่างใด พวกเราพอจะหาสถานที่เงียบๆ สนทนากันสักหน่อยได้หรือไม่?"

จางหยางกวาดสายตามองสำรวจฝ่าไห่ตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่มีเจตนาร้ายจริงๆ เขาจึงพยักหน้ารับ

ใบหน้าของฝ่าไห่ฉายแววปีติยินดี ก่อนจะพาจางหยางเดินตรงไปยังภัตตาคารหลิวไว่หลิว ซึ่งเป็นภัตตาคารที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในเมืองซูหาง

สองเค่อต่อมา บนโต๊ะของจางหยางก็เต็มไปด้วยอาหารคาวหวานและเนื้อสัตว์นานาชนิด มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อย

"เป็นพระก็กินเนื้อสัตว์ได้ด้วยงั้นหรือ?"

"อาตมากินไม่ได้หรอก! ที่สั่งมาทั้งหมดนี่ อาตมาสั่งให้โยมทั้งนั้นแหละ..."

ฝ่าไห่ลูบคลำหน้าผากอันล้านเลี่ยนเตียนโล่งของตนเองพลางหัวเราะร่วน

"เอ่อ... ก็ได้"

"หากอาตมาเดาไม่ผิด โยมคงจะได้รับระบบกลุ่มแช็ตหมื่นภพของไป๋เซิ่นมาแล้วใช่ไหม? สหาย โยมเองก็..."

จางหยางมีเส้นสีดำพาดผ่านหน้าผากขณะที่จ้องมองฝ่าไห่ที่ทำตัวสนิทสนมอย่างรวดเร็ว เขาพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้

"โอ้โหสวรรค์ ในที่สุดก็เจอกับพวกเดียวกันเสียที คนบ้านเดียวกันมาเจอกัน..."

เมื่อฝ่าไห่ได้ยินเช่นนั้น เขาก็แทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก ไม่หลงเหลือมาดของท่านเจ้าอาวาสแห่งวัดจินซานเลยแม้แต่น้อย

"หยุดๆๆ..."

เมื่อเห็นว่าฝ่าไห่ทำท่าจะพุ่งเข้ามากอด จางหยางก็หน้ามืดทะมึนและรีบยกมือขึ้นห้ามปรามทันที

"เหล้าหยกน้ำค้างในวังหลวง..."

ฝ่าไห่ชะงักงันไปชั่วครู่ "ไม่เคยดื่มมาก่อนเลย!"

จางหยางส่ายหน้าเบาๆ ดูท่าทางคนผู้นี้คงจะไม่ได้มาจากโลกใบเดียวกับเขาอย่างแน่นอน

"พูดมาเถอะ ที่เรียกข้าเอาไว้ มีธุระอะไรกันแน่!?"

"สหายเอ๋ย รีบเอาบาตรปราบปีศาจคืนมาให้อาตมาเถอะ..."

"บาตรปราบปีศาจ... ตึง~"

จางหยางล้วงเอาบาตรปราบปีศาจที่พังยับเยินออกมาจากแหวนมิติ และวางลงบนโต๊ะ

ฝ่าไห่เกาหัวแกรกๆ ด้วยความมึนงง "สหาย โยมเอาหม้อแตกๆ ใบนี้มาให้อาตมาทำไมกัน?"

"อะแฮ่ม... นี่แหละคือบาตรปราบปีศาจ"

ช่วยไม่ได้นี่นา หากไม่ออกแรงฟาดแรงๆ ก็คงจะตีฝ่าหลินให้ตายไม่ได้หรอก

ฝ่าไห่จ้องมองหม้อแตกที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าสีดำด่าง รอยบุบรอยบุ๋ม และไร้ซึ่งประกายแสงใดๆ เขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "บาตรทองคำงั้นหรือ? ของอาตมาเนี่ยนะ?"

จางหยางพยักหน้ารับ สายตาเหลือบมองขึ้นไปด้านบนเล็กน้อย "อะแฮ่ม... ข้าเองก็ค้นเจอของสิ่งนี้มาจากศพของไป๋เซิ่นเหมือนกัน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมันถึงกลายสภาพเป็นแบบนี้ไปได้"

ฝ่าไห่มีสีหน้าไม่เชื่อถืออย่างเห็นได้ชัด เขาจ้องมองจางหยางด้วยสายตาแปลกประหลาด

"หืม? ท่านเจ้าอาวาสฝ่าไห่ ท่านคงจะไม่เชื่อคำพูดของข้าใช่ไหม?"

จางหยางเลิกคิ้วขึ้น พลางเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง

"อะแฮ่ม... จะเป็นไปได้อย่างไรกัน? นั่งลงสิสหาย นั่งลงคุยกันดีกว่า!"

ฝ่าไห่เก็บหม้อแตกใบนั้นกลับไปด้วยสีหน้าขมขื่น

อุตส่าห์ได้พบเจอกับคนบ้านเดียวกันทั้งที จะมาผิดใจกันเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่ได้หรอก

"มาๆๆ มาลองชิมปลาเปรี้ยวหวานนี่ดูสิ..."

ฝ่าไห่เอ่ยเชื้อเชิญด้วยความกระตือรือร้น

ทว่าจางหยางกลับไม่ยอมขยับตะเกียบเลยแม้แต่น้อย "ท่านเจ้าอาวาสฝ่าไห่ เรื่องกินเอาไว้ก่อนเถอะ ท่านช่วยเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับโลกใบนี้ให้ข้าฟังหน่อยได้ไหม!"

เมื่อได้ยินคำถามของจางหยาง ฝ่าไห่ก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะวางตะเกียบลง "เรื่องนี้มันพูดแล้วยาว เดิมทีอาตมาก็คิดว่ามันจะเป็นโลกแห่งตำนานอย่างที่อาตมาจินตนาการเอาไว้เสียอีก แต่นึกไม่ถึงเลยว่ามันจะไม่ใช่อย่างที่คิด..."

(จบแล้ว)