บทที่ 16 ล่อเหยื่อติดกับ! เผชิญหน้าหลี่เฉิงหยาง!

"บุกเข้าไปพร้อมกัน!"

"พวกเรามีกันตั้งเยอะ ใช่ว่าจะเอาชนะมันไม่ได้!"

เมื่อเห็นว่าหลี่เฉิงหยางไม่คิดจะปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ ใครบางคนก็ตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

แม้ว่าหลายคนในกลุ่มจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสอง ระดับหนึ่ง และมีเพียงไม่กี่คนที่เป็นขั้นสอง ระดับสองก็ตาม

ทว่าเมื่อรวมกันทั้งสี่ทีม พวกเขาก็มีกำลังพลถึงสิบสองคน

ต่อให้หลี่เฉิงหยางจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสอง ระดับสี่ แต่ต้องรับมือกับคนถึงสิบสองคนพร้อมกันเพียงลำพัง เขาก็ใช่ว่าจะเอาชนะได้!

ดังนั้น ร่างทั้งสิบสองจึงเคลื่อนไหวพร้อมกัน พุ่งเข้าตีวงล้อมหลี่เฉิงหยางในชั่วพริบตา

"พวกปลาซิวปลาสร้อย"

"ต่อให้รวมหัวกันมาเยอะแค่ไหน พวกแกก็เป็นได้แค่ปลาซิวปลาสร้อยอยู่ดี"

หลี่เฉิงหยางเพียงแค่เผยรอยยิ้มอย่างเย็นชา ไม่ได้เห็นคนเหล่านี้อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอันดุดัน เขากลับใช้วิชาตัวเบาออกมาอย่างใจเย็น

"ย่างก้าวหงส์เหิน!"

ในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสอง ระดับสี่ ความเร็วของหลี่เฉิงหยางนั้นเหนือชั้นกว่าพวกเขาราวฟ้ากับเหว

เมื่อใช้วิชาย่างก้าวหงส์เหิน เขาก็เคลื่อนไหวรวดเร็วจนพวกนั้นไม่ทันได้ตั้งตัวก่อนที่เขาจะไปโผล่ตรงหน้า

"ฝ่ามือสุริยันแผดเผา!"

เขาไม่ปล่อยให้พวกมันมีเวลาตอบโต้แม้แต่นิดเดียว

หลี่เฉิงหยางเงื้อมือขึ้นแล้วซัดฝ่ามือกระแทกเข้าที่หน้าอกของคนที่อยู่ตรงหน้า

ร่างของคนผู้นั้นปลิวละลิ่วกระเด็นไปกระแทกเข้ากับต้นไม้เสียงดังทึบ

ปัง!

ต้นไม้สั่นสะเทือน ใบไม้ร่วงหล่น เป็นข้อพิสูจน์ถึงอานุภาพอันรุนแรงของการโจมตีในครั้งนี้

"พรวด!"

คนผู้นั้นไถลรูดลงมาจากต้นไม้ กระอักเลือดคำโตออกมาจนย้อมเสื้อด้านหน้าเป็นสีแดงฉาน

วินาทีต่อมา ศีรษะของเขาก็พับตกลงและหมดสติไป

เพียงฝ่ามือเดียวก็ทำเอาผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสอง ระดับสองบาดเจ็บสาหัส!

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทุกคนก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

ความแข็งแกร่งของหลี่เฉิงหยางนั้นเหนือความคาดหมายของพวกเขากันไปไกลลิบ!

ด้วยความแข็งแกร่งระดับนี้ พวกเขาจะเป็นคู่มือของหลี่เฉิงหยางได้อย่างไร?

"ข้าบอกแล้วไง"

"พวกปลาซิวปลาสร้อยยังไงมันก็เป็นปลาซิวปลาสร้อยวันยังค่ำ"

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เฉิงหยางก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะ

นอกเหนือจากระดับการฝึกตนที่ทะลวงถึงขั้นสอง ระดับสี่แล้ว เขายังฝึกฝนวิชายุทธ์ระดับสามทั้งสองวิชาของตระกูลจนบรรลุถึงระดับสัมฤทธิ์ผลแล้วอีกด้วย

ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสอง ระดับห้า เขาก็มั่นใจว่าต่อกรได้!

นับประสาอะไรกับกองทัพกุ้งหอยปูปลาที่เป็นเพียงขั้นสอง ระดับสองและระดับหนึ่งตรงหน้าพวกนี้ ต่อให้จะขนกันมามากแค่ไหนก็ไม่มีทางเป็นคู่มือของเขาได้หรอก!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลี่เฉิงหยางก็ใช้วิชาย่างก้าวหงส์เหิน พุ่งทะยานเข้าไปกลางวงล้อมทันที

อาศัยความเร็วอันน่าทึ่ง เขาเข้าประชิดตัวทีละคนแล้วซัดฝ่ามือเข้าใส่

เพียงไม่นาน ทั้งสิบสองคนก็ลงไปนอนกองกับพื้นในสภาพร่อแร่รอความตาย

"พี่เฉิงหยางร้ายกาจยิ่งนัก!"

เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นั้น หลี่จื่อจวินที่อยู่ด้านข้างก็รีบส่งเสียงเชียร์หลี่เฉิงหยางทันที

"ไปค้นดูป้ายสัญลักษณ์ล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงในตัวพวกมัน"

"แล้วก็ปล่อยให้สัตว์อสูรพวกนั้นส่งเสียงร้องเพื่อดึงดูดคนอื่นต่อไป"

"นี่เพิ่งจะมาแค่สี่ทีม ยังเหลืออีกตั้งหกทีม"

หลี่เฉิงหยางสั่งการต่อ

ก่อนการล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงจะเริ่มขึ้น หลี่เทียนหลงได้กำชับเขาเอาไว้ ว่าต้องทำให้ทีมจากตระกูลอื่นไม่สามารถหาป้ายสัญลักษณ์ล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงได้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว

จากนี้เป็นต้นไป เมืองเทียนสุ่ยจะต้องมีเพียงตระกูลหลี่เท่านั้นที่เป็นใหญ่!

"ขอรับ!"

หลี่จื่อจวินขานรับและรีบวิ่งหน้าตั้งไปเก็บป้ายสัญลักษณ์ล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงอย่างกระตือรือร้นทันที

จากนั้น เขาก็เริ่มเฆี่ยนตีสัตว์อสูรที่ไร้ทางสู้เหล่านั้น เพื่อให้พวกมันส่งเสียงร้องโหยหวนออกมา

ในตอนที่เจียงเสวียนมาถึงที่นี่...

บนพื้นก็มีร่างกว่ายี่สิบร่างนอนเกลื่อนกลาดอยู่แล้ว

ทุกคนอยู่ในสภาพปางตาย เหลือเพียงลมหายใจรวยริน

เมื่อมองดูผู้บาดเจ็บเหล่านี้ หลี่จื่อจวินที่กำลังเก็บป้ายสัญลักษณ์ฯ และฝูงสัตว์อสูรที่นอนหมอบราบอยู่บนพื้นจนขยับตัวไม่ได้

เจียงเสวียนก็ตระหนักได้ในทันที หลี่เฉิงหยางกำลังจัดฉากล่อเหยื่อให้มาติดกับอยู่ที่นี่เอง

"เจียงเสวียน!"

เมื่อจำเจียงเสวียนได้ หลี่จื่อจวินก็ร้องทักทาย

หลี่เฉิงหยางละสายตากลับมาเช่นกัน เขาคิดว่าคนที่มาจะเป็นคนของอีกสองทีมที่เหลือ แต่ไม่นึกว่าจะเป็นเจียงเสวียน

เพราะเห็นว่าเป็นคนในทีมเดียวกัน หลี่เฉิงหยางจึงไม่ได้ใส่ใจนัก

ทว่าเขาไม่คาดคิดเลยว่าในวินาทีต่อมา เสียงสายลมกระโชกแรงจะดังขึ้นข้างหูของตนอย่างกะทันหัน

ตามด้วยเสียงทึบหนัก ร่างของหลี่จื่อจวินกระเด็นไปกระแทกเข้ากับต้นไม้อย่างแรง

"พรวด"

เขากระอักเลือดคำโตออกมา ไถลตัวลงไปกองกับพื้น ปรากฏรอยประทับฝ่ามือเด่นชัดอยู่บนหน้าอก

เขาจ้องมองเจียงเสวียนด้วยความตกตะลึงแทบไม่เชื่อสายตา

เพราะฝ่ามือนี้เป็นของเจียงเสวียนที่ซัดกระเด็นมาจริงๆ

แต่ว่า พวกเขาไม่ได้อยู่ทีมเดียวกันหรอกหรือ? ทำไมเจียงเสวียนถึงลงมือทำร้ายเขาได้?

ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้ทีมล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงทีมอื่นๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างมึนงงไปตามๆ กัน

ตระกูลหลี่กำลังทำอะไรกัน? หมาหมู่กัดกันเองงั้นหรือ?

มีเพียงหลิวเฉินที่นั่งพิงต้นไม้อยู่เท่านั้นที่ดวงตาเบิกกว้างเป็นประกาย

เขารู้ทันทีว่าเจียงเสวียนมีแนวโน้มจะเปิดศึกปะทะกับหลี่เฉิงหยางแน่!

"ไอ้ไพร่ชั้นต่ำ นี่มันหมายความว่ายังไง?"

หลี่เฉิงหยางมองเจียงเสวียนด้วยใบหน้ามืดครึ้ม

"ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยตระกูลหลี่ล่าสัตว์ตั้งแต่แรกแล้ว"

"ข้ามาเพื่อจัดการกับเจ้าต่างหาก หลี่เฉิงหยาง!"

"จำข้าไม่ได้งั้นหรือ?"

เจียงเสวียนแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม สบตากับหลี่เฉิงหยางด้วยรังสีอำมหิตที่เอ่อล้นอยู่ในดวงตา

ในที่สุดวันแห่งการล้างแค้นก็มาถึง!

ข้าสมควรจะจำมันได้งั้นหรือ?

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเสวียน หลี่เฉิงหยางก็จ้องมองใบหน้าของอีกฝ่าย ขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก แต่ก็ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเลยแม้แต่น้อย

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าจะช่วยเตือนความจำให้เจ้าเอง"

"วันที่เจ้าเข้าไปเป็นศิษย์สืบทอดที่สำนักยุทธ์หุนหยวน..."

"ศิษย์รับใช้ที่ถูกเจ้าเตะกระเด็นออกมาไงเล่า"

คำพูดของเจียงเสวียนรื้อฟื้นความทรงจำของหลี่เฉิงหยางกลับมาทันที

เขายังพอจำเรื่องไพร่ชั้นต่ำคนนั้นได้อยู่บ้าง

ในตอนนั้น หลังจากที่เขากล่าวว่าต้องการไล่ศิษย์ที่มีฐานะเป็นไพร่สามัญชนออกไปให้หมด

ก็มีศิษย์รับใช้คนหนึ่งมาคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาตรงหน้า ซึ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์ จึงเตะมันกระเด็นออกไป

หลังจากนั้น เขาก็ไม่ได้ใส่ใจว่าผลจะเป็นอย่างไร อย่างไรเสียศิษย์รับใช้คนนั้นก็ยังไม่ได้เป็นแม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ด้วยซ้ำ จะมาทนรับลูกเตะของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองได้อย่างไร?

เขาเพียงแค่สั่งให้ศิษย์ที่อยู่ข้างๆ จัดการเรื่องราวตามหลังให้เรียบร้อย และเขาก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น

หรือว่าเจียงเสวียนจะมาเพื่อแก้แค้น?

เมื่อคิดได้เช่นนี้ รอยยิ้มก็ประดับขึ้นบนมุมปากของหลี่เฉิงหยาง

"น่าสนุกดีนี่"

"หรือว่าเจ้าจะเป็นญาติของไอ้ไพร่ชั้นต่ำคนนั้นล่ะ?"

หลี่เฉิงหยางรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างจริงๆ

คนธรรมดาที่เขาเตะตายไป กลับมีญาติที่เป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสอง ระดับสาม

"เปล่า"

"ข้าก็คือศิษย์รับใช้คนที่เกือบจะถูกเจ้าเตะตายคนนั้นนั่นแหละ"

เจียงเสวียนส่ายหน้า

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฝูงชนที่เฝ้าดูทั้งสองคนอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงไปตามๆ กัน

ศิษย์รับใช้ที่เกือบถูกหลี่เฉิงหยางเตะตาย กลับได้เข้าร่วมทีมล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงของตระกูลหลี่เนี่ยนะ!

นี่มันคนที่จงใจแฝงตัวมาเพื่อประสงค์ร้ายชัดๆ!

ในตอนนั้นเอง หลิวเฉินถึงได้กระจ่างแจ้ง ว่าเหตุใดเจียงเสวียนถึงมีความเคียดแค้นต่อหลี่เฉิงหยางอย่างรุนแรงนัก

ที่แท้ก็เป็นเพราะเขาเกือบต้องมาตายด้วยน้ำมือของมันนี่เอง!

"น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ"

หลี่เฉิงหยางมองเจียงเสวียนด้วยสีหน้าพูดไม่ออก

วันที่เขาไปเยือนสำนักยุทธ์หุนหยวนคือเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน

หากเป็นไปตามที่เจียงเสวียนพูด ภายในเวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์...

มันเปลี่ยนจากคนธรรมดาที่ยังไม่ได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ด้วยซ้ำ กลายมาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสอง ระดับสามได้งั้นหรือ?

ใครจะไปเชื่อเรื่องพรรค์นั้นกันวะ!

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าข้ออ้างนี้จะฟังไม่ขึ้นอย่างรุนแรง

แต่เขาก็เห็นได้ว่ารังสีอำมหิตในดวงตาของเจียงเสวียนนั้นไม่ใช่ของปลอม เขาจึงเอ่ยถามตามน้ำไปว่า

"สรุปก็คือ เจ้ามาเพื่อจะสังหารข้าสินะ?"

"ถูกต้อง"

"วันนี้คือวันตายของเจ้า!"

เจียงเสวียนกล่าวอย่างหนักแน่น

เขาจะต้องตอบแทนลูกเตะของหลี่เฉิงหยางอย่างสาสมแน่!

ความเจ็บปวดจากการที่เส้นลมปราณหัวใจขาดสะบั้นและกระดูกแตกหัก...

เขาจะทำให้มันได้ลิ้มรสความรู้สึกนั้นด้วยตัวของมันเอง!

"งั้นก็ขอข้าดูหน่อยเถอะ ว่าไพร่ชั้นต่ำอย่างเจ้าจะมีน้ำยาแค่ไหนเชียว!"

สายตาของทั้งสองปะทะกัน เกิดเป็นประกายไฟอันดุเดือด

ชั่วพริบตานั้น แม้กระทั่งมวลอากาศก็ยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่า!

"ฝ่ามือสุริยันแผดเผา!"

หลี่เฉิงหยางชิงลงมือก่อน ฝ่ามือของมันแฝงด้วยพละกำลังมหาศาล พุ่งทะยานเข้าใส่เจียงเสวียน

"ฝ่ามือสุริยันแผดเผา!"

เจียงเสวียนเงื้อมือขึ้น ซัดฝ่ามือสุริยันแผดเผาออกไปเช่นเดียวกัน

ฝ่ามือทั้งสองปะทะกันดังกึกก้อง ดึงดูดความสนใจของทุกคนในที่นั้นไปในทันที