บทที่ 306 - ไม่ต้องกลัวเปลือง

เขาทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะพูดขึ้น "เรื่องแต้มบุญประเทศของแต่ละประเทศ ถือเป็นความลับสุดยอด เราประเมินได้คร่าวๆ จากผลงานรอบที่แล้วบวกกับเหตุการณ์ใหญ่ๆ แล้วก็การผันผวนของทรัพยากรในช่วงนี้เท่านั้นแหละ อาจจะไม่เป๊ะร้อยเปอร์เซ็นต์ ว่าแต่นายถามทำไมเหรอ...?"

"แค่อยากรู้เฉยๆ ครับ" เซี่ยมู่ยังคงระบายยิ้มบนใบหน้า

หลิงเทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอื้อมมือไปกดปุ่มสื่อสารภายในบนโต๊ะทำงาน "เลขาฯ โจว เอาเอกสารประเมินอันดับแต้มบุญประเทศเข้ามาให้ผมชุดนึง"

"รับทราบค่ะ ท่านประมุขหอ" เสียงคล่องแคล่วของเลขาฯ โจวตอบกลับมา

ไม่นานนัก เลขาฯ โจวก็หอบแฟ้มเอกสารปึกหนึ่งเดินเข้ามา

เธอแจกเอกสารให้ทุกคนในห้อง คนละหนึ่งชุด

เซี่ยมู่รับเอกสารมา กวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว:

ประเทศอีเกิล

ประเทศโสมขาว

ประเทศหมีขาว

ประเทศบัง

ประเทศโค่ว

ประเทศโกล

ประเทศอาทิตย์อัสดง

ประเทศจิงโจ้

ประเทศตะไคร่น้ำ

ประเทศยูเดีย

คิ้วของเซี่ยมู่เลิกขึ้นเล็กน้อย เขาเงยหน้ามองเลขาฯ โจวด้วยความแปลกใจ "เลขาฯ โจว บอร์ดจัดอันดับนี่...?"

เลขาฯ โจวเข้าใจความหมายทันที เธออธิบายว่า "ท่านผู้อาวุโสสูงสุดคะ นี่เป็นข้อมูลประเมินแต้มบุญประเทศที่วิเคราะห์จากข้อมูลระบบอ้างอิงจากผลการแข่งขันท้าทายระดับโลกเมื่อสิบปีก่อนค่ะ"

เธอหยุดไปนิด ก่อนจะพูดต่อ "ส่วนประเทศมังกรของเรา... จากการประเมินภายในของเรา หลังจากที่คุณแย่งแต้มบุญประเทศจากประเทศอีเกิลและประเทศโค่วมาได้สองครั้ง รวมกับโบนัส 20% จากการกันหุบเขาโครงกระดูกสำเร็จ แต้มบุญประเทศของเราในตอนนี้ น่าจะติดท็อปสามของโลกได้สบายๆ อยู่ในระดับเดียวกับประเทศหมีขาว หรืออาจจะแซงหน้าไปนิดหน่อยด้วยซ้ำค่ะ"

เซี่ยมู่พยักหน้าเข้าใจ "แล้วประเทศอีเกิลล่ะ..."

"สถานการณ์ของประเทศอีเกิลค่อนข้างพิเศษค่ะ" เลขาฯ โจวบอก "ตลอดสามสิบปีที่ผ่านมา พวกเขาสะสมแต้มบุญประเทศมาด้วยสารพัดวิธี จนทิ้งห่างประเทศอื่นแบบไม่เห็นฝุ่น ต่อให้ช่วงนี้จะโดนคุณดึงแต้มบุญประเทศไปบ้าง แต่รากฐานเขายังแน่น ตอนนี้ก็ยังครองอันดับหนึ่งของโลกอยู่แบบทิ้งห่างค่ะ"

"ส่วนประเทศโสมขาว" เลขาฯ โจวชี้ไปที่อันดับสองบนเอกสาร "เพราะผลงานในการแข่งขันระดับโลกครั้งก่อนทำไว้ดีมาก แถมยังไม่เคยเสียแต้มบุญประเทศเลย อันดับก็เลยพุ่งสูงขนาดนี้ค่ะ"

เซี่ยมู่พยักหน้ารับ สายตาหยุดอยู่ที่ประเทศโสมขาว ประกายความเจ้าเล่ห์วาบขึ้นในดวงตา

ท่ามกลางความวุ่นวายบนช่องประกาศระดับโลก ประเทศโสมขาวกลับเงียบกริบตั้งแต่ต้นจนจบ

อดีตลูกสมุนเบอร์หนึ่งของประเทศอีเกิลประเทศนี้ ดูท่าจะมีแผนการของตัวเองสินะ

ดูเหมือนว่าแต้มบุญประเทศที่พุ่งสูงขึ้น จะไม่ได้เอามาแค่ความแข็งแกร่ง แต่ยังเอาความทะเยอทะยานที่ไม่อยากเป็นแค่หมากของใครมาด้วย

เซี่ยมู่มองเอกสารในมือ สายตาไปหยุดอยู่ที่ประเทศบัง

อันดับสี่ ฝีมือกับความทะเยอทะยานมักจะสวนทางกันเสมอ ชอบทำตัวนกสองหัวแล้วก็ฉลาดแกมโกงอยู่บ่อยๆ

ครั้งนี้ออกตัวแรงเชียว ประเภทกากแต่ชอบโชว์ชัดๆ

"งั้นเอาเป็นว่า..." เซี่ยมู่เงยหน้ามองหลิงเทียนและผู้อาวุโสทั้งสี่ "เราเอาประเทศบังอันดับสี่นี่แหละ มาลับมีดกันหน่อยดีไหมครับ?"

หลงซานตาเป็นประกาย "เอายังไง? หรือจะทำแบบตอนจัดการประเทศโค่ว นายสอยไอ้ราจีโมฮันนั่นจากระยะไกลเลย..."

เซี่ยมู่ส่ายหน้า ยิ้มบางๆ "ไม่ครับ เราจะใช้ตั๋วท้าทายระดับโลก ท้าทายพวกมันอย่างเป็นทางการไปเลย"

"หา?"

"นี่มัน..."

คนอื่นๆ ในห้องทำงานนอกจากเซี่ยมู่ ถึงกับทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

ต่อให้เป็นประเทศใหญ่อย่างประเทศบัง การจะยอมเสียตั๋วท้าทายระดับโลกไปกับพวกมัน ในสายตาพวกเขา มันออกจะ... เปลืองไปหน่อยไหม

หลิงเทียนพูดอย่างลังเล "เซี่ยมู่ ประเทศบังมันก็น่ารำคาญอยู่หรอก แต่จะยอมเสียตั๋วท้าทายระดับโลกเพื่อแลกกับพวกมัน มันจะไม่ดูลงทุนเกินไปหน่อยเหรอ?"

เซี่ยมู่ส่ายหน้า "ประเทศบังอยู่ไกลเกินไปครับ ระยะโจมตีของผมยังครอบคลุมไปไม่ถึง ต้องพึ่งตั๋วท้าทายระดับโลกอย่างเดียวเลย"

"แต่ว่า..."

เห็นหลิงเทียนกำลังจะพูดอะไรต่อ เซี่ยมู่ก็ยกมือขึ้นห้าม แล้วพูดต่อ "อีกอย่าง ประเทศบังอยู่อันดับสี่ แต้มบุญประเทศก็คงไม่ใช่น้อยๆ การเสียตั๋วท้าทายระดับโลกให้พวกมัน จะเรียกว่าสิ้นเปลืองได้ยังไงล่ะครับ?"

"คราวนี้พวกมันแส่หาเรื่องเราก่อน เราท้าสู้ก็ถือว่ามีความชอบธรรม วันข้างหน้าถ้าอยากจะท้าใคร เราอาจจะหาเหตุผลดีๆ แบบนี้ไม่ได้อีกแล้วนะครับ"

หลิงเทียนยิ้มเจื่อน พยายามเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง "เซี่ยมู่ ฉันเข้าใจความคิดนายนะ แต่แต้มบุญประเทศของประเทศบัง มันคุ้มค่ากับตั๋วท้าทายระดับโลกใบนี้จริงๆ เหรอ? ยังไงซะนี่ก็คืออาวุธข่มขวัญที่ทรงพลังที่สุดของเรานะ บางทีเราอาจจะใช้วิธีกดดันแบบอื่น..."

เมื่อเห็นสายตาที่ยังคงคลางแคลงใจของทุกคน รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยมู่ก็ยิ่งกว้างขึ้น

"เอาล่ะๆ ไม่แกล้งพวกคุณแล้ว"

ท่ามกลางสายตาทั้งห้าคู่ เซี่ยมู่ค่อยๆ ยื่นมือออกไป คลื่นพลังมิติบางเบาสั่นไหว

ม้วนคัมภีร์ที่เต็มไปด้วยพลังแห่งกฎเกณฑ์ ปรากฏขึ้นบนมือเขา

นั่นคือตั๋วท้าทายระดับโลก!

แถมยังเป็น... สองใบ!

"ท่านประมุขหอ ไม่ต้องกลัวเปลืองหรอกครับ" เซี่ยมู่ยื่นคัมภีร์สองม้วนไปตรงหน้าหลิงเทียน พลางพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ "ช่วงนี้ผมไปลงดันเจี้ยนระดับโลกมา โชคดีดรอปมาได้อีกสองใบ กำลังกลุ้มใจอยู่เลยว่าจะเอาไปใช้ทำอะไรดี"

เขาช้อนตาขึ้นมองสบกับสายตาที่เบิกโพลงของหลิงเทียน รอยยิ้มแฝงแววหยอกล้อ "เพราะงั้น ไม่ต้องกลัวเปลืองหรอกครับ"

"..."

ทั้งห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงัน

ใบหน้าของทุกคนแข็งค้าง สายตาจดจ้องไปที่คัมภีร์สองม้วนที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะราวกับถูกสาป

นั่นไม่ใช่แค่ม้วนคัมภีร์ธรรมดาๆ

แต่มันคืออาวุธทางยุทธศาสตร์ขั้นสูงสุด ที่สามารถสั่นคลอนแต้มบุญประเทศ และพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์โลกได้เลย

แล้วเมื่อกี้เซี่ยมู่พูดว่าอะไรนะ?

กำลังกลุ้มใจว่าจะเอาไปใช้ทำอะไรดีงั้นเหรอ?

"แครก!"

เสียงหักดังเป๊าะทำลายความเงียบในห้องทำงาน

พนักวางแขนเก้าอี้ที่หลิงเทียนนั่งอยู่ ถูกมือของเขาบีบจนแหลกคามือจากแรงที่เผลอปล่อยออกมาโดยไม่รู้ตัว

เศษไม้ร่วงกราวลงจากง่ามนิ้ว

แต่หลิงเทียนกลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ตั๋วท้าทายระดับโลกสองใบที่เซี่ยมู่ยื่นมาให้ ปากอ้าค้าง สมองขาวโพลนไปหมด

ไม่มีใครขำอาการเสียดกิริยาของหลิงเทียน เพราะในตอนนี้ สภาพของแต่ละคนก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่นัก

สีหน้าของทุกคนเตลิดเปิดเปิงไปหมด เหลือแต่ความอึ้งกิมกี่

ตั๋วท้าทายระดับโลกสองใบ?

นี่... นี่มันดวงดีโคตรพ่อโคตรแม่ขนาดไหนกันวะเนี่ย?

ไม่สิ นี่ไม่ใช่แค่ดวงดีแล้ว

แต่มันคือการขูดรีดกฎเกณฑ์ของโลกมาเลยต่างหาก เพราะพลังของเขาข้ามขั้นไปไกลลิบแล้ว

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปท่ามกลางความเงียบงันของทุกคน

ทันใดนั้น...

"ลุยแม่งเลยโว้ย!"

เสียงคำรามต่ำๆ ดังสนั่น หลงซานลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้

เขาเบิกตากว้าง หน้าดำหน้าแดงด้วยความตื่นเต้น ตะโกนลั่น "มัวรออะไรอยู่วะ ตั๋วใบนี้ ฉันขอใช้เอง ไปซัดไอ้พวกบังมันเลย!"

ทุกคนสะดุ้งโหยงกับท่าทีของหลงซาน

แต่ก็ไม่มีใครว่าอะไรเขา

เพราะถ้าไม่ได้เขาตะโกนเรียกสติ ป่านนี้ก็ไม่รู้ว่าจะยืนอึ้งกันไปอีกนานแค่ไหน

หลิงเทียนสูดหายใจลึก ค่อยๆ คลายมือที่กำเศษพนักแขนเก้าอี้ออก ปล่อยให้เศษไม้ร่วงหล่นลงพื้น

เขามองไปที่ตั๋วท้าทายสองใบนั้นอีกครั้ง และมองไปที่เซี่ยมู่ที่ยังคงยิ้มชิลๆ ความลังเลสายสุดท้ายในดวงตาของเขาก็สลายไปจนหมดสิ้น