บทที่ 38 - พ่ายแพ้ย่อยยับ
บทที่ 38 - พ่ายแพ้ย่อยยับ
บทที่ 38 - พ่ายแพ้ย่อยยับ
༺༻
ในยามที่แทงกระบี่นี้ออกไป จั่วหลีซานก็เข้าใจแล้วว่า — จิตใจของเขาว้าวุ่นแล้ว
“ไต้จงหรูเหอ” คือกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดในเพลงกระบี่ไท่ซาน แต่ไม่ใช่กระบวนท่าที่ชิงความได้เปรียบตั้งแต่เริ่ม ทว่าเป็นกระบวนท่ากระบี่พลิกแพลงตามหลัง
เขาไม่อาจเชื่อความจริงที่ว่ากระบี่นั้นถูกหลี่เหมี่ยวหักทิ้งอย่างง่ายดาย ไม่อยากจะเชื่อ และไม่กล้าที่จะเชื่อ
อารมณ์ได้ครอบงำความคิดของเขา ทำให้เขาแทงกระบี่นี้ออกไปอีกครั้ง ราวกับต้องการจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง พิสูจน์ว่าจั่วหลีซานอย่างเขา ไม่ใช่กบในกะลา ไม่ใช่ตัวตลกที่หลงตัวเอง
เพล้ง——
คมกระบี่หักสะบั้นอีกครั้ง คราวนี้หลี่เหมี่ยวสะบัดมือซัดใบกระบี่ที่หักกลับไป
ฟึ่บ——
เศษเหล็กบางเฉียบเฉี่ยวผ่านแก้มของจั่วหลีซาน เส้นผมร่วงหล่นลงมาสองสามเส้น เลือดสายหนึ่งไหลรินลงบนใบหน้า
ตึก ตึก ตึก ตึก——
จั่วหลีซานถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว ยกมือขึ้นปาดหน้า นำมือมาดูตรงหน้า มองดูเลือดสีแดงฉานบนฝ่ามือ
ผ่านไปพักใหญ่ เขาจึงเอ่ยเสียงแหบพร่า “ใต้เท้า เป็นใครกันแน่?”
หลี่เหมี่ยวกางมือออก กล่าวว่า “ท่านเจ้าสำนักจั่ว วันนี้ท่านถามคำถามนี้มาสามรอบแล้วนะ”
“ท่านไม่มีทางเป็นเชียนฮู่สี่ฤดูคนนั้นแน่!”
จั่วหลีซานจ้องหน้าหลี่เหมี่ยวเขม็ง “สามสิบห้าปี เขามีอายุเพียงสามสิบห้าปีเท่านั้น!”
“ข้าฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก โครงกระดูก พรสวรรค์ สติปัญญา ข้ากล้าถามว่าในใต้หล้ามีกี่คนที่สามารถเทียบเคียงกับข้าได้! ข้าฝึกฝนอย่างหนักทุกวัน ไม่เคยย่อท้อแม้แต่วันเดียว! ถึงได้ฝึกฝนมาถึงขอบเขตในปัจจุบันตอนอายุสามสิบแปดปี!”
“ท่านจะเป็นคนอายุสามสิบห้าปีไปได้อย่างไร!”
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว รูปลักษณ์ไม่แก่เฒ่า รู้แจ้งเห็นจริงไม่เสื่อมสลาย!”
“นึกไม่ถึงว่าในจิ่นอีเว่ย จะยังซ่อนเฒ่าประหลาดอย่างท่านไว้อีกคน!” จั่วหลีซานมีสีหน้ากระจ่างแจ้ง สรุปเอาเองเสร็จสรรพ
คนเรายิ่งประสบความสำเร็จในแวดวงของตน ก็ยิ่งยากที่จะยอมรับสิ่งต่างๆ ที่เหนือความเข้าใจของตนเองได้
อุปนิสัยของคนถูกกำหนดโดยประสบการณ์ของเขา และเป็นเพราะการต่อสู้อย่างโชกโชนในช่วงครึ่งแรกของชีวิตของจั่วหลีซานนั่นเอง ที่หล่อหลอมให้เกิดเพลงกระบี่อันดุดัน อำมหิต และเย่อหยิ่งของเขา เขาไม่อยากและไม่อาจยอมรับได้ว่าจะมีคนที่อายุน้อยกว่าเขา ฝึกฝนจนบรรลุถึงขอบเขตที่ชาตินี้เขาอาจจะไม่มีวันไปถึง
ทันทีที่เขายอมรับความจริงข้อนี้ สภาพจิตใจที่ค้ำจุนเพลงกระบี่ของเขาก็จะพังทลายลงอย่างน่าอดสู สถานเบาก็ธาตุไฟเข้าแทรก ระดับพลังภายในถดถอย สถานหนักก็คือเพลงกระบี่ที่คิดค้นขึ้นเองสูญเสียเจตนารมณ์ค้ำจุน กลับคืนสู่จุดเริ่มต้น กลายเป็นเพลงกระบี่ไท่ซานแบบดั้งเดิมอีกครั้ง
เมื่อถึงเวลานั้น ยอดฝีมือชั้นยอดเยี่ยมอย่างเขา ก็จะต้องถอยร่นกลับไปเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่ง
“ข้าก็นึกว่าเพลงกระบี่ของท่านดุดันปานนี้ จิตใจก็น่าจะเด็ดเดี่ยวเข้มแข็ง นึกไม่ถึงว่าจะเป็นแค่วิมานในอากาศ” หลี่เหมี่ยวเอ่ยปาก
“ไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อเถอะ ตอนนี้สิ่งที่ท่านควรคิด ไม่ใช่ว่าข้าเป็นใครกันแน่”
“แต่เป็น วันนี้ท่านจะเอาชีวิตรอดไปได้อย่างไรต่างหาก”
พูดจบ หลี่เหมี่ยวก็ลุกขึ้นเดินเข้าหาจั่วหลีซาน
“ท่านเจ้าสำนัก!” เฟ่ยจวิ้นเซวียนตะโกนลั่น ชูนิ้วเป็นดรรชนีกระบี่ พุ่งเข้าสกัดจุดหลี่เหมี่ยว
ฟึ่บ!
ยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกเหมยชิงเหอใช้กระบี่บีบให้ถอยกลับ เลือดสาดกระเซ็นจากแขน แขนทิ้งตัวลงอย่างอ่อนแรง
“ท่านเจ้าสำนัก!” เฟ่ยจวิ้นเซวียนกัดฟันกุมบาดแผล ตะโกนเรียกอีกครั้ง
จั่วหลีซานได้สติขึ้นมาทันที — ใช่แล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดฟุ้งซ่าน
ปัญหาเฉพาะหน้าก็คือ จะรอดพ้นเงื้อมมือคนผู้นี้ไปได้อย่างไร
หนีไม่ได้ ทันทีที่หันหลัง แผ่นหลังก็จะเปิดโล่งอยู่ตรงหน้าคนผู้นี้ ถึงตอนนั้นกลับจะตายเร็วยิ่งขึ้น!
จั่วหลีซานไม่ใช่ลูกนกที่เพิ่งท่องยุทธภพ เขาเคยผ่านความเป็นความตายมาแล้ว! เขารู้ว่าควรทำอย่างไร!
การต่อสู้ในยุทธภพ แสวงหาทางรอดจากความตาย มุ่งสู่ความตายเพื่อความอยู่รอด!
เมื่อตัดสินใจแน่วแน่ จั่วหลีซานก็สลัดความคิดฟุ้งซ่านในใจออกไปทันที ยกกระบี่หักในมือขึ้น ฟาดฟันเข้าใส่หลี่เหมี่ยว!
กระบี่นี้ มีทั้งจริงและเท็จ ซ่อนการพลิกแพลงและกระบวนท่าตามน้ำไว้มากมาย
หลี่เหมี่ยวหัวเราะ “ต้องอย่างนี้สิ”
พูดจบ ก็ยังคงยื่นมือออกไปคว้ารับคมกระบี่ แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า
กระบี่หักของจั่วหลีซานเปลี่ยนกระบวนท่า วนผ่านฝ่ามือของหลี่เหมี่ยว พลันตวัดลงเบื้องล่าง ฟันเข้าที่จุดยุทธศาสตร์ของหลี่เหมี่ยว
“จิ๊!”
หลี่เหมี่ยวเบี่ยงตัว ใช้ท่อนแขนรับกระบี่นี้ไว้ เสื้อผ้าขาดวิ่น แต่กลับไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้บนผิวหนัง
วิทยายุทธ์คือวิชาสังหาร ลำคอ จุดยุทธศาสตร์ ดวงตา ท้ายทอย ล้วนเป็นจุดตายที่วิชาคงกระพันยากจะฝึกฝนไปถึง การโจมตีจุดที่ศัตรูต้องป้องกัน จั่วหลีซานเล็งโจมตีจุดเหล่านี้ของหลี่เหมี่ยว ก็คือมีความคิดที่จะทำลายจุดตายเหล่านี้นั่นเอง
การต่อสู้ชี้เป็นชี้ตาย ล้วนงัดทุกวิถีทางออกมาใช้ หลี่เหมี่ยวก็จะไม่พูดอะไรมาก เพียงแต่รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
พอไม่พอใจขึ้นมา จั่วหลีซานก็ซวยแล้ว
ฟึ่บ!
หลี่เหมี่ยวแยกนิ้วเป็นกรงเล็บ พุ่งเข้าคว้ารัดท้ายทอยของจั่วหลีซานด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองแทบไม่ทัน
กระบวนท่านี้ ก็คือวิชาพื้นฐาน 《เด็ดใบ》 ของหวังไห่ เมื่อหลี่เหมี่ยวเป็นคนใช้ หากคว้าได้ถนัดมือ ย่อมต้องมีจุดจบคือหัวแหลกเหลวสิ้นชื่อ
จั่วหลีซานย่อตัวลงโจมตีท่อนล่างของหลี่เหมี่ยว ศีรษะก้มต่ำอยู่ พอดีกับที่ได้ยินเสียงลมพัดเย็นยะเยือกน่าขนลุกดังมาจากท้ายทอย
ตัวกระบี่เมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่เหมี่ยวกลับเปราะบางราวกับขนมกรุบกรอบ ขวางไม่ได้ รับไม่ได้ ยามนี้จั่วหลีซานหลบไม่ทันแล้ว ตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง!
ชั่วพริบตานั้น ข้อมือของจั่วหลีซานก็พลิกกลับ กระบี่หักหมุนวนอยู่ในมือหนึ่งรอบ ด้ามกระบี่ถูกกำไว้ที่ง่ามนิ้วโป้ง
เขายกมือขึ้นด้านบน แทงสวนฝ่ามือของหลี่เหมี่ยวที่อยู่ด้านบน!
นั่นกลับเป็นด้ามกระบี่!
ตัวกระบี่ต่อให้ตีขึ้นมาอย่างไร ก็ยังคงเป็นแนวทางของการเน้นความบางและคม ส่วนเพลงกระบี่ไท่ซานเน้นเจตนารมณ์ที่สง่างามหนักแน่น กระบี่ยาวจึงต้องการความหนัก ความมั่นคง
ดังนั้นกระบี่ของเฟ่ยจวิ้นเซวียนเล่มนี้ ด้ามกระบี่จึงเป็นเหล็กหล่อที่ตีขึ้นมาเป็นชิ้นเดียว!
วิชาคงกระพันของเจ้าบรรลุถึงขั้นสูงสุด สามารถหักคมกระบี่ด้วยมือเปล่าได้! เช่นนั้นข้าก็จะใช้ด้ามกระบี่เหล็กหล่อนี้ต้านรับฝ่ามือของเจ้า!
ลองหักดูอีกทีสิ!
เหมยชิงเหอถอนหายใจเบาๆ หลี่เหมี่ยวยิ้มออกมา
ไม่มีการเปลี่ยนกระบวนท่า หลี่เหมี่ยวถูกด้ามกระบี่แทงเข้าที่กลางฝ่ามือ นิ้วทั้งห้างอเป็นกรงเล็บคว้าจับลงบนด้ามกระบี่
เอี๊ยด—
เสียงเสียดสีแสบแก้วหู ปลายนิ้วของหลี่เหมี่ยวจิกฝังลึกลงไปในด้ามกระบี่เหล็กหล่อ จากนั้นก็บิด
แกรก!
ด้ามกระบี่ถูกหักสะบั้น!
จั่วหลีซานทิ้งกระบี่กลิ้งหลบ มือขวาสั่นระริก เลือดไหลรินไม่หยุด เมื่อยกขึ้นมาอีกครั้ง ก็เหลือเพียงสามนิ้วเท่านั้น
เขาจับด้ามกระบี่แทงออกไป ตัวด้ามกระบี่เองมีความยาวเพียงไม่กี่ชุ่น กรงเล็บของหลี่เหมี่ยวเมื่อครู่นี้ ได้บีบเอานิ้วโป้ง นิ้วชี้ และง่ามนิ้วของเขา “ขยำ” รวมเข้ากับด้ามกระบี่ไปเสียแล้ว
เคร้ง——
หลี่เหมี่ยวสะบัดมือโยนก้อนเหล็กที่บิดเบี้ยวลงบนพื้น เลือดเนื้อหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับเหล็กหล่อไปแล้ว
มือขวาของจั่วหลีซาน พิการแล้ว
จั่วหลีซานไม่มีสีหน้าใดๆ มือขวาที่พิการสั่นเทาขณะเก็บกระบี่คู่กายที่ถูกหลี่เหมี่ยวหักในตอนแรกขึ้นมา เปลี่ยนมาถือด้วยมือซ้าย
พุ่งตัวเข้าสังหารหลี่เหมี่ยวอีกครั้ง!
กระบี่มือซ้ายแทงตรงเข้าลำคอหลี่เหมี่ยว!
หลี่เหมี่ยวมือขวาคว้าจับคมกระบี่ บีบจนแหลกละเอียดโดยตรง
ในจังหวะนั้นเอง จั่วหลีซานกลับยกมือขวาที่แหว่งวิ่นขึ้นมารวบสามนิ้วเข้าด้วยกัน พุ่งแทงเข้าที่ดวงตาของหลี่เหมี่ยว
หลี่เหมี่ยวมือซ้ายคว้าหมับเข้าที่มือขวาของจั่วหลีซาน ออกแรงบีบอัด
หักมือขวาของจั่วหลีซานขาดสะบั้นตั้งแต่ข้อมือ!
จั่วหลีซานใบหน้าเรียบเฉย แขนขวาที่เหลือเพียงข้อมือโล้นๆ สะบัดฟาดเข้าใส่ใบหน้าของหลี่เหมี่ยวอย่างแรง!
ฟึ่บ!
เลือดสายหนึ่ง สาดกระเซ็นเข้าใส่ใบหน้าหลี่เหมี่ยว
หลี่เหมี่ยวยกแขนเสื้อขึ้นบังเลือดที่สาดกระเซ็นมา
ครู่ต่อมา หลี่เหมี่ยวลดแขนลง เบื้องหน้าก็ว่างเปล่าไปเสียแล้ว
บนพื้นมีหยดเลือดประปราย ลากยาวออกไปนอกประตู
จั่วหลีซาน ยอมแลกด้วยมือข้างถนัดของตนเอง สละอวัยวะเพื่อรักษาชีวิต ในที่สุดก็หนีรอดไปได้
༺༻