บทที่ 10 โปรแกรมโกงของคุณส่งถึงมือแล้ว

“พี่ลีดเดอร์คะ พี่ยอดเยี่ยมไปเลยค่ะ~!”

ภายในยิม พนักงานต้อนรับสาวน้อยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหากู่ซินด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

“เมื่อกี้เห็นผู้ท้าชิงคนนั้นทำท่าทางหยิ่งยโสชะมัดยาดเลย แถมพวกลูกหาบของเขาก็อีก การต่อสู้ยังไม่ทันจบก็ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดเชียร์กันอยู่ได้ น่าหมั่นไส้ที่สุดเลย!”

“แต่พอพี่ลีดเดอร์เป็นฝ่ายชนะ ยัยพวกนั้นหน้าถอดสีเป็นไก่ต้มกันไปหมดเลย! คิกคิก~”

พนักงานสาวน้อยหัวเราะคิกคักด้วยความสะใจ เธอแอบหมั่นไส้พวกเชียร์ลีดเดอร์กลุ่มนั้นมาตั้งแต่แรกแล้ว!

พอเห็นผู้ท้าชิงของตัวเองได้เปรียบขึ้นมานิดหน่อยก็ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวน่ารำคาญ ไร้มารยาทสิ้นดี น่าเกลียดจริงๆ

ยังดีนะที่พี่ลีดเดอร์ของเธอเก่งกาจและคว้าชัยชนะมาได้ในท้ายที่สุด!

“เธอนี่น้า~” กู่ซินคล้ายกับตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ ก่อนจะดึงสติกลับมาและมองพนักงานสาวน้อยด้วยรอยยิ้มเอ็นดู เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงอารมณ์เบิกบานและสดใสของเด็กสาวตรงหน้า หางม้าที่มัดไว้แกว่งไกวไปมาตามจังหวะการขยับตัวของเธอ

“ฉันขอตัวไปรักษาอาการให้ฮิโดอิเดะก่อนนะ ถ้ามีผู้ท้าชิงคนอื่นมาอีก เธอก็ไปเรียกฉันได้เลย”

กู่ซินเอื้อมมือไปขยี้ผมของเด็กสาวเบาๆ พลางคลี่ยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ

ถึงแม้ว่าฮิโดอิเดะจะไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไรเพราะมีท่าฟื้นฟูตัวเองคอยช่วยเยียวยา แต่การต่อสู้ก็ทำให้มันรู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจอยู่ไม่น้อย

ในโลกความเป็นจริง การที่โปเกมอนใช้ท่าไม้ตายย่อมต้องสูญเสียทั้งพละกำลังและพลังงานทางจิตใจไปไม่ใช่น้อย ลองจินตนาการดูสิ สมมติว่าคุณสั่งให้ฮิโตคาเงะมือใหม่พ่นไฟต่อเนื่องกันแบบรัวๆ เผลอๆ ยังไม่ทันถึงสิบกว่าครั้ง ฮิโตคาเงะก็คงจะเหนื่อยหอบจนล้มพับไปก่อนแล้ว อย่าว่าแต่จะเอาไปต่อสู้เลย

“รับทราบค่า~” พนักงานสาวน้อยตอบรับเสียงใสด้วยท่าทางกระตือรือร้นเต็มเปี่ยม

เมื่อกู่ซินเดินจากไป พนักงานสาวน้อยก็กลับไปประจำที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมา

‘27 มีนาคม อากาศแจ่มใส

หลังจากรอคอยมานานนับสัปดาห์ ในที่สุดยิมของเราก็มีผู้ท้าชิงแวะเวียนมาประลองสักที พี่ลีดเดอร์สุดหล่อใช้ฮิโดอิเดะแค่ตัวเดียวก็สามารถเอาชนะผู้ท้าชิงจอมหยิ่งยโสคนนั้นได้สำเร็จ พี่ลีดเดอร์สุดยอดไปเลย!

และนี่ก็ถือเป็นชัยชนะครั้งแรกของพี่ลีดเดอร์นับตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งยิมลีดเดอร์ด้วย คิกคิก~ ฉันเชื่อมั่นว่าพี่ลีดเดอร์จะต้องแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ได้อย่างแน่นอน! และกิจการของยิมเราก็จะต้องกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง!’

...

เมื่อเดินมาถึงสวนหลังบ้าน กู่ซินก็จัดการฉีดสเปรย์รักษาให้ฮิโดอิเดะ ก่อนจะปล่อยให้มันพักผ่อนตามอัธยาศัย

เขาทรุดตัวลงนั่งบนเสื่อปิกนิกด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น สายตาจับจ้องไปยังหน้าจอโฮโลแกรมเสมือนจริงที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าด้วยความฉงน

ใช่แล้ว มันคือหน้าจอโฮโลแกรมจริงๆ

“ระบบงั้นเหรอ”

“ยินดีที่ได้ให้บริการครับ โฮสต์”

“...”

กู่ซินถึงกับพูดไม่ออก สรุปว่าตัวเขาเองก็มีโปรแกรมโกงกับเขาด้วยเหมือนกันเหรอเนี่ย

จะว่าไปแล้ว ในชาติก่อนนิยายแนวทะลุมิติกำลังเป็นที่นิยมสุดๆ และร้อยละเก้าสิบเก้าของตัวเอกที่ทะลุมิติมา ก็มักจะมีไอเทมวิเศษที่เรียกกันว่า ‘ระบบ’ ติดตัวมาด้วยทั้งนั้น

แต่เขาทะลุมิติมาตั้งอาทิตย์กว่าแล้ว กลับไม่มีวี่แววของระบบเลยสักนิด ทว่าจู่ๆ หลังจากที่เขาเอาชนะชิเงรุได้ ระบบที่ว่านี้ก็ดันโผล่พรวดพราดออกมาซะงั้น

หน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน แถมยังมีตัวอักษรวิ่งผ่านไปมา ทำเอากู่ซินเกือบจะคิดว่าตัวเองตาฝาดไปเสียแล้ว

และข้อความที่ระบบแจ้งเตือนก็คือ ‘ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้คนแรกในการประลองอย่างเป็นทางการได้สำเร็จ ระบบเทรนเนอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดยินดีให้บริการครับ’

แต่สำหรับกู่ซินแล้ว ข้อความนี้มันให้ความรู้สึกเหมือน ‘โปรแกรมโกงของคุณส่งถึงมือแล้ว กรุณาตรวจสอบและรับสินค้าด้วยครับ’ เสียมากกว่า

“แล้วตกลงว่าเจ้าระบบเนี่ย มันมีประโยชน์อะไรบ้างล่ะ”

กู่ซินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยถามระบบด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ระบบปั้นเทรนเนอร์ที่แข็งแกร่งที่สุด สามารถช่วยให้โฮสต์ก้าวขึ้นเป็นเทรนเนอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกได้ครับ”

“ช่วยอธิบายฟังก์ชันการทำงานของคุณให้ละเอียดกว่านี้หน่อยได้ไหม” กู่ซินพยายามใช้คำพูดที่ดูสุภาพเพื่อสื่อความต้องการของตัวเอง

“ขณะนี้ได้ทำการปลดล็อก ‘โหมดการเติบโต’ เรียบร้อยแล้ว ซึ่งฟังก์ชันนี้จะช่วยให้โฮสต์แข็งแกร่งขึ้นได้ภายในระยะเวลาที่สั้นที่สุดครับ”

“ขอคำอธิบายที่มันเป็นรูปธรรมกว่านี้หน่อยสิ” กู่ซินเลิกคิ้วขึ้น

“ตีมอนอัปเวลครับ” ระบบตอบกลับมาสั้นๆ ได้ใจความ

“?”

กู่ซินชะงักไปชั่วครู่ นี่มันหมายความว่ายังไงกันเนี่ย

หลังจากซักไซ้ไล่เลียงรายละเอียดจากระบบเพิ่มเติม ในที่สุดกู่ซินก็เข้าใจความหมายของคำว่า ‘ตีมอนอัปเวล’ ของระบบโหมดการเติบโตนี้เสียที

“โปรแกรมโกงอันนี้มันเจ๋งเป้งไปเลยแฮะ”

กู่ซินเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะติดปีกโบยบินแล้วจริงๆ

ในโลกความเป็นจริง การที่เทรนเนอร์จะพัฒนาฝีมือให้แข็งแกร่งขึ้นได้นั้นต้องทำยังไง โลกความเป็นจริงไม่ได้เหมือนในเกมที่มีการเก็บเลเวลหรือค่าประสบการณ์ตายตัวหรอกนะ

ดังนั้นวิธีเดียวก็คือการทุ่มเทแรงกายแรงใจฝึกฝนและดูแลโปเกมอนของตัวเองอย่างหนักหน่วง พลังของโปเกมอนก็จะเพิ่มพูนขึ้นผ่านการฝึกฝนเหล่านั้น

นอกจากนี้ การผ่านประสบการณ์การต่อสู้จริงในรูปแบบต่างๆ ก็มีความสำคัญไม่แพ้กัน เพราะมันจะช่วยเสริมสร้างประสบการณ์การต่อสู้ให้กับโปเกมอน ทำให้พวกมันคุ้นชินกับจังหวะการต่อสู้และสร้างความคุ้นเคยกับเทรนเนอร์

การผ่านการขัดเกลาจากสมรภูมิเดือด จะช่วยหล่อหลอมให้โปเกมอนแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างรวดเร็ว

จากความทรงจำของกู่ซิน ในโลกใบนี้ไม่ได้มีการแบ่งระดับความแข็งแกร่งเอาไว้อย่างชัดเจนตายตัว เพราะวิธีการวัดความแข็งแกร่งที่ง่ายที่สุดก็คือการประลองกันสักตั้งนั่นแหละ ยังไงซะการประลองโปเกมอนก็ไม่ได้ทำให้ใครถึงตายอยู่แล้ว แถมการประลองอย่างเป็นทางการก็มีความปลอดภัยสูงมากอีกด้วย

แต่ถ้าจะให้แบ่งระดับความแข็งแกร่งตามที่คนส่วนใหญ่เข้าใจกันอย่างไม่เป็นทางการ ก็คงจะแบ่งออกเป็นระดับ มือใหม่, ทั่วไป, อีลีท, จตุรเทพ และ แชมเปี้ยน

ซึ่งเทรนเนอร์ระดับแชมเปี้ยน ก็คือจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในโลกใบนี้ ที่ทุกคนต่างยอมรับในความแข็งแกร่งของพวกเขากันอย่างเป็นเอกฉันท์

ส่วนตำแหน่ง ‘ยิมลีดเดอร์’ นั้น ถือเป็นเพียงชื่อเรียกของตำแหน่งหน้าที่การงาน ไม่ใช่ตัวชี้วัดระดับความแข็งแกร่งแต่อย่างใด เพราะวงการยิมลีดเดอร์นั้นมีทั้งคนเก่งและคนกากปะปนกันไปหมด

ถ้าเป็นพวกที่ฝีมือห่วยแตก ก็อย่างเช่นสามพี่น้องฮานาดะที่รักษาการตำแหน่งยิมลีดเดอร์ของยิมฮานาดะในตอนนี้ไงล่ะ ขนาดเทรนเนอร์หน้าใหม่ยังสามารถตบพวกเธอคว่ำได้สบายๆ เลย

แต่ถ้าเป็นพวกที่เก่งกาจระดับเทพ ก็อย่างเช่นคิบานะ ยิมลีดเดอร์แห่งยิมเมืองนักเคิลในภูมิภาคกาลาร์ เจ้าของฉายา ‘พายุหมุนมังกร’ เขาก็คือหนึ่งในเทรนเนอร์ระดับแชมเปี้ยนตัวจริงเสียงจริง ถึงขนาดมีข่าวลือบนเน็ตว่าถ้าคิบานะย้ายไปอยู่ภูมิภาคอื่นล่ะก็ ฝีมือระดับเขาสามารถขึ้นเป็นแชมเปี้ยนประจำภูมิภาคนั้นๆ ได้อย่างสบายๆ เลยทีเดียว

หรืออย่าง ‘มัสตาร์ด’ อดีตแชมเปี้ยนประจำภูมิภาคกาลาร์ที่เกษียณตัวเองมาเป็นผู้ดูแลโดโจ ซึ่งเขาเองก็เป็นเทรนเนอร์ของวูลาโอสด้วยเช่นกัน หากมัสตาร์ดเอาจริงขึ้นมาล่ะก็ ดีไม่ดีฝีมือของเขาอาจจะเหนือกว่าคิบานะด้วยซ้ำ

ส่วนระดับความแข็งแกร่งของกู่ซินในตอนนี้น่ะเหรอ อย่างมากก็คงอยู่ในระดับเทรนเนอร์ ‘ทั่วไป’ เท่านั้นแหละ

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา เขาเพิ่งจะทะลุมิติมาได้แค่อาทิตย์เดียวเอง แต่กู่ซินก็มั่นใจว่าพรสวรรค์ในการเป็นเทรนเนอร์ของเขานั้นยอดเยี่ยมไม่เป็นรองใครแน่นอน

เพราะถ้าเป็นเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อน ฝีมือของเขาคงถูกจัดอยู่ในระดับเทรนเนอร์หน้าใหม่แหงๆ

ต่อให้ไม่มีระบบคอยช่วย กู่ซินก็ยังคงเชื่อมั่นว่าในอนาคตเขาจะต้องกลายเป็นเทรนเนอร์ที่เก่งกาจและโดดเด่นได้อย่างแน่นอน

และยิ่งตอนนี้มีระบบเข้ามาช่วยหนุนหลังด้วยแล้ว... กู่ซินก็ยิ่งมีความมั่นใจเกินร้อย ว่าเขาจะสามารถตบเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันในยุคนี้ให้คว่ำได้อย่างสบายๆ เลยล่ะ

“เดี๋ยวคืนนี้ค่อยลองของใหม่ก็แล้วกัน”

กู่ซินแหงนหน้ามองดูท้องฟ้า ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะถึงตอนค่ำ ส่วนฟังก์ชัน ‘โหมดการเติบโต’ ที่ว่านี้ จะสามารถเปิดใช้งานได้ในตอนกลางคืนเท่านั้น

ติ๊ด~ ติ๊ด~

ทันใดนั้น เสียงสมาร์ตโฟนของกู่ซินก็แผดเสียงร้องดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดูและพบว่าเป็นข้อความจากคุณพ่อสุดที่รักของเขานั่นเอง

ของที่เขาสั่งไป ส่งมาถึงแล้ว!

Ps: แชมเปี้ยนประจำภูมิภาคอาจจะอยู่ในระดับแชมเปี้ยนได้ แต่เทรนเนอร์ระดับแชมเปี้ยนก็ไม่จำเป็นต้องเป็นแชมเปี้ยนประจำภูมิภาคเสมอไป