บทที่ 16 - คุโระ

บทที่ 16 - คุโระ

༺༻

ในขณะที่นินจาแมวกำลังมุงดูชินจิ ชินจิเองก็กำลังสังเกตนินจาแมวหลากหลายรูปแบบที่อยู่รอบๆ เช่นกัน

หมู่บ้านแมวตั้งอยู่ในเมืองร้างแห่งหนึ่ง จึงยังคงหลงเหลือโครงสร้างบางส่วนของเมืองเอาไว้

เนื่องจากร่างเดิมไม่เคยมาที่นี่ ชินจิจึงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหมู่บ้านแมวเลย

เมื่อมาถึงที่นี่ เขาถึงเพิ่งพบว่าที่นี่ช่างแตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง

บนถนนไม่เพียงแต่จะมีนินจาแมวเดินขวักไขว่ไปมามากมาย แต่ยังมีร้านค้าสารพัดชนิด ป้ายไฟนีออน และเสียงตะโกนเรียกลูกค้าดังระงมไม่ขาดสาย

เขาถึงขั้นเห็นร้านเสริมสวยตั้งอยู่ที่นี่ด้วย

โปสเตอร์โฆษณาที่มีแมวขาวรูปร่างสง่างามเป็นพรีเซ็นเตอร์แขวนอยู่หน้าร้าน แถมบนโฆษณายังมีแคมเปญแจกคูปองส่วนลดสุดเตะตาอีกด้วย

"ที่นี่มัน..."

ชั่วขณะนั้น ชินจิก็ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้อย่างไรดี

หลังจากเดินเล่นรอบถนน เขาก็ไปหานินจาแมวตัวหนึ่งที่ทำหน้าที่ขายข่าวโดยเฉพาะ

"เหมียว..."

แมวลายสลิดที่หมอบอยู่บนท่อนไม้ร้องออกมาอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะยื่นอุ้งเท้าอวบอ้วนมาทางชินจิ

ชินจิชะงัก "ทำไมล่ะ?"

แมวลายสลิดปรายตามองชินจิ "ต่อให้จะเป็นอุจิวะ แต่ถ้ามาสืบข่าวที่นี่ ก็ต้องจ่ายเงินเหมือนกันนะ!"

ชินจิหยิบเงิน 500 เรียวส่งให้อุ้งเท้าอวบอ้วนของแมวลายสลิด

แมวลายสลิดรับเงินไป แล้วก็ยื่นอุ้งเท้าออกมาอีก "ไม่พอ!"

ชินจิพูดไม่ออก "นี่แก! ฉันแค่มาถามข่าวแค่นี้ 500 เรียวยังไม่พออีกเหรอ?"

แมวลายสลิดทำหน้าตาจริงจัง "ค่าข่าวครั้งละ 1,000! ต่อให้ผู้นำตระกูลของนายมาเองก็เถอะ... ช่างเถอะ นายอยากรู้เรื่องอะไรล่ะ?"

ชินจิขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับแมวอ้วนตัวนี้ "ฉันอยากได้นินจาแมวที่เก่งเรื่องลอบเร้น ถ้าเป็นไปได้อยากได้ตัวที่พอรู้เรื่องวิชานินจาแพทย์ด้วย"

"สเปกสูงจังนะ!"

แมวลายสลิดเปลี่ยนท่าทีจากที่เคยเกียจคร้านเมื่อครู่ ลุกขึ้นมาถูมือไปมา แล้วเริ่มบรรยายสรรพคุณของเหล่านินจาแมวที่เก่งเรื่องลอบเร้นในหมู่บ้านแมวอย่างออกรสออกชาติ

สำหรับนินจาแมว การลอบเร้นถือเป็นความสามารถทางสายเลือดอยู่แล้ว ดังนั้นพวกที่เก่งเรื่องนี้จึงมีเยอะแยะไปหมด

แต่นินจาแมวที่รู้เรื่องวิชานินจาแพทย์ด้วยนั้นหาได้ยากมาก ต่อให้เป็นในหมู่บ้านแมว ก็มีที่ตรงตามสเปกอยู่แค่ไม่กี่ตัวเท่านั้น

"ทากาสุงิ, มิตสึบะ, ยูกิมารุ..."

หลังจากบอกลาแมวลายสลิด ชินจิก็เดินทอดน่องไปตามหมู่บ้านแมว พลางครุ่นคิดถึงรายชื่อผู้ท้าชิง 3 ตัวที่แมวลายสลิดเสนอมา

ในบรรดานินจาแมวทั้ง 3 ตัว

'ทากาสุงิ' มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุด มันเคยทำสัญญาอัญเชิญกับโจนินคนหนึ่งของตระกูลอุจิวะ แต่เพิ่งจะตกงานไปเมื่อเร็วๆ นี้

'มิตสึบะ' รองลงมา ทั้งฝีมือและประสบการณ์อยู่ในระดับปานกลาง

ส่วน 'ยูกิมารุ' ว่ากันว่ายังเป็นแค่ลูกแมวที่ยังไม่โตเต็มวัย ไม่มีทั้งประสบการณ์การต่อสู้ และยังไม่เคยทำสัญญาอัญเชิญกับนินจาคนไหนมาก่อน ถือเป็นตัวที่มีชื่อเสียงน้อยที่สุดในบรรดาสามตัวนี้

จุดประสงค์ที่ชินจิต้องการทำสัญญากับนินจาแมว ก็เพื่อขโมยมังเงเคียวชาริงกันของอุจิวะ ฟุกาคุมาจากฐานทัพหน่วยรากของดันโซ

นี่มันงานมืดชัดๆ!

ชื่อเสียงโด่งดังไปก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดี ดังนั้นหลังจากคิดทบทวนไปมา เขาจึงตัดสินใจไปพบกับ 'ยูกิมารุ' ที่มีชื่อเสียงน้อยที่สุด และยังไม่เคยทำสัญญาอัญเชิญกับนินจาคนไหนมาก่อนก่อนเป็นอันดับแรก

ตามที่อยู่ที่แมวลายสลิดให้มา ชินจิเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยของหมู่บ้านแมว จนในที่สุดก็พบบ้านของ 'ยูกิมารุ' ในตรอกแคบๆ แห่งหนึ่ง

มันเป็นบ้านเก่าๆ โทรมๆ และยังมีเสียงดังจอแจดังออกมาจากข้างในอีกด้วย

เมื่อเหลือบมองดูป้ายหน้าบ้าน ก็พบว่าเขียนว่า ซากากุระโจ 33

"ที่นี่แหละ!"

ก๊อกๆ...

ชินจิเดินเข้าไปเคาะประตูทันที

ไม่นาน ประตูก็เปิดออก ลูกแมวสีดำตัวหนึ่งชะโงกหน้าออกมามอง สายตาหยุดอยู่ที่ชินจิ ก่อนจะมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า "คนของตระกูลอุจิวะงั้นเหรอ?"

ชินจิพยักหน้า แล้วถามว่า "นายคือยูกิมารุใช่ไหม?"

แมวดำท่าทางตื่นเต้นขึ้นมาทันที และแนะนำตัว "ใช่แล้ว ฉันนี่แหละ 'ยูกิ.ลูกรักแห่งรัตติกาล.ภูตน้อยใต้แสงจันทร์.มารุ.ผู้ปกครองเงา.มารุ'!"

ลูกแมวดำตรงหน้านี้ตัวเล็กนิดเดียว เสียงก็ยังเล็กแหลม แต่กลับพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ดูตลกชะมัด

ชินจิเบ้ปาก "บอกมาสิว่านายทำอะไรได้บ้าง!"

ยูกิมารุรีบพูดต่อทันที "ถามได้ดี ฉันไม่เพียงแต่จะเชี่ยวชาญวิชานินจากว่า 10 วิชา แต่ยังรู้เรื่องวิชานินจาแพทย์ด้วย แล้วก็..."

"แล้วก็อะไร?"

ยูกิมารุไม่ตอบ แต่ประสานอินด้วยอุ้งเท้าทั้งสองข้างทันที

ฟุบ...

พริบตาเดียว ยูกิมารุก็มุดหายเข้าไปในเงาใต้ร่างของมัน ในสายตาของชินจิ ตอนนี้เหลือเพียงเงาจางๆ บนพื้นเท่านั้น

ชินจิชะงัก "นี่มัน...?"

ตอนนั้นเอง ยูกิมารุก็โผล่ออกมาจากเงาด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ "โฮะๆ นี่ไม่ใช่วิชานินจาธรรมดาๆ หรอกนะ!"

ชินจิตาเป็นประกาย "นายแหละ ฉันจะทำสัญญาอัญเชิญกับนาย!"

"อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ!"

ยูกิมารุยื่นอุ้งเท้าหน้ามาแกว่งไปมาตรงหน้าชินจิ

จากนั้นมันก็กางแขนออก ทำท่าทางเย่อหยิ่ง "ฉัน ยูกิ.ลูกรักแห่งรัตติกาล.ภูตน้อยใต้แสงจันทร์.มารุ.ผู้ปกครองเงา.มารุ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งหมู่บ้านแมว ถูกกำหนดมาให้โด่งดังไปทั่วโลกนินจา ไม่ใช่ว่านินจาหน้าไหนก็จะมาทำสัญญากับฉันได้หรอกนะ!"

ชินจิขมวดคิ้วเล็กน้อย "นายมีเงื่อนไขอะไร?"

ยูกิมารุเดินวนรอบชินจิหนึ่งรอบ ใช้สายตาจับผิดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า "เบิกเนตรวงแหวนได้หรือยัง? มีตำแหน่งอะไรในกองกำลังตำรวจโคโนฮะ? เป็นจูนินหรือยัง? มีเบี้ยเลี้ยงไหม?"

ชินจิโดนถามรัวๆ จนหน้าเจื่อน รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังมาสัมภาษณ์งานยังไงยังงั้น

ยูกิมารุกวัดแกว่งหาง "หึๆ อย่าบอกนะว่านายยังเป็นแค่เกะนินที่ยังไม่เบิกเนตรวงแหวนด้วยซ้ำ"

ชินจิตอบ "เอ่อ ฉันยังเรียนอยู่โรงเรียนนินจาน่ะ"

ยูกิมารุสบถเบาๆ "นักเรียนเหรอ? ชิ แล้วจะมีเงินสักเท่าไหร่กันเชียว..."

ตอนนั้นเอง แมวส้มตัวหนึ่งก็หิ้วลังเหล้าเดินเข้ามา แล้ววางเหล้าลงตรงหน้ายูกิมารุ "คุโระ นี่เหล้าที่พ่อแกสั่งไว้เมื่อวาน จะจ่ายเงินเมื่อไหร่?"

ยูกิมารุที่เพิ่งจะทำท่าเย่อหยิ่งเมื่อครู่หน้าเจื่อนลงทันที "อะไรนะ มัน... มันสั่งเหล้ามาอีกลังแล้วเหรอ?"

แมวส้มถอนหายใจใส่ยูกิมารุ "เฮ้อ คุโระเอ๊ย อย่าหาว่าฉันไม่เห็นใจแกเลยนะ แต่หนี้ก้อนนี้จะผลัดไปอีกไม่ได้แล้ว ฉันให้เวลาแกมากสุดแค่ 3 วัน! อ้อ ฮานามากิฝากมาทวงค่าดัดผมของแม่แกด้วยนะ"

พูดจบ แมวส้มก็ส่ายหัวเดินจากไป

ยูกิมารุหน้าตึง หันไปมองชินจิด้วยสีหน้าอึดอัด "ความจริงแล้วฉันไม่ได้สนิทกับแมวตัวเมื่อกี้หรอกนะ ที่มันพูดมาฉันฟังไม่เห็นรู้เรื่องเลยสักนิด!"

ชินจิพยักหน้า "ฉันเข้าใจแล้ว คุโระ"

"ฉันชื่อยูกิมารุ!"

ชินจิพยักหน้าอย่างจริงจัง "ตกลง คุโระ!"

คุโระเอามือปิดหน้า ล้มเลิกความตั้งใจที่จะแก้ต่างให้ตัวเอง

ชินจิชะเง้อคอมองลอดช่องประตูเข้าไปในบ้านของคุโระ ก็พบว่าข้างในมีนินจาแมวอยู่อีกหลายตัว

ในจำนวนนั้นมีแมวตัวเมียอ้วนฉุตัวหนึ่ง กำลังดัดผมม้วนผมเป็นลอน นั่งเล่นไพ่กับแมวตัวเมียตัวอื่นๆ อยู่ อีกด้านหนึ่งมีแมวตัวผู้สีดำกำลังนอนเมาแอ๋อยู่บนโซฟา รอบตัวเต็มไปด้วยขวดเหล้าเปล่า

ที่มุมห้อง ยังมีลูกแมวลายขาวดำอีกหลายตัวกำลังเล่นไหมพรมกันอย่างสนุกสนาน

ชินจิดึงสายตากลับมา "ต้องหาเลี้ยงครอบครัวเหรอ?"

คุโระพยักหน้าอย่างจนปัญญา "ชีวิตมันไม่ง่ายเลย"

ชินจิถามย้ำอีกครั้ง "รู้วิชานินจาแพทย์ด้วยใช่ไหม?"

คุโระตอบตามตรง "รักษาเบื้องต้นน่ะ ไม่มีปัญหาหรอก"

ชินจิถามต่อ "แล้ววิชาเมื่อกี้คืออะไร?"

คุโระพูดความจริง "คาถาล่องหนน่ะ แต่ตอนนี้ยังไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่ ต้องใช้ตอนกลางคืน หรือไม่ก็ที่มืดๆ อาศัยเงาช่วย ถึงจะพอใช้ได้"

"ขีดจำกัดสายเลือด?!"

ชินจิได้ยินดังนั้นก็แอบดีใจ

แม้คุโระจะยังไม่โตเต็มวัย แต่มันตอบโจทย์ความต้องการของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ชินจิก็พูดขึ้น "ฉันพอใจในความสามารถของนายมาก และความสามารถของฉัน นายก็จะต้องพอใจแน่นอน!"

คุโระสงสัย "ความสามารถของนายคืออะไรล่ะ?"

ชินจิหยิบสมุดบัญชีเงินฝากออกมาอย่างใจเย็น...

༺༻