บทที่ 1 - ระบบไรเดอร์ขั้นเทพ

......

เมืองเจียงเฉิง เวลาหกโมงเย็น

หลินฉี ไรเดอร์ส่งอาหารของแอปเหม่ยถวน กำลังขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามือสองมุดไปตามช่องว่างของการจราจรในเมือง

ส่งหลัวซือเฝิ่นออเดอร์นี้ในมือเสร็จ ช่วงบ่ายวันนี้ก็เลิกงานได้แล้ว รอสวาปามมื้อเย็นให้หนำใจ พักสักแป๊บ ค่อยออกไปลุยรอบดึกต่อ

แอปในมือถือโชว์ยอดรายได้วันนี้ที่ 368.5 หยวน หักค่าเสื่อมรถกับค่าไฟแล้ว น่าจะเหลือกำไรเหนาะๆ สามร้อยยี่สิบขึ้นไป

เรียนจบมาเกือบปี หลินฉีชินชาและเลิกอินกับป้ายหัวโขน 'บัณฑิตมหาวิทยาลัยชั้นนำ 211' ไปนานแล้ว

พ่อแม่ด่วนจากไปในอุบัติเหตุพร้อมกัน ในฐานะพี่ชาย เขาจึงกลายเป็นร่มคันเดียวที่คอยกางบังฝนให้น้องสาววัยกำลังโต

งานส่งอาหารมันเหนื่อยก็จริง แต่เขาไม่ได้แค่หาเลี้ยงปากท้องตัวเอง เขาต้องวางแผนเพื่ออนาคตของน้องสาวด้วย

หลินเหยา น้องสาวของเขาตอนนี้กำลังเรียนมัธยมปลาย ผลการเรียนดีเยี่ยมจนไม่ต้องเสียค่าเทอม แต่ค่าใช้จ่ายจุกจิกอย่างอื่นก็มีไม่น้อย

อนาคตถ้าต้องไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยในเมืองใหญ่ที่ค่าครองชีพสูง ค่ากินอยู่ก็ถือเป็นก้อนใหญ่ เขาไม่อยากให้น้องต้องมาแบกรับหนี้สิน แม้จะเป็นหนี้กู้ยืมเพื่อการศึกษาก็ตาม

ส่วนตัวเขาเอง ถ้าแค่ไปสมัครงานออฟฟิศทั่วไป ช่วงแรกๆ คงหาเงินได้ไม่กี่บาท

เขาเลยตั้งใจว่าจะฮึดส่งอาหารไปก่อนสักสองสามปี

รอให้มีเงินเก็บเป็นกอบเป็นกำ ค่อยคิดเรื่องหางานทำ ตอนนี้ถึงจะขี่รถส่งข้าว แต่ความรู้ในสายที่เรียนมาเขาก็ไม่เคยทิ้ง

วันธรรมดาพอกลับถึงบ้าน เขาก็ยังเจียดเวลามานั่งอ่านหนังสือหาความรู้เพิ่มเติมเพื่ออนาคตอยู่เสมอ

เขาจะเป็นไรเดอร์ไปตลอดชีวิตไม่ได้ น้องสาวต้องการสภาพแวดล้อมและการศึกษาที่ดีกว่านี้ และเขาก็ไม่ยอมปล่อยให้ชีวิตตัวเองจบลงแค่นี้เหมือนกัน

กลับถึงห้องเช่า

หลินฉีล้วงเอาน้ำแร่แช่เย็นเจี๊ยบออกมาจากตู้เย็น

บิดฝาออก แล้วกระดกรวดเดียวหายไปครึ่งขวด ความรู้สึกร้อนดั่งไฟเผาในคอถึงค่อยๆ ทุเลาลง

คำเดียวสั้นๆ... โคตรสะใจ

ตอนนั้นเอง มือถือก็สั่น "ครืด" แจ้งเตือนข้อความวีแชตเด้งขึ้นมา

เวลาแบบนี้ คนที่ทักมาได้นอกจากน้องสาวแล้ว ก็มีแค่ เฉินเจีย แฟนสาวของเขานี่แหละ

ใช่ หลินฉีมีแฟน ทั้งคู่คบกันมาตั้งแต่ตอนอยู่ปีสอง ลากยาวมาจนถึงตอนนี้ก็สี่ปีเต็มแล้ว

แต่ตั้งแต่พ่อแม่เสีย ความสนใจของเขาก็เทไปที่น้องสาวทีละน้อย

วินาทีนั้น จู่ๆ ตาขวาก็กระตุกวาบ ลางสังหรณ์แปลกๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

เขากดข่มความกังวลแล้วเปิดมือถือดู

ข้อความจากแฟนสาว ใต้รูปโปรไฟล์กระต่ายที่คุ้นเคย มีข้อความสั้นๆ พิมพ์ส่งมาว่า "เรา... เลิกกันเถอะ"

หลินฉีจ้องมองข้อความบรรทัดนั้น นิ่งค้างไปเกือบนาที

อาจจะเป็นเพราะเขาเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้วกระมัง ตอนนี้ถึงไม่ได้รู้สึกโกรธหรือปวดใจเจียนตายอย่างที่คิด อารมณ์ของเขาราบเรียบจนน่าประหลาด

ตั้งแต่ตอนที่เธอเริ่มบ่นว่าเขาไม่มีเวลาให้ แล้วก็ชอบเอาเรื่องกระเป๋าแบรนด์เนมใบใหม่ที่เพื่อนร่วมงานเพิ่งได้มาเล่าด้วยน้ำเสียงอิจฉา เขาก็รู้แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึงไม่ช้าก็เร็ว

หลินฉีพิมพ์ตอบกลับไปในช่องแชตด้วยความสงบสั้นๆ ว่า "ตกลง"

คิดไปคิดมา ก็พิมพ์เพิ่มไปอีกสองคำ "โชคดีนะ"

อีกฝ่ายตอบกลับมาในเสี้ยววินาที "เธอด้วยนะ"

บทสนทนาสิ้นสุดลงแค่นั้น

หลินฉีโยนมือถือทิ้งไว้บนเตียง เดินเข้าไปในห้องน้ำแคบๆ เปิดก๊อกน้ำ แล้ววักน้ำเย็นเฉียบสาดใส่หน้าแรงๆ

ไม่ใช่ว่าไม่เสียใจ แต่ในโลกของผู้ใหญ่ ความเสียใจมันคือของฟุ่มเฟือยที่เขาไม่มีปัญญาจ่ายต่างหาก

เขาเข้าใจการตัดสินใจของเธอด้วยซ้ำ ผู้หญิงสวยๆ แบบนั้น สมควรได้รับชีวิตที่ดีกว่านี้

ไม่มีความจำเป็นต้องมาทิ้งชีวิตวัยรุ่นไว้กับตัวถ่วงอย่างเขา

การไปตามตื๊อมีแต่จะทำให้ศักดิ์ศรีหยดสุดท้ายของเขาป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี

ช่างเถอะ เลิกคิดดีกว่า

แต่ในจังหวะที่หลินฉีกำลังจะยืนไว้อาลัยให้กับความรักที่เพิ่งจากไปแบบเงียบๆ

เสียงหนึ่งที่โผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ราวกับดังขึ้นกลางสมองโดยตรง ก็ทำเอาเขาสะดุ้งโหยงจนตัวแข็งทื่อ

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์มีจิตวิญญาณแห่งการบริการอย่างแรงกล้า มีความสามารถในการวางแผนเส้นทางเป็นเลิศ และมีจิตใจที่มุ่งมั่นไม่ย่อท้อ ตรงตามเงื่อนไขการผูกมัด 'ระบบไรเดอร์ขั้นเทพ']

[กำลังทำการผูกมัดระบบ... 10%... 50%... 100%]

[ผูกมัดสำเร็จ! แพ็กเกจของขวัญมือใหม่ถูกจัดส่งแล้ว โปรดตรวจสอบ!]

หลินฉีหันขวับไปมองรอบห้องเช่า นอกจากตัวเขาเองแล้ว แม้แต่หนูสักตัวก็ไม่มี

เขาสะบัดหัวแรงๆ แต่เสียงจักรกลเย็นเยียบนั้นก็ยังดังขึ้นอีกครั้ง ชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้

[ระบบนี้ไม่ได้ผลิตออเดอร์ เป็นเพียงผู้ลำเลียงจากธรรมชาติ... เอ้ย ไม่ใช่ เป็นเพียงผู้คัดกรองออเดอร์พิเศษจากแอปส่งอาหารต่างๆ เพื่อให้คุณไปส่งโดยเฉพาะ โฮสต์สามารถรับรางวัลระดับเทพได้จากการทำออเดอร์พิเศษเหล่านี้ให้สำเร็จ]

[สโลแกน: ส่งได้ทุกสรรพสิ่ง ไปถึงได้ทุกสถานที่!]

หัวใจของหลินฉีกระตุกไปจังหวะหนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมาเต้นเป็นปกติ

ในฐานะชายหนุ่มที่ผ่านการอาบน้ำร้อนน้ำเย็นในวงการนิยายเว็บมาอย่างโชกโชน เขาใช้เวลาแค่ 1 วินาทีในการยอมรับความจริงข้อนี้

เขาลองหยั่งเชิงถามในใจ "ระบบ?"

[โฮสต์ ฉันอยู่นี่]

"นายมีประโยชน์อะไร? ทำอะไรได้บ้าง?" หลินฉียิงคำถามเข้าประเด็นทันที เขาต้องรู้ตื้นลึกหนาบางของไอ้ 'ระบบไรเดอร์ขั้นเทพ' ที่จู่ๆ ก็โผล่มานี่ให้เร็วที่สุด

[ระบบนี้โฟกัสที่การส่งอาหาร พูดง่ายๆ คือจะไปดักจับออเดอร์พิเศษจากแอปต่างๆ มาให้คุณส่งโดยเฉพาะ]

[ขอแค่คุณส่งออเดอร์พวกนี้สำเร็จ ก็รับรางวัลระดับเทพสุดโกงไปเลย!]

"รางวัลระดับเทพ? แบบไหนอ่ะ?" หลินฉีซักต่อ

[อย่างเช่น ทำให้เชี่ยวชาญทักษะระดับท็อปแบบถาวร ไม่ว่าจะเป็นเล่นดนตรี ศิลปะการต่อสู้ หรือวิชาแพทย์ อัปเกรดให้ถึงระดับปรมาจารย์ไปเลย!]

[และถ้าคุณส่งได้เพอร์เฟกต์สุดๆ แถมได้รีวิวดีเยี่ยมจากลูกค้า ก็จะได้รางวัลพิเศษเพิ่มอีก อาจจะเป็นเงิน บ้าน หรือทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น อึดขึ้น นานขึ้น]

"ฟังดูไม่เลว แล้วถ้าเจอออเดอร์พิลึกๆ ที่ฉันไม่อยากรับล่ะ?" หลินฉีต้องถามให้เคลียร์ก่อน

[ระบบไม่รับรู้ หากไม่ทำออเดอร์ปัจจุบันให้สำเร็จ ออเดอร์ต่อไปก็จะไม่เปิดให้รับตลอดกาล]

มุมปากหลินฉีกระตุกยิกๆ นี่มันบังคับกันชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?

แล้วถ้าเป็นออเดอร์ที่บังคับให้ทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงขึ้นมาล่ะ?

ในวงการไรเดอร์มันมีข่าวลืออยู่ว่า มีพ่อหนุ่มคนนึงแถวใจกลางเมืองเจียงเฉิง โดนลูกค้าระบุตัวให้ไปส่งถุงยางอนามัยทุกวัน แถมได้ทิปตั้ง 500 หยวน

ช่างน่าอิจฉ... ถุย! ช่างเสื่อมทรามศีลธรรมจริงๆ!

ในเมื่อปฏิเสธไม่ได้ ก็คงต้องไหลตามน้ำไปก่อน

ตอนนั้นเองหลินฉีก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เลยถามว่า "ระบบ น่าจะมีแพ็กเกจของขวัญมือใหม่ใช่ไหม?"

[ย่อมมีอยู่แล้ว แพ็กเกจของขวัญมือใหม่ (เสริมความแข็งแกร่งร่างกายแบบองค์รวม) โฮสต์สามารถเรียกใช้งานได้ตลอดเวลา]

หลินฉีรีบสั่งในใจทันที "ใช้งาน"

วินาทีเดียวกันนั้น กระแสความอบอุ่นประหลาดก็พุ่งปรี๊ดออกมาจากหัวใจ ไหลทะลักไปทั่วทุกอณูของร่างกายในชั่วพริบตา

ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันถูกกวาดทิ้งไปจนเกลี้ยง อาการปวดตึงที่กล้ามเนื้อเอว บ่า และไหล่ มลายหายไป แทนที่ด้วยพลังงานที่อัดแน่นจนแทบระเบิด

เขาสัมผัสได้ชัดเจนเลยว่าจังหวะการเต้นของหัวใจมันหนักแน่นและมั่นคงขึ้น ทุกลมหายใจเข้าออกช่วยปัดเป่าความอ่อนล้าและดึงเอาความสดชื่นกลับมาแทนที่

ความรู้สึกนี้... โคตรฟิน ฟินยิ่งกว่าไปนวดจัดกระดูกชุดใหญ่ซะอีก

หลินฉีลองกระโดดโหนขอบประตูห้องแล้วดึงข้อรัวๆ ไปหลายสิบครั้ง มันเบาหวิว เบาแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

สงสัยการเสริมความแข็งแกร่งจากของขวัญมือใหม่ จะดันลิมิตร่างกายเขาให้ไปถึงขีดสุดของมนุษย์เลยมั้งเนี่ย

ดูท่า ต่อไปคงวิ่งขึ้นบันไดส่งของได้เร็วกว่าเดิมเยอะ

แล้วอนาคตจะอัปเกรดให้แกร่งขึ้นได้อีกไหม? ถ้าได้ มันจะไปสุดที่ตรงไหน

ก้าวข้ามขีดจำกัดมนุษย์ พังทลายโซ่ตรวนงั้นเหรอ?

ยังไม่ทันจะได้ปรับตัวกับความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย เสียงระบบก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

[ติ๊ง! ดักจับออเดอร์แรกได้แล้ว ยืนยันการรับหรือไม่?]

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนที่เขามองเห็นได้คนเดียว ปรากฏขึ้นตรงหน้า

[แพลตฟอร์ม: เอ้อเลอเมอะ]

[ร้านค้า: มีตี้เถียนผิ่น (ขนมหวานกระซิบรัก)]

[รายการสินค้า: ทิรามิสุ x 1]

[สถานที่จัดส่ง: เทียนเอ๋อหูกงก่วน (คฤหาสน์ทะเลสาบหงส์) ตึก A ห้อง 1701]

[ลูกค้า: คุณผู้หญิงซู]

[หมายเหตุ: ขอเป็นไรเดอร์ผู้ชายอายุ 22-25 ปี หน้าตาหล่อสะอาดสะอ้านมาส่งเท่านั้น ประตูไม่ได้ล็อก เปิดเข้ามาวางของไว้บนโต๊ะได้เลย แล้วอย่าเพิ่งรีบไป มีรางวัลตอบแทนอย่างงาม!]

[รางวัลจากออเดอร์: ทักษะปรับเสียงเปียโนขั้นเทพ]

[ระดับความยาก: 1 ดาว]

สายตาของหลินฉีโดนดูดเข้าไปที่ช่อง "หมายเหตุ" ทันที

อายุ 22 ถึง 25 ปี หน้าตาหล่อสะอาดสะอ้าน... เขาเผลอยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง

ปีนี้อายุยี่สิบสาม เพิ่งเรียนจบมาปีนึง ขี่รถตากแดดตากลมส่งอาหารจนผิวคล้ำไปบ้าง แต่เค้าโครงหน้าก็ยังถือว่าดูดี พอจะถูไถใช้คำว่า "หล่อสะอาดสะอ้าน" ได้อยู่

ประตูไม่ได้ล็อก เข้าไปได้เลยงั้นเหรอ?

อย่าเพิ่งรีบไป มีรางวัลตอบแทนอย่างงาม?

เวลานัดส่งคือ ทุ่มตรง

เทียนเอ๋อหูกงก่วน... ย่านคนรวยชื่อดังของเมือง คุณผู้หญิงซู... ฟังปุ๊บก็รู้เลยว่าเป็นเศรษฐินี

คุณผู้หญิงกระเป๋าหนัก เรียกร้องหาไรเดอร์หนุ่มหล่อ แถมกำชับว่าประตูไม่ได้ล็อก ให้เปิดเข้าไปได้เลย พอเสร็จธุระยังมี "รางวัลตอบแทนอย่างงาม" รออยู่อีก...

นี่มัน... หมายความว่าอย่างนั้นใช่ไหม?

ในหัวหลินฉีมีฉากหนังผู้ใหญ่ที่เคยดูตอนดึกๆ แล่นเข้ามาเป็นฉากๆ

เขาพึมพำกับตัวเองในใจ "อย่าบอกนะว่า... แจ็กพอตแตกเจอเข้ากับตัวจริงๆ?"

แต่จะให้ไม่รับก็ไม่ได้ เพิ่งได้ระบบมาหมาดๆ จะให้กดยกเลิกง่ายๆ ได้ยังไง?

หลินฉีกัดฟันกรอด เอาวะ ลุยก็ลุย!

ไม่เข้าถ้ำเสือก็ไม่ได้ลูกเสือ ไม่ยอมพลีกายก็ไม่ได้เศรษฐินี... เอ้ย ไม่ได้ทักษะระดับเทพ!

เขาวางแผนรับมือในหัวอย่างรวดเร็ว ไป! ต้องไปแน่นอน! แต่ต้องมีชั้นเชิงหน่อย

เข้าไปดูลาดเลาก่อน ถ้าคุณผู้หญิงคิดจะทำมิดีมิร้ายจริงๆ เขาก็วางของแล้วใส่เกียร์หมาโกยแน่บเลย ผู้หญิงตัวคนเดียวจะเอาแรงที่ไหนมาบังคับเขาได้?

ขอแค่เขาวิ่งเร็วพอ ความบริสุทธิ์ผุดผ่องก็คงตามเขาไม่ทันหรอกน่า

ส่วนเรื่องรีวิวห้าดาวน่ะเหรอ... ถ้าขืนเจอ 'ฝอยขัดหม้อ' ขึ้นมาจริงๆ ล่ะก็ ไว้โอกาสหน้าก็แล้วกันนะเจ๊

พอคิดตก หลินฉีก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที

ข้าวเย็นก็ไม่กงไม่กินมันแล้ว เขาวิ่งไปหน้ากระจก เอามือเสยผมที่โดนหมวกกันน็อกทับจนลีบแบนให้เข้าทรง แล้วเปลี่ยนเสื้อยืดตัวใหม่ที่ดูสะอาดสะอ้าน

พอเช็กสภาพตัวเองว่าสอบผ่านเกณฑ์ "สะอาดสะอ้าน" แล้ว ถึงได้คว้ากุญแจรถกับหมวกกันน็อกพุ่งทะยานออกไป

ร้านมีตี้เถียนผิ่นเป็นร้านขนมคาเฟ่ชื่อดังในเน็ต หลินฉีใช้เวลาบิดรถแค่ไม่กี่นาทีก็ถึง ผลักประตูเข้าไปแล้วบอกเลขท้ายออเดอร์

พนักงานหญิงหน้าเคาน์เตอร์ที่มัดผมทรงดังโงะจิ้มหน้าจอสองสามที รายละเอียดออเดอร์ก็เด้งขึ้นมา

เธอชะงักไปนิดนึง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองกวาดหลินฉีตั้งแต่หัวจรดเท้า ด้วยสายตาที่ผสมปนเปกันระหว่างความประหลาดใจ ความขบขัน และสายตาแบบคนอาบน้ำร้อนมาก่อนที่สื่อความหมายว่า "ฉันรู้ทันนะ"

"สุดหล่อคะ" เธอยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย น้ำเสียงไม่ได้เบาแต่ก็ไม่ได้ดัง "ร้ายไม่เบานะเนี่ย ออเดอร์นี้... จุ๊ๆ คนรวยสมัยนี้นี่เล่นสนุกกันแปลกๆ เนอะ"

ลูกค้าคนอื่นๆ ที่รอคิวอยู่พอได้ยิน ก็พากันหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หน้าหลินฉีร้อนผ่าว แต่ก็ต้องพยายามปั้นหน้าขรึม กระแอมไอแก้เก้อ "ลูกค้ามีรีเควสต์พิเศษมา พวกเราคนทำอาชีพบริการก็ต้องพยายามทำให้เต็มที่ครับ"

"บริการแบบไหนล่ะคะ แบบผิวเผิน หรือว่า... บริการลงลึกถึงใจเอ่ย?" พนักงานสาวหัวเราะคิกคัก ดันถุงทิรามิสุที่แพ็กเสร็จแล้วมาให้ตรงหน้า "รับไปสิคะ พี่สาวเอาใจช่วยนะ ขอให้คืนนี้... 'อิ่มหนำสำราญ' กลับมานะจ๊ะ"

หลินฉีรีบคว้าถุงขนมแล้วเผ่นแน่บออกมาแทบไม่ทัน

หน้าทางเข้าเทียนเอ๋อหูกงก่วน รปภ. สองคนยืนเฝ้าอยู่

พวกเขาก็ไม่ได้ทำตัวงี่เง่าใส่หลินฉี พอเขาแจ้งเลขที่บ้าน รปภ. ก็โบกมือให้ผ่านเข้าไปได้เลย แค่สายตาที่มองมามันดูซับซ้อนแถมแอบอิจฉานิดๆ ก็แค่นั้น

ไม่รู้ว่าลูกค้าโทรมาสั่งไว้ก่อนแล้ว หรือทางโครงการอนุญาตให้ไรเดอร์เข้าไปส่งอาหารได้อยู่แล้วกันแน่

แต่ถ้าเป็นอย่างแรกนี่สิ...

เขาหิ้วถุงขนมหวาน มายืนอยู่หน้าประตูห้อง 1701 ของตึก A ซึ่งเป็นประตูนิรภัยบานหนาหนัก

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ทบทวนแผนรับมือในหัวอีกรอบ: ถ้าท่าไม่ดี วางของปุ๊บโกยปั๊บ

เขาลองเอื้อมมือไปจับลูกบิด แล้วบิดเบาๆ

แกร๊ก

ประตู... ไม่ได้ล็อกจริงๆ ด้วย