ตอนที่ 684 ข้าชอบเจ้า ข้าชอบเจ้ามาก!

ตลอดทาง ไอร่าพยายามอธิบายให้หยุนฮุ่ยเข้าใจ แต่เขากลับเงียบไม่พูดอะไร

เขาโกรธอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับไม่แสดงออกมา เพียงแค่เก็บมันไว้และบึ้งตึงอยู่เงียบ ๆ

เมื่อกลับถึงบ้าน หยุนฮุ่ยก็ตรงกลับเข้าห้องทันที ไอร่าอยากเดินตามเข้าไป แต่เขากลับปิดประตูใส่และกักตัวเองอยู่ข้างใน

หยุนฮุ่ยพิงประตูและก้มหน้าลงเงียบ ๆ

ไอร่ายืนอยู่หน้าห้อง ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “เจ้ามีอะไรก็พูดออกมาเถอะ อย่าเก็บไว้คนเดียวแบบนี้”

เสียงของหยุนฮุ่ยดังอู้อี้ลอดผ่านประตูออกมา

“ข้าไม่พอใจ”

ไอร่าพยักหน้า “ใช่ ใคร ๆ ก็ดูออกว่าเจ้าไม่พอใจ”

“เจ้าหมอนั่นไม่เหมาะกับเจ้า”

แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่ไอร่าก็รู้ว่าเขาหมายถึงอากุ้ย

เธอพูดอย่างจริงจัง “ข้าไม่ได้ชอบเขา ข้าจะไม่ตอบรับคำขอแต่งงานของเขาแน่นอน”

“แล้วเจ้าชอบข้าหรือเปล่า?” หยุนฮุ่ยถาม

“ชอบสิ! ข้าชอบเจ้ามาก!”

ไอร่าตอบรับอย่างไม่ลังเล

แต่หยุนฮุ่ยกลับไม่รู้สึกดีขึ้นเลย

เขารู้ว่าความชอบที่เธอพูดถึงนั้น แตกต่างจากความรู้สึกที่เขาต้องการ

เขาถามเสียงอู้อี้ “ถ้าหากเมื่อกี้เป็นข้าที่คุกเข่าขอเจ้าแต่งงาน เจ้าจะตอบตกลงหรือเปล่า?”

ไอร่าถึงกับนิ่งอึ้ง

ถ้าหยุนฮุ่ยเป็นคนขอแต่งงาน เธอก็คงไม่ตอบตกลง

แต่เหตุผลบอกเธอว่า หากพูดความจริงตอนนี้ หยุนฮุ่ยคงจะโกรธมากจนไม่ยอมลงมากินข้าวเย็นแน่ ๆ

ไอร่าคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพูดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง “เจ้ายังเด็กอยู่ ไม่ใช่เวลาที่เจ้าต้องคิดเรื่องหาคู่ครองหรอก อย่าคิดอะไรไร้สาระแบบนั้นเลย”

“ข้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว”

“นั่นเรียกว่าผู้ใหญ่ได้ที่ไหนกัน? เจ้าโตเร็วก็เพราะได้รับมรดกสายเลือดมังกร มันเหมือนกับการเลี้ยงหมูแล้วใช้วิธีเร่งให้มันโตไว ๆ แต่ในความเป็นจริง เจ้ายังเป็นแค่เด็กสามขวบ ไม่ว่าข้าจะใจกล้าแค่ไหน ข้าก็ทำอะไรกับเด็กสามขวบไม่ได้หรอก!”

หยุนฮุ่ยยิ่งโกรธหนัก “เจ้ากำลังเปรียบข้าเป็นหมูหรือไง?”

ไอร่ายกมือแตะจมูกตัวเอง “แค่ก… ข้าแค่ยกตัวอย่างเฉย ๆ ไม่ได้ตั้งใจจะว่าหมูจริง ๆ นะ”

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงของหยุนฮุ่ย เขามองลงมายังหญิงสาวร่างเล็กตรงหน้าอย่างจริงจังและหนักแน่น “ข้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว ข้ามีสิทธิ์เลือกคู่ครอง ข้าจะขอเจ้าแต่งงานอย่างเปิดเผย เหมือนที่เจ้าหมอนั่นทำ”

ไอร่ารู้สึกว่าเขาดูเหมือนเด็กที่อยากได้ลูกอม แต่พอเธอไม่ให้ เขากลับยิ่งอยากได้มากขึ้น

เธอถามอย่างจนใจ “เจ้ารู้หรือเปล่าว่าการขอแต่งงานหมายถึงอะไร? เจ้ารู้จักความรักที่แท้จริงหรือเปล่า?”

หยุนฮุ่ยเงียบไป

“ข้าไม่สงสัยเลยว่าเจ้าชอบข้า แต่การเป็นคู่ครองกัน มันไม่ใช่เรื่องของความชอบอย่างเดียว มันต้องมีทั้งความรักและความอดทนมากมาย เจ้าก็ยังเด็กอยู่ ยังผ่านโลกมาน้อยมาก ในสายตาของเจ้า ข้าอาจจะเหมือนผู้ปกครองหรือเพื่อนเล่นเสียมากกว่า ข้าเข้าใจนะว่าเจ้าเชื่อใจข้า พึ่งพาข้า และอยากอยู่กับข้าตลอดไป แต่ทั้งหมดนั่นมันไม่ใช่ความรัก เจ้าไม่ได้รักข้าจริง ๆ เราเป็นคู่ครองกันไม่ได้”

พูดจบ ไอร่าก็หมุนตัวเดินจากไป

เมื่อเดินไปถึงบันได เธอได้ยินเสียงของหยุนฮุ่ยดังขึ้นจากด้านหลัง

“เพื่อหาเจ้า ข้าติดตามบุหรงและคนอื่น ๆ จากทวีปอสูรมายังดินแดนแห่งรุ่งอรุณ เพื่อปกป้องเจ้า ข้ายอมดื่มยาที่ทำให้ข้ากลายเป็นหุ่นเชิดของคนอื่น เพื่อเดินตามเจ้า ข้าละทิ้งโอกาสในการใช้ชีวิตร่วมกับเผ่าพันธุ์ของตนเอง และกลับไปยังทวีปอสูรพร้อมกับเจ้า… ถ้านี่ไม่เรียกว่าความรัก แล้วบอกข้าทีเถอะ ว่าความรักคืออะไร?”

ไอร่าหยุดเดิน

เธอหันกลับไปมอง เห็นหยุนฮุ่ยเดินกลับเข้าไปในห้อง ก่อนที่ประตูจะปิดลงอีกครั้ง

คราวนี้… เขาโกรธจริง ๆ แล้ว

เมื่อคลอเดียกลับมาถึงบ้านในเย็นวันนั้น เธอก็พบว่าบรรยากาศในบ้านดูแปลกไปอีกแล้ว

ตอนแรกเธอนึกว่าแม่กับไข่น้อยทะเลาะกันอีกแล้ว แต่พอมองไป ก็เห็นว่าไข่น้อยยังบินวนอยู่รอบ ๆ แม่ ดูไม่มีท่าทีจะงอนอะไร

คลอเดียรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

ไอร่ายกอาหารมาเรียงบนโต๊ะ “ไปล้างมือแล้วมากินข้าว”

คลอเดียล้างมือแล้วมานั่งที่โต๊ะ เมื่อเห็นว่าแม่กับไข่น้อยเตรียมตัวกินข้าวกันแล้ว เธออดไม่ได้ที่จะถาม “พวกเราไม่รออาหยุนฮุ่ยเหรอ?”

ไอร่าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อ 'หยุนฮุ่ย'

เธอพยายามทำตัวเป็นปกติ “วันนี้เขาอารมณ์ไม่ดี ไม่อยากลงมากินข้าว ข้าเก็บอาหารไว้ให้เขาแล้ว วางไว้ในครัว หลังจากเจ้ากินเสร็จ เอาขึ้นไปให้เขาด้วยนะ”

“อ้อ”

คลอเดียมั่นใจว่าแม่ต้องมีปัญหากับหยุนฮุ่ยแน่ ๆ

เธอหันไปมองไข่น้อย ตั้งใจจะลองถามข้อมูลจากเธอ

แต่ก่อนจะทันได้พูด ไอร่าก็เคาะโต๊ะเตือน “ตั้งใจกินข้าว อย่าพูดเรื่องไร้สาระ”

ลูกสาวทั้งสองคนเลยต้องเงียบและกินข้าวกันอย่างว่าง่าย

หลังอาหารเย็น ไอร่าเข้าไปล้างจานในครัว ส่วนคลอเดียก็ถืออาหารขึ้นไปข้างบนแล้วเคาะประตูห้อง “อาหยุนฮุ่ย”

ไม่มีเสียงตอบกลับมา

เขาหลับอยู่เลยไม่ได้ยินหรือเปล่า?

คลอเดียรู้สึกแปลกใจ เธอลองเคาะประตูอีกสองครั้งก่อนจะเปิดเข้าไป แต่ภายในห้องกลับว่างเปล่า

หยุนฮุ่ยไม่ได้อยู่ในห้อง

เขาหายไปไหน?

คลอเดียตกใจมาก เธอเดินเข้าไปในห้องและมองหาสิ่งผิดปกติ แต่ไม่พบร่องรอยอะไรเลย จากนั้นเธอรีบลงไปข้างล่างแล้ววิ่งเข้าไปในครัว บอกกับไอร่าว่า “แม่ อาหยุนฮุ่ยหายไป”

ไอร่าหยุดมือจากสิ่งที่ทำอยู่ “หา?”

“ข้าหาเขาไม่เจอในห้อง ไม่รู้ว่าเขาไปไหน”

ไอร่ารีบเช็ดมือแล้วขึ้นไปค้นหาทุกห้องด้วยตัวเอง แต่ก็ยังไม่พบหยุนฮุ่ย

มันแปลกมาก ตอนบ่ายเขายังอยู่บ้านแท้ ๆ เธอแค่เข้าไปทำอาหารในครัวแป๊บเดียว ทำไมอยู่ ๆ เขาถึงหายตัวไปได้?

ขณะที่เธอกำลังงุนงง ไข่น้อยก็พูดขึ้นมา

“ตอนบ่าย ตอนที่แม่ทำอาหาร ข้าเห็นพี่หยุนฮุ่ยเดินออกไปข้างนอก”

ไอร่ารีบถามทันที “จริงเหรอ? แล้วทำไมตอนนั้นเจ้าไม่บอกข้า?”

ไข่น้อยทำหน้ารู้สึกผิด “พี่หยุนฮุ่ยบอกข้าไม่ให้บอกแม่”

“แล้วเจ้ารู้ไหมว่าเขาไปไหน?”

ไข่น้อยส่ายหัว “ไม่รู้”

เห็นแม่มีสีหน้าวิตก คลอเดียจึงรีบปลอบ “อาหยุนฮุ่ยเป็นผู้ใหญ่แล้ว แถมยังแข็งแกร่งมาก เขาอาจจะแค่ออกไปเดินเล่นเพื่อผ่อนคลาย ไม่เป็นไรหรอก แม่อย่ากังวลไปเลย”

ปกติไอร่าก็คงไม่เป็นห่วงว่าหยุนฮุ่ยจะเจออันตรายเวลาที่เขาออกไปข้างนอก

แต่วันนี้มันต่างออกไป

เธอจำได้ว่าเมื่อบ่ายหยุนฮุ่ยพูดอะไรไว้ เขาต้องอารมณ์ไม่ดีมากแน่ ๆ

เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยพูด ระบายความรู้สึกไม่เก่ง และมักเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว

ถ้าเขาคิดมากจนทำอะไรหุนหันพลันแล่นขึ้นมาล่ะก็ เรื่องมันจะแย่เอาได้!

ไอร่ากระสับกระส่าย “เราต้องไปตามหาเขา”