ตอนที่ 683 การแสวงหาคู่ครอง
ตอนที่ 683 การแสวงหาคู่ครอง
“เจ้ากล้ารังแกสตรีได้อย่างไร? สมควรได้รับบทเรียน!” อากุ้ยสั่งให้พ่อค้าด้านหลังจับกุมสองอสูรทันที “พาพวกมันกลับไปที่วิหารแล้วตัดสินโทษประหารฐานลบหลู่มหาปุโรหิต!”
เมื่อเหล่าพ่อค้าที่แค่ตั้งใจมาดูเหตุการณ์ได้ยินเช่นนั้น พวกเขาก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ไอร่าราวกับต้องการมองทะลุผ่านผ้าคลุมไหมหิมะของเธอ
นี่คือมหาปุโรหิตคนใหม่ที่มาแทนที่ท่านซิวหุ้ย!
เธอตัวเล็กและดูบอบบาง พวกเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าใบหน้าของเธอจะเป็นเช่นไร
ไอร่าดูเหมือนไม่ได้สนใจสายตารอบข้าง เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แค่ส่งพวกเขาให้เจโรมก็พอ”
เจโรมเป็นแม่ทัพผู้ดูแลเมืองหิน คดีวิวาทและการต่อสู้ภายในเมืองล้วนอยู่ภายใต้การจัดการของเขา
อากุ้ยไม่เห็นด้วย “ในเมื่อพวกมันกล้ารังแกท่าน ก็ต้องได้รับบทลงโทษที่สาสม จะปล่อยไว้ไม่ได้”
ไอร่าหัวเราะอย่างมีเลศนัย “พูดถึงเรื่องรังแก ข้าว่าพวกเขายังไม่อุกอาจเท่ากับเผ่าไม้ศักดิ์สิทธิ์เลยนะ”
“ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“เจ้ากับข้าต่างก็รู้ดีว่าใครเป็นคนแพร่ข่าวเรื่องการเปลี่ยนมหาปุโรหิต”
อากุ้ยขมวดคิ้ว “ข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ท่านคิดผิดแล้ว”
“ข้าหวังว่ามันจะเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดจริง ๆ”
ไอร่าไม่ได้สนใจฟังคำแก้ตัวของอากุ้ย
เธอลูบไข่น้อยบนไหล่ คิดว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ควรรออยู่อีกต่อไป เธอจึงหันไปบอกเจ้าของร้านด้านหลังว่า “ถ้ามีอสูรตัวสูงสวมเสื้อคลุมสีดำมาถามหาข้า ช่วยบอกเขาว่าข้ากลับบ้านแล้ว ให้เขาตรงกลับไปได้เลย”
เจ้าของร้านที่มีทัศนคติที่ดีต่อหญิงสาวที่พูดจาสุภาพอยู่แล้ว ยิ่งรู้ว่าเธอคือมหาปุโรหิตคนใหม่ ก็ยิ่งรู้สึกนอบน้อมและเกรงขาม
เขารีบพยักหน้า “ได้ ๆ ข้าจะช่วยบอกเขาให้”
“ขอบคุณ!”
ไอร่ากำลังจะพาไข่น้อยกลับบ้าน แต่อากุ้ยยื่นมือมาขวางเธอไว้ นิ้วของเขาเผลอเกี่ยวหมวกผ้าคลุมของเธอขึ้น ทำให้ผ้าคลุมไหมหิมะเผยให้เห็นใบหน้าครึ่งหนึ่งของเธอ
เมื่ออากุ้ยและเหล่าอสูรตัวผู้ด้านหลังเห็นภาพนั้น พวกเขาก็ถึงกับตกตะลึงตาค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความหลงใหลอย่างไม่อาจควบคุมได้
โดยเฉพาะอากุ้ย สายตาของเขาประสานกับดวงตาของไอร่าพอดี
ชั่วขณะนั้น เหมือนจิตวิญญาณของเขาถูกกระแทกอย่างแรง สมองพลันว่างเปล่า หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
เขาไม่อาจละสายตาจากเธอได้
ถ้าเขาได้จ้องมองใบหน้านี้ตลอดไป เขายอมหมอบกราบแทบเท้าเธอและเป็นข้ารับใช้ที่ภักดีที่สุดก็ยังได้!
ผ้าคลุมไหมหิมะกลับมาปกปิดใบหน้าของไอร่าดังเดิม
โดยไม่สนใจอากุ้ย เธอหันหลังแล้วเดินจากไปพร้อมกับไข่น้อย
เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะไป อากุ้ยก็อดไม่ได้ที่จะก้าวไปข้างหน้าและคว้าข้อมือเธอไว้ “เดี๋ยวก่อน!”
ไอร่าจำต้องหยุดเดินแล้วหันกลับมามองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ปล่อยข้า”
อากุ้ยรู้สึกถึงความบอบบางและเรียบเนียนของข้อมือในฝ่ามือของเขา ความคิดบ้าคลั่งแล่นเข้ามาในหัว เขาอยากกักขังเธอไว้ อยากให้เธอกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขา
แต่เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการกดข่มความปรารถนานั้นลงไป
สุดท้ายอากุ้ยก็ยอมปล่อยมือออกอย่างไม่เต็มใจ “ข้ามีเรื่องจะพูดกับท่าน”
“เรื่องอะไร?”
“เราหาที่เงียบ ๆ คุยกันได้ไหม?”
ไอร่าปฏิเสธทันที “อยากพูดอะไรก็พูดตอนนี้ ถ้าไม่พูด ก็ไม่ต้องพูดอีก”
อากุ้ยรู้สึกจนปัญญา “เรื่องนี้สำคัญและไม่สะดวกจะพูดตรงนี้”
“งั้นก็ช่างมันเถอะ” ไอร่าหมุนตัวจะเดินจากไป
“อย่าเพิ่งไป ข้าจะบอกท่าน!” อากุ้ยรีบคว้าเธอไว้อีกครั้ง
ทั้งสองเผชิญหน้ากัน ห่างกันเพียงเมตรเดียว ไอร่ารับรู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
สายตาของอีกฝ่ายไม่ได้มองเธอเหมือนคนรู้จัก แต่มันเหมือนสายตาของนักล่าที่จ้องเหยื่ออันโอชะ
สัญชาตญาณเตือนให้เธอระวังตัว
เธอเผลอแตะกำไลศิลาสีเขียวที่ข้อมือก่อนจะถามเสียงเรียบ “เจ้าต้องการพูดอะไร?”
อากุ้ยจ้องมองเธออย่างแน่วแน่โดยไม่พูดอะไรอยู่พักใหญ่
บรรยากาศเริ่มแปลกขึ้นเรื่อย ๆ
ในขณะที่ไอร่ารู้สึกตึงเครียดถึงขีดสุด เธอก็เห็นอากุ้ยทรุดตัวลงคุกเข่าบนขาข้างหนึ่ง!
“ข้าขอแต่งงานกับท่าน! ข้าอยากให้ท่านมาเป็นคู่ครองของข้า!”
ไอร่า: “…”
'หา?!'
เธอได้ยินผิดไปหรือเปล่า? เมื่อกี้นี้เขาพูดว่าอยากแต่งงานกับเธออย่างนั้นหรือ?!
เมื่อเหล่าอสูรรอบข้างได้ยินคำพูดนั้น พวกเขาก็ส่งเสียงเชียร์ดังลั่น กระตุ้นให้ไอร่าตอบรับคำขอแต่งงานของอากุ้ย
อากุ้ยจ้องเธอเขม็งและกล่าวอย่างหนักแน่นทีละคำ “ข้ารู้ว่าตัวเองยังด้อยกว่าคู่ครองทั้งสี่ของท่าน แต่ข้ายังหนุ่มอยู่ ข้ายินดีทำทุกอย่างเพื่อพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องท่าน! ขอแค่ท่านยอมรับข้า ข้าจะยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่ข้าหามาอย่างยากลำบากให้ท่าน!”
ทุกคนอ้าปากค้าง
พวกเขาต่างรู้ดีว่าอากุ้ยมีความสามารถในการทำเงินมากเพียงใด หากไอร่ารับข้อเสนอของเขา นั่นเท่ากับว่าเธอจะได้ครอบครองทรัพย์สมบัติมหาศาล!
หลายคนอิจฉาจนอยากจะมีลูกสาวแล้วส่งเธอไปแต่งงานกับอากุ้ยเสียแทน
แต่ไอร่าไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านั้น
เธอเห็นหยุนฮุ่ยยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน
เธอไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อไร และไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไรหลังจากได้ยินคำพูดของอากุ้ย
เธอรู้เพียงว่าดวงตาของเขาดูมืดครึ้มกว่าปกติ
ความรู้สึกผิดจู่โจมเธอโดยไม่มีเหตุผล
เมื่อเห็นว่าเธอเงียบไปนาน อากุ้ยคิดว่าเธอยังอยู่ในระหว่างตัดสินใจ จึงกล่าวขึ้นอีกครั้ง “ข้ารู้ว่าคำขอของข้าค่อนข้างกะทันหัน ท่านอาจจะยังรับไม่ได้ในตอนนี้ แต่มันไม่เป็นไร ข้ายินดีให้เวลาท่านไตร่ตรอง”
ไอร่าดึงสติกลับมา “ไม่ ข้ามีคู่ครองสี่คนแล้ว มันเพียงพอแล้ว ข้าไม่คิดจะรับใครเพิ่มอีก”
ความผิดหวังมหาศาลถาโถมเข้าใส่อากุ้ย
แต่เขายังไม่ยอมแพ้
“ข้าขอร้อง อย่าเพิ่งปฏิเสธข้าเร็วเกินไป ลองคิดดูให้ดี แม้ว่าท่านจะไม่รับข้อเสนอของข้า แต่ท่านก็ยังสามารถรับข้าเป็นผู้ติดตามได้นะ”
ไอร่ายังคงส่ายหน้า “ขอโทษด้วย ข้ายอมรับไม่ได้”
เสียงของอากุ้ยาสั่นเครือ “ท่านจะใจร้ายกับข้าจริง ๆ หรือ?”
แรกเริ่มเดิมที อากุ้ยไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษต่อไอร่ามาก่อน แต่เพียงแค่ได้เห็นใบหน้าของเธอชั่วพริบตาเดียว กลับทำให้ดวงวิญญาณของเขาถูกพันธนาการไว้กับเธออย่างแน่นหนา ราวกับต้องมนตร์สะกด
ตอนนี้เขาโหยหาการครอบครองเธอจนแทบบ้า!
“ข้าไม่ได้มีความรู้สึกใด ๆ ต่อเจ้าเลย ข้าทำได้เพียงปฏิเสธเจ้าเท่านั้น”
ไอร่าทำเป็นไม่เห็นสายตาเจ็บแค้นของอากุ้ย เธอก้าวเดินออกไปพร้อมกับไข่น้อย และบังเอิญเห็นหยุนฮุ่ยกำลังหันหลังเดินจากไปพอดี
โดยไม่ทันคิด เธอรีบวิ่งตามเขาไป
“เสี่ยวเฮย รอข้าด้วย!”
หยุนฮุ่ยไม่ได้หันกลับมา แต่เขาชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย
ไอร่ารีบก้าวเข้าไปใกล้ เธอสังเกตสีหน้าของเขาอย่างระมัดระวัง และพบว่าเขาดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
“เจ้าโกรธหรือ?”
หยุนฮุ่ยตอบเสียงแข็ง “ใช่”
เขายอมรับโดยไม่ลังเลเลย
ไอร่าได้แต่ปวดหัว “ข้ากับอากุ้ยไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน อย่าเข้าใจผิดสิ”
อากุ้ยมองดูไอร่าและหยุนฮุ่ยจากไป สีหน้าของเขามืดครึ้มอย่างถึงที่สุด