ตอนที่ 675 ข้าน่ะหรือชอบเจ้า

ไอร่ารู้สึกโล่งใจทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น “งั้นก็ดีแล้ว…”

“เพราะเขามองว่าการฆ่าคนเป็นเรื่องไร้ฝีมือ”

ไอร่าเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

“ข้าจำได้ว่าครั้งล่าสุด คนเคราะห์ร้ายที่ทำให้หลินชิงขุ่นเคือง ถูกตัดแขนขาและลิ้น จากนั้นลิ้นของเขาก็ถูกแช่ไว้ในถังยาสมุนไพร เขาไม่อาจใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติ แต่ก็ไม่สามารถตายได้เช่นกัน เฮ้อ น่าสงสารจริง ๆ”

ไอร่า: “…”

“ทำไมเจ้าถึงตัวสั่น?”

ไอร่าซุกหน้าลงกับอกของเจ้าตัวน้อยแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น “หลินชิงบอกว่าครั้งหน้าจะให้ข้าทำข้อสอบ 100 ข้อ ถ้าผิดแม้แต่ข้อเดียว ข้าจะถูกลงโทษ”

เจ้าตัวน้อยปลอบเธอ “ไม่เป็นไร ถ้าเขากล้ารังแกเจ้า ก็มาบอกข้า”

ไอร่าซาบซึ้ง “พ่อจะปกป้องข้าใช่ไหม?”

“ข้าปกป้องเจ้าไม่ได้หรอก ข้าทำได้แค่ปลอบเจ้าอย่างอ่อนโยน แล้วบอกให้เจ้าทนไว้เวลาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด”

ไอร่า: “…”

เธอผลักเจ้าตัวน้อยออกแล้วร้องไห้หนักกว่าเดิม!

“ข้าจะมีเจ้าทำไมกัน?!”

เจ้าตัวน้อยครุ่นคิดอย่างจริงจัง “ข้าสามารถช่วยเบลอภาพให้เจ้าได้นะ จะได้ไม่ต้องหวาดกลัวกับฉากนองเลือดที่อยู่ตรงหน้า”

ไอร่าตระหนักได้อย่างเจ็บปวด ว่าความสัมพันธ์แบบพ่อกับลูกของพวกเขาอาจสิ้นสุดลงแล้ว…

ไอร่าลืมตาขึ้น แล้วพบว่าหยุนฮุ่ยกำลังยืนอยู่ข้างเตียง

เขายืนจ้องเธอโดยไม่ขยับ ราวกับเป็นรูปปั้น

ไอร่าลุกขึ้นนั่ง พลางยืดเส้นยืดสายที่ตึงจากการนอนนานเกินไป แล้วถามว่า “เจ้ามายืนอยู่นี่นานแค่ไหนแล้ว?”

“ไม่นาน”

เสียงของหยุนฮุ่ยทำให้ไอร่าตกใจ

เสียงของเขาแห้งผาก ราวกับไม่ได้ดื่มน้ำมาหลายวัน มันเสียดแทงเข้าไปในแก้วหูของเธอ

ไอร่าอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เธอเพ่งมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างละเอียด แล้วพบว่าใต้ตาของเขาคล้ำมาก ริมฝีปากแห้งแตก และมีตอหนวดขึ้นเต็มคาง ดูโทรมสุด ๆ

“เป็นอะไรไป? ไม่สบายหรือเปล่า?”

หยุนฮุ่ยส่ายหน้า

ไอร่าลุกจากเตียง เอื้อมมือไปแตะหน้าผากเขา แล้วพบว่าอุณหภูมิร่างกายของเขาต่ำผิดปกติ “เจ้าป่วยแล้ว กลับไปนอนพักที่ห้อง ข้าจะไปหายามาให้”

แต่หยุนฮุ่ยไม่ยอมไป

จังหวะนั้น คลอเดียเดินเข้ามา เธอดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่ทันทีที่เห็นไอร่า ดวงตาของเธอก็เปล่งประกาย

“แม่! แม่ฟื้นแล้ว!”

เธอรีบเดินเข้ามา แล้วโผเข้ากอดไอร่าแน่น

“แม่หลับไปนานกว่าสิบวัน เรานึกว่าแม่จะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว แม่ทำให้พวกเราตกใจแทบแย่!”

ตอนนั้นเอง ไอร่าถึงนึกขึ้นได้ว่าเธอลืมบอกคลอเดียก่อนจะเข้าสู่พื้นที่การเรียนรู้

เธอรีบอธิบายเรื่องความสามารถของเธอ ที่สามารถเข้าสู่พื้นที่การเรียนรู้ได้เมื่อเธอหลับ

“ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องเป็นห่วง”

คลอเดียถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก “ตราบใดที่แม่ปลอดภัย เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญแล้ว ถ้ามีอะไรแบบนี้เกิดขึ้นอีก คราวหน้าบอกข้าก่อนนะ”

ไอร่ารู้สึกผิดมาก “จ้ะ คราวหน้าจะบอกแน่นอน”

คลอเดียหันไปพูดกับหยุนฮุ่ย “แม่ฟื้นแล้ว ไม่ต้องกังวลอีกนะ ตอนนี้ไปพักผ่อนเถอะ”

เมื่อเห็นว่าไอร่าปลอดภัยจริง ๆ หยุนฮุ่ยก็เดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ

คลอเดียลงไปข้างล่าง หยิบอาหารขึ้นมาให้ไอร่ากิน

หลังจากอดอาหารมานานกว่าสิบวัน ไอร่าก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอคว้าชามกับตะเกียบมาแล้วกินอย่างรวดเร็ว

พออิ่มได้ประมาณ 70-80% เธอค่อย ๆ ชะลอความเร็วลง แล้วถามว่ามีอะไรเกิดขึ้นในช่วงที่เธอหลับไปหรือเปล่า

คลอเดียตอบ “ไม่มีอะไรพิเศษ แต่ป้าซิวหุ้ยมาหาแม่สองครั้ง”

“นางมาหาข้าทำไม?”

“อาจเป็นเพราะเผ่าไม้ศักดิ์สิทธิ์ให้กำเนิดบุตรไม่ได้ ป้าซิวหุ้ยน่าจะอยากถามว่าแม่คิดหาทางแก้ไขได้หรือยัง แต่ข้าบอกไปว่าแม่ไม่ค่อยสบาย ต้องการพักผ่อน เลยกันไม่ให้มารบกวน”

ไอร่าพยักหน้า “อืม”

คลอเดียลังเลเล็กน้อย ก่อนจะถามว่า “แม่…อาหยุนฮุ่ยชอบแม่หรือเปล่า?”

ไอร่าที่กำลังดื่มน้ำซุปถึงกับสะดุ้งจนเกือบสำลัก

เธอรีบวางชามลง แล้วไอออกมา พลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับปาก

พอหายใจสะดวกขึ้น เธอก็พูดว่า “เจ้าก็แค่เด็กตัวเล็ก ๆ จะไปรู้อะไรเกี่ยวกับความชอบของผู้ใหญ่”

“ข้าโตแล้ว ไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้วนะ ข้ามีตา มีสมอง ข้าเห็นว่าอาหยุนฮุ่ยห่วงใยแม่มาก ข้าว่าอาเขามีใจให้แม่จริง ๆ”

ไอร่ารู้สึกซับซ้อน “เสี่ยวเฮยยังเด็กอยู่ เขาอาจจะมองข้าเป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของเขา เลยพึ่งพาข้าเป็นพิเศษ พวกเจ้าคงเข้าใจผิดไปเอง”

คลอเดียไม่ได้โต้แย้งกับคำอธิบายของแม่ เธอเพียงพูดตามที่เธอเห็น

“ช่วงที่แม่หมดสติ อาหยุนฮุ่ยเฝ้าอยู่ข้างเตียงแม่ตลอด ไม่ยอมไปไหน ไม่แม้แต่จะพักผ่อน เขากังวลเรื่องของแม่ไม่ต่างจากข้าเลย”

ไอร่านึกถึงสภาพอิดโรยของหยุนฮุ่ยเมื่อครู่ แล้วก็เข้าใจได้ทันที

เธอรู้สึกผิดมากกว่าเดิม “เป็นความผิดของข้าเอง”

หลังจากกินข้าวเสร็จ คลอเดียเก็บถ้วยชาม แล้วพูดว่า “ข้าว่าอาหยุนฮุ่ยดีกับแม่มาก ทำไมแม่ถึงรับเขาไม่ได้ล่ะ? เป็นเพราะพ่อกับพ่ออีกสามคนของข้าไม่ยอมเหรอ?”

ไอร่าส่ายหน้า “ไม่เกี่ยวกับพ่อ ๆ ของเจ้า ข้าแค่ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับเสี่ยวเฮย ข้ามองเขาเป็นครอบครัว ไม่ใช่คู่ชีวิต”

“เสียดายจัง ข้านึกว่าอาหยุนฮุ่ยจะได้เป็นสมาชิกในครอบครัวเรา”

“ถึงเขาจะไม่ใช่คู่ของข้า เขาก็ยังเป็นครอบครัวของเราได้”

“มันไม่เหมือนกัน”

ไอร่าหัวเราะเบา ๆ “ยังไงล่ะ?”

“ถ้าแม่กับอาหยุนฮุ่ยเป็นคู่กัน แม่ก็จะอยู่กับเขาตลอดไป ในอนาคตอาจจะมีลูกเพิ่ม ครอบครัวเราก็จะแข็งแกร่งและอบอุ่นขึ้น แต่ถ้าแม่ไม่ได้เป็นคู่ของเขา ก็หมายความว่าสักวันหนึ่ง อาอาจจะตกหลุมรักหญิงอื่น และกลายเป็นสมาชิกในครอบครัวของคนอื่น ตั้งแต่นั้นไป อาก็จะค่อย ๆ ห่างจากเรา อาจถึงขั้นไม่ติดต่อกันอีกเลย”

พูดจบ คลอเดียก็ถอนหายใจ “รู้สึกว่าเสียดายจริง ๆ”

ไอร่าประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าลูกสาวคนโตของเธอจะมองไปไกลขนาดนี้

“ถึงข้าจะรู้สึกผิดหวัง แต่ตราบใดที่เสี่ยวเฮยมีความสุข ต่อให้เขาต้องจากไป ข้าก็จะยิ้มและอวยพรให้เขา”

“เข้าใจแล้ว ในเมื่อแม่คิดได้แบบนี้ ข้าก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก ข้าเคารพการตัดสินใจของแม่” คลอเดียพูดพลางถือถ้วยชามออกไป

เมื่อเธอเปิดประตูห้องออกไป ก็พบว่าหยุนฮุ่ยยืนอยู่ไม่ไกล

เขาพิงกำแพงอยู่ ส่วนใหญ่ของใบหน้าถูกเงาบดบัง

คลอเดียหยุดเดิน แล้วถามว่า “อาได้ยินที่ข้ากับแม่คุยกันหรือเปล่า?”

“อืม”

คลอเดียกระแอมเบา ๆ “ขอโทษที่พูดมากไป ถ้าอาไม่สบายใจก็อย่าไปคิดมากเลยนะ”