ตอนที่ 674 บางทีข้าอาจมองเจ้าเป็นราชาในชีวิตข้าก็เป็นได้
ตอนที่ 674 บางทีข้าอาจมองเจ้าเป็นราชาในชีวิตข้าก็เป็นได้
ไอร่ายกนิ้วที่สามขึ้น “คำถามที่สามง่ายที่สุด ท่านคิดว่าหูซ้ายของช้างเหมือนกับอะไรที่สุด?”
ชายหนุ่มขมวดคิ้วครุ่นคิด “พัดหรือเปล่า?”
ไอร่าส่ายหัว “ไม่ใช่”
“ใบไม้ใหญ่?”
“ก็ไม่เชิง”
“พระจันทร์บนท้องฟ้า?”
ไอร่ามองเขาด้วยแววตาเวทนา “เจ้าคิดว่าพระจันทร์บนท้องฟ้าดูเหมือนหูของช้างงั้นหรือ?”
ชายหนุ่มตอบอย่างอับอาย “ไม่”
ที่จริงเขาแค่พูดไปเรื่อยเพราะจนปัญญาแล้ว
สุดท้าย เขาถอนหายใจยอมแพ้ “มันเหมือนกับอะไรที่สุดล่ะ?”
ไอร่าหัวเราะพลางเอามือปิดปาก “หูซ้ายของช้าง ก็ต้องเหมือนกับหูขวาของมันที่สุดสิ!”
ชายหนุ่มเอนตัวพิงเก้าอี้ สีหน้าไร้อารมณ์ เขารู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ค่าจริง ๆ
ไอร่ายิ้มให้เขา “เห็นไหม ยังมีอีกหลายเรื่องบนโลกนี้ที่ท่านก็ไม่รู้เหมือนกัน ดังนั้น การจะตัดสินว่าคนอื่นเป็นคนโง่เพียงเพราะแค่สามคำถาม มันไม่ยุติธรรมเลย แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคนโง่จริง ๆ ก็อาจมีบางเรื่องที่พวกเขารู้ แต่ท่านไม่รู้ก็ได้ ความรู้นั้นไม่มีที่สิ้นสุด เราทุกคนต้องเรียนรู้และพัฒนาตัวเองไปด้วยกัน!”
ชายหนุ่มโบกมือ “เจ้าเป็นฝ่ายชนะ หนังสือและข้อมูลทั้งหมดที่นี่ เจ้าอ่านได้ตามสบาย ถ้าไม่เข้าใจก็ถามข้าได้ ข้าจะตอบคำถามให้ตลอดเวลา”
ไอร่าตอบรับอย่างยินดี “ตกลง!”
หนังสือและข้อมูลส่วนใหญ่ที่นี่เกี่ยวข้องกับศาสตร์ทางการแพทย์ แต่ก็มีบางส่วนที่ครอบคลุมศาสตร์แขนงอื่นด้วย อย่างไรก็ตาม ทุกเรื่องล้วนเป็นหัวข้อที่ซับซ้อนทั้งสิ้น
ไอร่าใช้เวลาทั้งวันจมอยู่กับโลกแห่งความรู้
หากมีสิ่งใดที่เธอไม่เข้าใจ เธอจะถือหนังสือไปขอคำแนะนำจากชายหนุ่ม
ตอนแรกเธอถามแต่เรื่องพื้นฐานง่าย ๆ ชายหนุ่มตอบให้โดยละเอียด แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความดูถูก “เจ้าจะโง่อะไรขนาดนี้?”
แต่เมื่ออ่านมากขึ้นและรู้มากขึ้น จำนวนคำถามที่ไอร่าต้องถามก็ค่อย ๆ ลดลง จนกระทั่งเหลือเพียงคำถามที่ยากจริง ๆ
สีหน้าดูแคลนของชายหนุ่มค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกพึงพอใจและความคาดหวัง
โดยไม่รู้ตัว เวลาก็ผ่านไปนานพอสมควร
เมื่อไอร่ารู้สึกว่าตัวเองมาถึงทางตันของการเรียนรู้ และไม่สามารถยัดเยียดอะไรเข้าหัวได้อีก เธอจึงวางหนังสือลงก่อนจะลุกขึ้นกล่าวลา
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ชายหนุ่มนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิมโดยไม่ขยับไปไหน และตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น เขายังคงเอนตัวนั่งอยู่บนเก้าอี้กว้าง ในน้ำเสียงมีความไม่ใส่ใจ “ออกไปแล้วก็อย่าลืมจัดระเบียบความรู้ที่เพิ่งเรียนไป ข้าจะทดสอบเจ้าในครั้งหน้า ถ้าสอบไม่ผ่าน เจ้าจะถูกลงโทษ”
“…ลงโทษยังไง?”
ชายหนุ่มยิ้มเย็น “เจ้าคงไม่อยากรู้หรอก”
รอยยิ้มของเขาทำให้ไอร่าขนลุกซู่ เธอรีบตบหน้าอกตัวเองพลางให้คำมั่น “ข้าจะตั้งใจเรียนให้ดีและพยายามสอบผ่าน!”
“อืม มีร้อยคำถาม ถ้าผิดแค่ข้อเดียวก็ถือว่าสอบตก”
ครูที่โหดร้ายเช่นนี้ทำไมถึงไม่เคยถูกลูกศิษย์รุมตีตายกันนะ?
ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็พูดขึ้นมา “ข้ายังไม่ได้แนะนำตัว ข้าชื่อ หลินชิง”
ไอร่ายิ้มทันที “แซ่ข้าก็แซ่หลินเหมือนกัน บางทีเราอาจเคยเป็นญาติกันเมื่อห้าร้อยปีก่อนก็ได้นะ!”
หลินชิงหัวเราะเบา ๆ “เจ้าคิดว่าทำตัวสนิทกับข้าแล้ว ข้าจะผ่อนปรนข้อสอบให้รึ? ฝันไปเถอะ”
ไอร่ายิ้มค้างก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเศร้าสลดทันที
อาจารย์คนนี้ช่างใจร้ายจริง ๆ!
ด้วยความหวาดกลัวว่าจะถูกลงโทษเพราะสอบตก ไอร่าจึงผลักประตูออกและเดินออกไปด้วยมือไม้สั่น
เจ้าตัวน้อยตื่นนานแล้ว กำลังนั่งเล่นเกมอยู่บนเก้าอี้ ไอร่าโน้มตัวไปดู ก่อนจะพบว่าเขากำลังเล่นเกมโซโคบัน แถมภาพในเกมยังเป็นขาวดำอีกด้วย
ไอร่าอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น “เจ้าโตขนาดนี้แล้ว ยังเล่นเกมแบบนี้อยู่อีกเหรอ?”
เจ้าตัวน้อยเล่นเกมอย่างตั้งอกตั้งใจโดยไม่เงยหน้าขึ้น “ข้าน่ะอายุ 18 ตลอดไป!”
“ไม่รู้จักละอายเลย”
เจ้าตัวน้อยที่ไม่รู้จักละอายพูดว่า “อย่าพูดมาก อย่ามารบกวนข้า ข้ากำลังแข่งจัดอันดับอยู่! นี่เป็นช่วงเวลาสำคัญ ถ้าข้าแพ้ ข้าจะเสียดาว แล้วจะโดนเพื่อนร่วมทีมด่า”
ไอร่าตกตะลึง “โซโคบันมีโหมดแข่งจัดอันดับด้วยเหรอ?”
“โซโคบันแล้วไง? ทำไมจะมีแข่งจัดอันดับไม่ได้? คำพูดของเจ้าดูถูกมันชัด ๆ!”
เจอคำกล่าวหาหนักแน่นของเจ้าตัวน้อย ไอร่าถึงกับพูดไม่ออก
เธอจ้องเขม็งไปที่เจ้าตัวน้อย ขอดูหน่อยสิว่าเขาจะเล่นแข่งจัดอันดับใน โซโคบันได้ยังไง!
บนหน้าจอมีตัวละครสี่ตัว หนึ่งในนั้นคือเจ้าตัวน้อย ส่วนอีกสามตัวคือเพื่อนร่วมทีม
ทั้งสี่คนกำลังช่วยกันดันกล่อง พวกเขาจะชนะก็ต่อเมื่อสามารถดันกล่องทั้งหมดเข้าไปในช่องที่ถูกต้องได้
ไอร่าดูไปนานสองนาน ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่เห็นต่างจาก โซโคบันทั่วไปเลย
เธอลองถามดู “ตอนนี้เจ้าอยู่แรงก์ไหนแล้ว?”
“เพิ่งขึ้นแรงก์โกลด์ อีกไม่นานก็จะถึงแพลตตินัม เป้าหมายของข้าคือไปให้ถึงแรงก์ราชา!”
เจ้าตัวน้อยพูดด้วยความฮึกเหิมราวกับว่าถ้าได้เป็นราชาแล้ว เขาจะสามารถปกครองโลกได้
ไอร่าตบไหล่เขาแล้วอวยพรอย่างจริงใจ “ขอให้ข้าได้เห็นเจ้าขึ้นเป็นราชาในชาตินี้เถอะ”
ไม่คาดคิดว่าการตบของเธอจะทำให้มือของเจ้าตัวน้อยสั่นจนพลาดไปดันกล่องเข้ามุมอับ ทำให้ดันต่อไม่ได้
ทีมของเขาแพ้ในรอบนี้
เจ้าตัวน้อยโดนเพื่อนร่วมทีมด่าว่าเป็นตัวถ่วง เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ไอ้พวกบ้านี่กล้าว่าข้าเป็นตัวถ่วงงั้นเหรอ? พวกมันต่างหากที่เล่นกากกันเอง! ต่อให้ข้าไม่พลาดดันกล่องเข้ามุมอับ พวกมันก็แพ้อยู่ดี!”
ในฐานะผู้ก่อเรื่อง ไอร่ารู้สึกผิดมาก
เธอรีบพยักหน้ารัว ๆ “ใช่ ๆ ๆ เป็นความผิดของเพื่อนร่วมทีมทั้งหมด ไม่เกี่ยวกับเจ้าเลย เจ้านี่สุดยอดที่สุดแล้ว ท่านพ่อ!”
“ฮึ ถ้าพวกมันไม่อยากเล่นกับข้า ข้าก็ไม่แคร์!”
“ถูกต้อง! เจ้ากำลังจะเป็นราชาอยู่แล้ว ไอ้พวกกระจอกพวกนั้นไม่มีค่าคู่ควรกับเจ้า!”
เจ้าตัวน้อยรู้สึกดีที่ถูกชม “ไอร่า เจ้านี่เข้าใจข้าดีที่สุดเลย”
“แน่นอน ก็เจ้าคือพ่อของข้านี่”
“ว่ามาเถอะ เจ้ามีเรื่องอะไรให้ข้าช่วย?”
ไอร่าโบกมือ “ไม่ ๆ ข้าไม่ได้พูดดีเพราะหวังผลตอบแทน เจ้าคิดมากไปเอง”
“อ้อ ถ้างั้น ข้าจะส่งเจ้ากลับเดี๋ยวนี้เลย”
ไอร่ารีบคว้าแขนเขาไว้แล้วถามเร็วปรื๊ด “เจ้าคิดว่าหลินชิงเป็นคนยังไง?”
“เจ้าหมายถึงคนที่สอนเจ้าทางการแพทย์น่ะเหรอ? เขาก็ไม่เลว ความรู้แน่น และฉลาดมาก”
“แล้วนิสัยล่ะ? สมมติว่ามีคนไปทำให้เขาโกรธ เขาจะทำยังไง? เขาจะฆ่าคนนั้นไหม?”
เจ้าตัวน้อยลูบหัวเธอแล้วส่งยิ้มใจดีเป็นพิเศษ “เขาไม่ชอบฆ่าคนหรอก”